Waarom je nooit kinderen moet nemen

Afbeelding via Wikimedia.

Misschien ben je net als ik eind twintig en heb je het gevoel dat de herfst van je leven is aangebroken. Oké, misschien niet de herfst, maar het begint zeker af te koelen. Het drugsgebruik en de seks nemen ook af, maar we zijn nog niet dood, dus dat is goed. Vrienden beginnen per-ongeluk-expres kinderen te krijgen, geven elkaar ringen en doen mooie, bevredigende dingen. Zelf lig je in bed op een zaterdagmiddag, kijk je Netflix in hetzelfde ondergoed als gisteren en bestel je iets via Thuisbezorgd, omdat geen haar op je hoofd eraan denkt om die tweehonderd meter naar de supermarkt te lopen.

Als een vriend weer eens een levensbepalende mijlpaal bereikt waar ik nog lichtjaren van verwijderd ben, dan praat ik dat goed door te bedenken dat zulke mijlpalen onomkeerbaar zijn. Dat geldt al helemaal voor kinderen: je kan niet zomaar even van je kinderen scheiden als je eigenlijk meer zin hebt om in je blote reet op een strand in Belize te liggen. Begrijp me niet verkeerd, de kinderen van mijn vrienden zijn fucking vet. Soms vallen ze in slaap in mijn armen, en dan voelt het voor heel even alsof het bestaan weer zin heeft. Toch staat je echt nog een hoop gezeik te wachten als je ouder wordt: hoe weet je bijvoorbeeld zeker dat je nakomeling geen eikel wordt? Wat als je schattige dochtertje bezwangerd wordt op d'r vijftiende en jij nog voor je vijfenveertigste grootouder bent? Ik heb gemerkt dat zulke gedachtes me een stuk beter laten voelen over mijn miezerige leventje.

Je kind wordt jou

Soms loop ik langs een spiegel en denk ik: tering, daar heb je die chick weer. Soms heb ik het gevoel dat ik moet niezen op een date, trek ik een debiel niesgezicht, en dan komt de nies nooit waardoor ik eruit zie als een enorme mongool. Soms gaap ik in het openbaar en komen er liters speeksel uit me. Al deze achterlijke trekjes gaat je kind ook krijgen. Elke keer als het iets doms doet ga je denken: Jezus, dat doe ik ook. Ik ben vreselijk. Waarom moest ik zo nodig een leven creëren?

Je kind gaat dingen vet vinden die jij al jaren geleden voor jezelf verziekt hebt

Het kind van een vriend van me was een tijdje zo verslaafd aan Man in the Mirror dat dat nummer altijd vijf keer achter elkaar geluisterd moest worden als ze in de auto zaten. Serieus, als dat ouderschap is, dan hoef je op mij verder niet te rekenen. Als ik ooit van mijn puberkind in de auto op repeat naar Shake It Off moet luisteren omdat het haar zo aan de kleuterschool doet denken, dan rijd ik tegen een fucking boom. Kan me niks schelen.

De vrienden van je kind (en hun ouders) gaan totale idioten zijn

Eerder dit jaar publiceerde RTL Nieuws na een fijn staaltje onderzoeksjournalistiek een lijst met de malle namen die onze nieuwste landgenoten vorig jaar van hun ouders hadden gekregen. In die lijst staan namen als K-Michelle, Diamantino en Kyara-Porsche – ik verzin het echt niet. Alsof dat niet erg genoeg is: de bedenkers van deze namen zijn degene met wie jij straks naar ouderavonden moet. Jij gaat 1,5 uur heen en 1,5 uur terug in de bus naast de moeder van Kyara-Porsche zitten als je kind op schoolreisje naar Bobbejaanland gaat. Terwijl je op het schoolplein wacht tot de eerste schooldag van je kleine erop zit, gaan de ouders van K-Michelle naast je staan en tegen je aan lullen over de laatste aflevering van Hotter Than My Daughter. Je zal gaan denken: op dit moment had ik op Ibiza kilometers coke kunnen wegsnuiven. En dat is ook zo.

Het is mogelijk dat je kind gaat deelnemen aan realitytelevisie.

Misschien vind ik dit nog wel het allerengste. Natuurlijk, de meeste mensen zullen niet aan Big Brother mee gaan doen. Ik heb er niet aan meegedaan, mijn vrienden ook niet, en eigenlijk niemand die ik ken. Maar daar gaat het niet om: het kan. HET KAN. Voor hetzelfde geld wordt je kind een gigantische eikel, je weet het niet. Misschien gaat hij op de middelbare wel aan de tafel met teringlijers zitten en gaat-ie uit het raam peuken roken tijdens het nablijven. Misschien is je zoon wel deze guy, die er onder voldoende groepsdruk geen enkel probleem mee heeft om weerloze ouderen voor schut te zetten.

En dan is het opeens 2035 en is hij oud genoeg om een fatsoenlijke opleiding te gaan volgen, maar is hij zo druk bezig met populair zijn en gepijpt worden dat-ie zich opgeeft voor de zoveelste revival van Oh Oh Cherso. Voor je het doorhebt staat die schattige peuter van je op nationale tv ordinaire chicks af te lebberen, en daarna en plein public over te geven omdat hij toch iets teveel shotka's gedronken heeft. Hij kan nooit van zijn leven meer een baan vinden, en jij zal ermee moeten leven dat je tot ver na je pensioen je eigen kleine Matsoe Matsoe op je bank moet laten slapen.

En is het niet Oh Oh Cherso, dan is het wel iets anders – The Voice, Masterchef, Utopia, noem het maar op. Je moet nooit het vermogen van je kind onderschatten om zichzelf op nationale televisie finaal voor lul te zetten.

Nooit. Meer. Seks.

Misschien dat het er ooit nog eens van gaat komen, maar waarschijnlijk niet. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat seks er een beetje bij inschiet, en wel omdat kinderen elke seksuele impuls die je ooit gehad hebt door je tepels naar buiten zullen zuigen alsof het dementors zijn. In plaats van een lekker avondje ballen ga je nu tot laat in de avond het avondeten van je kind van de vloer opruimen waarna de kleine dictator per se tussen jou en je partner in gaat willen slapen. Je weet dat het waar is, ontken het maar niet.

Op een dag gaat je kind je vragen om nieuwe Nikes, ga je eropuit om ze kopen, en zal je aan je kind moeten vertellen dat ze er niet meer in zijn of haar maat waren, waarna er een dikke fittie ontstaat en je kind zegt dat het hoopt dat je dood gaat.

Mam, dit spijt me nog steeds heel erg.

Lees ook:
Waarom onze treurige generatie maar niet volwassen wordt De dingen die je leert als je net uit een lange relatie komt Waarom psychische problemen vaak ontstaan als je begin twintig bent

Trouwens: like als de bliksem onze facebookpagina VICE Nederland, want dat is waar we al onze artikelen op pompen!