FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

SAMAGON IS RUSSISCH VOOR 'KOTSSAUS'

15.1.10

VBS maakte niet al te lang geleden een item over de "Wodka Wars". Verslaggever Ivar reisde op en neer tussen Polen en Rusland om te bepalen wie de ware uitvinder van wodka was, en Polen hakte Rusland finaal in de pan. Onze grote vriend Andre Simonov trok deze vernedering slecht en stuurde ons een oude foto met op de achterzijde een essay, geschreven in zijn ieniemienie handschrift, over zijn eerste ervaring met het echte werk: Samagon. We weten nog steeds niet waarom we door een compleet ander drankje Rusland alsnog de credits moeten geven voor de naam "vodka", maar het was wel een goed verhaal. Lees het zelf.

"Ik was dertien jaar oud toen ik voor het eerst Samagon dronk. Ik was met mijn neefje op pad in de stad, of nou ja, dorp, in de ijdele hoop wat leuke meisjes tegen te komen. Toen we langs het lokale "buurthuis" aka de tacky dorpsdisco liepen kwamen we een aantal gasten tegen die overdag altijd rondom hun tractors hingen. Voor mij betekende dat niets anders dan: "Dit zijn de echte mannen. Ze zijn 17 en rijden op tractors, ze gaan om met meisjes en ze hebben drank."

Advertentie

Voor ik het wist kreeg ik wat 'Wasserschin' aangeboden. Mijn kennis van Russische slang was net voldoende om te begrijpen dat het net zoiets was als wodka, dus ik ging ervoor. Op je dertiende laat je geen kans voorbij gaan om indruk te maken op de jongens, toch? Ik kreeg een plastic bekertje toegeschoven en sloeg het achterover. Het brandende gevoel was eigenlijk zo slecht nog niet, ik werd nog een keer bijgeschonken. Mijn neefje zei iets wat ik niet helemaal begreep dus ik sloeg er nog één achterover. Daarna gingen we naar de dorpsdisco. Ik ging voor ongeveer twintig minuten volledig uit mij dak. Het laatste wat ik mij herinner is mijn neefje die mij midden in de nacht door een donker en verlaten dorp naar huis sleepte waar ik de godganse nacht al mijn ingewanden aan het uitkotsen was.

De volgende dag blijkt dat alle jongens van het dorp verderop de jacht op me hebben geopend. Blijkbaar had ik één van hun meisjes aangesproken. Toen ze mij dit vertelden zei ik: "Grapje zeker? Dat kind is zo verrekte lelijk, als was ze de laatste op aarde." Met die opmerking verkreeg ik respect van alle plaatselijke jongeren. Als ik mijn geboortedorp bezoek buigen ze nog steeds voor me.

Veel van die jongens, met name de "echte mannen", zijn al overleden. Ze hadden te veel "water" gedronken of besloten auto te rijden na twee of meer glazen van dat spul. Samagon, of Wasserschin zoals ze het noemen in landelijke gebieden, is huisgemaakte drank. De verschillende destilleertechnieken die mensen toepassen variëren van supersimpel tot buitengewoon gecompliceerd. Maar het maakt niet uit hoe je het goedje produceert, als de destilleerder er geen verstand van heeft of het drankje mengt met antivriesvloeistoffen ben je na een paar slokken dood of op zijn minst blind.

Ik denk dat ik slim genoeg was om het bij de brouwsels van mijn buren te houden. Zij maakten hun eigen drank wat voor mij een bevestiging was dat zij, in tegenstelling tot die gasten die hun zelfgemaakte alcohol verkochten, hun drankjes niet vervuilden met antivries of elk ander vloeibaar iets wat ze in de kelder hadden staan. Oké, maar hoe wordt Samagon nu eigenlijk gemaakt? Onze buren volgden altijd dezelfde procedure: je hebt een grote pan met brood nodig, water, heel veel suiker en een beetje gist. Deze mix moet opgewarmd worden, de damp stijgt omhoog en gaat dan condenseren omdat het door een pijpje wordt gestuurd die afgekoeld wordt met ijs of water. Aan het andere uiteinde van de pijp wordt de damp omgezet in kleine druppeltjes. Volgens de traditionele wijze glijden de druppeltjes nu in een kan. Een klein potje om mee te beginnen, want het brouwsel is nog niet klaar voor gebruik. Ieder half uur wordt er een stuk papier of katoen in de vloeistof gedrenkt en aangestoken. Als de vlam rood is zijn je ogen waarschijnlijk uitgebrand. Zodra de vlam helderblauw is kun je de vloeistof drinken.

Het brouwsel van mijn buren smaakte altijd hetzelfde maar toch is het moeilijk te omschrijven. Het enige wat ik kan zeggen is dat het dikker is dan water en een beetje op gelei lijkt. Ik heb Samagon eens in Moskou geprobeerd en daar smaakte het naar kersen. Het kwam uit een klooster. Volgens mij is het best tof of een Russische monnik te zijn.

BARBARA DABROWSKA