"Get it started" van The Black Eyed Peas schelt irritant hard over de bovenste verdieping van een groen, stoffig gebouw in een buitenwijk van de Nepalese stad Thamel. Daar paraderen de homoseksuele deelnemers van de allereerste Nepalese editie van de Mr. Handsome verkiezing enigszins uit het ritme van de ene naar de andere kant van de kamer. Ze poseren ongemakkelijk, en tuiten hun lippen naar een denkbeeldig publiek. Tussen de stoffige boekenkasten en gebroken stoelen vind je een zee van gerafeld denim, reflecterende zonnebrillen en seksuele spanning.
Beneden op straat-waar het er uitziet als het basiskamp van Mount Everest door alle toeristen die er met Northface-jassen aan rondlopen-houden Nepalese mannen elkaars handen vast. Niet dat dit homo's zijn. Homoseksueel zijn kan hier namelijk echt niet. Doe gerust zo lief als je wilt tegen iemand van hetzelfde geslacht, maar noem jezelf geen homo. In het openbaar affectie aan iemand van het andere geslacht tonen wordt hier trouwens ook niet getolereerd.
Terwijl de Mr. Handsome-deelnemers een laatste keer oefenen voor de vraag-en-antwoord-ronde, doen velen hun verhaal over de keren dat ze in de cel gegooid zijn door de politie, om gedurende het daaropvolgende langdurige verblijf mishandeld te worden. Homoseksuelen kunnen zich hun borgtocht vrijwel nooit veroorloven, omdat een homo in Nepal simpelweg geen werk kan vinden.
Deelnemer 1 is een jonge man die Bishoraj Adhakari heet, en die op de catwalk poseert door met zijn heupen te draaien en brutaal zijn buik te laten zien. Hij zegt dat veel homo's zwartwerken in het red light-district. Hij legt uit dat in Nepal "de meeste homo's als prostituees werken om voor hun familie te zorgen, omdat ze geen werk kunnen krijgen". "Ik moet aan mijn familie denken, en aan de zorg voor mijn vader, moeder en zus. Het is heel moeilijk om op de straten te werken. Als ik een baan kon krijgen en zelfstandig zou zijn, dan zou ik mijn familie kunnen verzorgen, en kunnen vechten tegen de mensen die ons haten."
Nepalese mannen zien homoseksualiteit vaak als een product van reïncarnatie-een straf voor slechte beslissingen in een eerder leven. Het homohuwelijk wordt gezien als iets exotisch, iets dat geïmporteerd is uit de Westerse cultuur. Door de conservatieve traditie wordt van de kinderen-vooral de oudste zoon-verwacht dat zij geld zullen verdienen voor de familie. Het is zeer beschamend voor de familie als deze norm niet nageleefd wordt. Dat gezegd hebbende, gebruiken veel van de deelnemers de verkiezing om uit de kast te komen tegenover hun familie; halfnaakt, met cowboyhoeden en strikjes.
Hun liefde is in het openbaar niet zichtbaar, maar dat maken ze hier meer dan goed. Ze zitten met de armen strak om elkaars middel heen bij elkaar op schoot, complimenteren elkaar en discussiëren over wie de knapste is. Ze zeggen dat ze hier zichzelf kunnen zijn. "Liefde is liefde," wordt in de kamer vaak herhaald.
Om nog meer glamour aan het optreden van de groep toe te voegen is er een groep transgender vrouwen die in de derde ronde elk een deelnemer begeleiden tijdens een dramatisch Nepalees liefdesliedje. Ze hangen in groepjes rond. Sommigen dragen strakke jurkjes, hakken en veel make-up, terwijl anderen T-shirts dragen waarin hun nieuwe, door hormonen gegeneerde borsten duidelijk gezien kunnen worden.
De LGBT-community speelt geen prominente rol in de Nepalese samenleving. De Mr. Handsome-verkiezing wordt georganiseerd door de Blue Diamond Society, als een manier om tegen discriminatie te vechten met de kracht van liefde en glitters. In meer dan 40 kantoren werden de 27 miljoen inwoners van Nepal aangespoord om mee te doen aan de verkiezing. Uiteindelijk besloten 35 moedige mannen deel te nemen. De organisatie was blij met deze opkomst, want ze verwachtten dat er niemand mee zou doen.
Met zijn I love bad boys-shirt achter zijn hoofd getrokken stelt Bishoraj zichzelf voor aan het denkbeeldige publiek. Hij praat tegen een waterfles, die vandaag als microfoon fungeert. "Mijn pijn komt niet doordat ik homo ben, maar door de manier waarop ik behandeld word omdat ik homo ben."
Het is een goede repetitie geweest en de deelnemers zitten vol zelfvertrouwen. De vraag is: kan je ooit echt goed genoeg voorbereid zijn op het feit dat je theoretisch gezien je hele familie zult beschamen?
Volg Edwina op Twitter: @Edwina_Storie
