FYI.

This story is over 5 years old.

Muziek

Pitch festival

Pitch festival was volgens mij het best ruikende festival in de historie van de mensheid. Zelfs de Dixi's roken lekker, echt waar. Dat kon ook bijna niet anders, want volgens mij hebben nog nooit zo veel mooie mensen op zo'n klein stukje aarde gestaan.
11 juli 2011, 8:01pm

Pitch festival was volgens mij het best ruikende festival in de historie van de mensheid. Zelfs de Dixi's roken lekker, echt waar. Dat kon ook bijna niet anders, want volgens mij hebben nog nooit zo veel mooie mensen op zo'n klein stukje aarde gestaan. En mooie mensen stinken niet.


Zie je haar al stinken? Nee. Nee dus.


Of hun? Nou?


Pitch voelde als een kleine safari waarbij ik de hipster kon observeren in hun natuurlijke habitat; omringd door andere hipsters.

Op Pitch had zich alles uit Amsterdam en omstreken verzameld wat zich 'creatief' noemt en zijn kleren bij de American Apparel koopt. Daar was de line-up dan ook wel naar. Het programma bevatte louter elektronische acts, de meesten met band, die nu nog semi-obscuur zijn, maar waarvan de meeste binnen nu en niet zo heel erg lang mainstream gaan - waardoor ze niet meer cool zijn, en je als echte hipster kan zeggen dat je ze 'gezien hebt voor ze doorbraken.' Niet dat de line-up kut was, integendeel: Nicolas Jaar (met band), Crystal Fighters, Flying Lotus, Chromeo, Siriusmo, The Gaslamp Killer en Mount Kimbie waren allemaal namen die je niet snel op een enkel festival verzameld ziet. Misschien wel juist met het idee dat er dan alleen maar hipsters op af komen. Hmmm. Toch merkte je wel dat het festival een onontgonnen niche had gevonden, met alles er op en er aan. Bio-friet werd vers gesneden, en doner werd door zogenaamd authentieke Arabieren bereid, de enige op het festival trouwens, en er was een standje waar je smoothies kon halen.


Het publiek bestond voornamelijk uit roomblanke rond-de-dertigers, met als onderscheidend kenmerk beschermende oordoppen aan witte touwtjes rond hun nek. Heel verantwoordelijk. Zaterdag was rustig en beheerst, tot laat in de middag hingen veel mensen buiten, wat wel goed was, want behalve de enorme Gashouder, die eigenlijk te groot was, waren de andere zalen net iets te klein voor een paar van de populaire acts. Als je iets echt graag wilde zien moest je er op tijd bij zijn en je als een dikke, goedgeklede eenheidsworst door de deur heen persen. Meestal hou ik niet van dat soort worsten maar Dam Funk & Master Blaster was een beetje verdrukking meer dan waard.


Een minuutje hiervoor stond Dam Funk midden in het publiek met z'n keytar. Dat was leuk. Iedereen grijnsde als een idioot.

Pas laat toen alle dertigers naar huisje toe waren, kwam het festival een beetje los. Bij Joker's rauwe dubstep en drum&bass ontstond zowaar iets wat verassend veel leek op een pit! Helaas was op dat moment de batterij van de camera leeg. Helaas. Dus toen was het zondag. Had ik al gezegd dat er mooie mensen waren?


En schattige stelletjes. Kijk deze twee lieverds eens. LIEF!


De zondag begon muziekaal met Nicolas Jaar, die ietwat tegenviel, maar dat kon ook komen omdat hij vorige week nog in de Paradiso had opgetreden.

Qua line-up bood zondag iets bekendere namen dan zaterdag, waardoor de kleinere zalen nog sneller vol zaten. Dorian Concept was bijvoorbeeld onbereikbaar, als je Flying Lotus wilde zien tenminste. En Flying Lotus wilde je zien. Jammer was dat het geluid niet geweldig was, maar dat mocht de pret niet drukken. Dat vond Gaslamp Killer ook, hij dook te pas en onpas ineens vanuit de backstage op bij verschillende optredens om jointjes of wodka te brengen.


Gaslamp Killer brengt wat vertier naar Flying Lotus. Hij was onwaarschijnlijk gehecht aan zijn handdoek.


Gaslamp Killer brengt wat wodka naar Hudson Mohawke, die niet zo goed wist wat hij er mee aan moest. Hij liet het glas onaangeroerd staan.

De klap op de vuurpijl was voor mij toch Hudson Mohawke. Als ik mijn Zuid Amerikaanse bloed vrijelijk zou laten spreken, zou ik ayayay zeggen. Om precies te zijn, Hudson Mohawke, ayayay! Dat klinkt best lekker. Maar niet zo lekker als zijn set van een uurtje, die er drie scheen te duren. Ik weet dat je me niet gaat geloven, maar de hele zaal van de Westerunie, tot de nok gevuld met adembenemend mooie mensen werd een grote, stampende moshpit. Een moshpit van extatische hipsters. Het was volgens mij de aantrekkelijkste moshpit ooit. En de lekkerst ruikende. Zelfs zeiknat van het zweet rook iedereen beschaafd. Iemand omschreef het later als geld, dat is de geur van geld. Ik zou graag foto’s willen laten zien, maar het regende eventjes crowdsurfers dus at werd lastig. Ik moest de camera zo stevig vasthouden dat ‘ie een permanente afdruk op mijn ribbenkast heeft achtergelaten.


Zo zag iedereen na afloop van Hudson Mohawke er ongeveer uit.

Toch was Pitch over het algemeen een heel gemoedelijk en gezellig festival. Niemand misdroeg zich. Er was geen modder. Er waren geen t-shirts met grappige opschriften en er waren geen vieze wc's. En het rook lekker.

ALEJANDRO TAUBER