FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

CHAPEL CLUB KIJKT SNOOP DOGG-PORNO!

21.1.10

Ondanks dat ik meteen onder de indruk was van het zwaarmoedige, overweldigende geluid van Chapel Club, hield ik mijn hart vast: dit kon nog wel eens een zo'n heel moeizaam interview gaan worden, waarbij het enige dat de band wil het tot in den treurnis uitleggen hoe ze met verschillende invloeden uit de kunst- en literatuurwereld tot een eigen gesofisticeerde sound zijn gekomen en daar een hele intellectuele scene omheen gebouwd hebben is. Ik zag de loodzware, pikzwarte bui al hangen. Maar wat viel het mee! Ik sprak ze tijdens Eurosonic Noorderslag op de eerste etage van een Mexicaans restaurant dat er vreemd genoeg uitzag als een 18e eeuws Frans bordeel, en het bleken hele vrolijke, vriendelijke gasten te zijn. Gelukkig, het kan dus ook anders, als je melodramatische gitaarpop maakt waar anderen graag labels als gothic, shoegaze, post-punk en new wave opplakken. Ik vind ze gewoon tof.

Jullie zien er behoorlijk serieus en intelligent uit. Zijn jullie heel serieus en intelligent?
Lewis (zang): Nee, we zijn niet echt serieus als we bij elkaar zijn. Iedereen lijkt van ons te verwachten dat we ons heel sober en ernstig gedragen. Producers en zo waren best wel verrast dat we zoveel lol trappen.

Advertentie

Dus het is geen imago dat jullie voor jezelf hebben bedacht?
Michael (gitaar): Nee, echt niet. We hebben gewoon toffe foto's gemaakt.
Ritch (drums): Het klinkt misschien raar dat we onszelf niet serieus nemen als je naar die foto's kijkt, maar we nemen onze muziek heel serieus, onszelf niet. Ik krijg altijd een rare rimpel in m'n gezicht als ik op de foto ga, misschien komt het daardoor.
Michael: Het moment dat iemand een camera op me richt lijkt het alsof ik iemand ga vermoorden.

Ik vind jullie muziek duister, dramatisch en intens klinken. Hoe bereiden jullie je voor op een show?
Ritch: Dit wordt onze zesde show ooit, dus we hebben eigenlijk nog niet precies uitgevonden wat onze pre-gig routine wordt…
Michael: Dit is de eerste zaal die een soort van backstage heeft, dus we hebben nog nooit de kans gehad om ons voor te bereiden voor een show. Tot nu toe stond alles klaar op het podium, dan neem je een drankje en ga je spelen – daarom weten we nog niet precies wat onze rituelen zijn.
Lewis: Die komen nog wel, ik weet het zeker. Ik denk dat het samen in een kringetje aftrekken wordt, als we op een dag onze eigen kleedkamer hebben.
Ritch: Misschien wat porno van Snoop Dogg kijken, om in de juiste stemming te komen…

Hoe zou je een leuke tijd met je band omschrijven?
Lewis: Snoop Dogg porno kijken en samen aftrekken…
Ritch: Ik weet het niet, misschien dit, optreden in het buitenland en gewoon lol maken…

Lezen jullie weleens iets?
Lewis: Haha ja, we zijn geen Blink 182 ofzo, met alle respect voor Blink. Mijn favoriete boek is waarschijnlijk Growth of the Soil van Knut Hamson, volgens mij is het een Noorse schrijver. Het is geschreven aan het begin van de vorige eeuw. Het is een soort van moderne fabel, over een man die de wildernis in gaat en daar een huis bouwt en van de natuur leeft en terugdenkt aan zijn familie. Zie je, ik kan best serieus zijn.

Is er nog iets dat jullie graag kwijt willen aan de wereld?
Liam (bas): The sky is the limit.

MARK VAN DER PLOEG

Foto: MIEKE LINDEMAN