FYI.

This story is over 5 years old.

VRIJDAGRECENSIES – EEN WOW, EEN OK EN EEN BAH

Unpublished

We hebben het al eerder gezegd: in het papieren magazine kunnen we
niet alle cd-recensies kwijt die we elke maand binnen krijgen. Papier
is eigenlijk maar een crappy materiaaltje, maar we werken aan iets
moois dat het uiteindelijk moet gaan vervangen. We noemen het
internet. Tot die tijd komen we elke vrijdag met een paar recensies
op het blog, zodat je toch volledig geïnformeerd bent over welke cd's je
moet gaan kopen. Daar doen we het tenslotte voor. Deze keer vonden we
in onze inbox drie ongebruikte recensies: eentje die je koste wat het
kost te pakken moet krijgen, eentje die je nog niet cadeau wilt
krijgen en eentje die daar precies tussen in valt.

BIRDS OF PREY

The Hell Preacher

Relapse

Met gemak de metalplaat van de maand. Deathmetal vakwerk. Dat
betekent in ieder geval dat je een goede drummer moet hebben. Check.
Grafstem. Check. Onvoorspelbare riffs afgewisseld met cliché riffs.
Check. Alles in orde dus. Wat Birds of Prey doet opvallen, is dat ze
in die technische brei ook een gevoel voor melodie bezitten, zonder
dat je natuurlijk ooit een nummer van ze zal kunnen nafluiten.

FLEUR DU MALE

GOMEZ

A New Tide

ATO/Rough Trade

Gomez is bevriend met luie recensenten. Kijk maar. Tien jaar
geleden schreef ik dit over hun eerste plaat Bring It On: "Dit
is de band waar nerderige muziekkenners (zeg maar popjournalisten)
een harde plasser van krijgen. De rest ziet vijf puisterige Britten
met een overschot aan lichaamshaar op ongewenste plekken die prima
folky indiepopliedjes maken. Gedegen, recht door zee en betrouwbaar
als een Ford." Alsof ik toen al A New Tide aan het recenseren
was. Kijk, dat zijn nou toffe bands. En slim. Want kijk die 7 eens
shinen!

PRINCE POLLEY

OZRIC TENTACLES

The Yumyum Tree

Snapper/Bertus

Ja hoor, laat die dan ook maar terugkomen. Alhoewel, ongelofelijk
maar waar, net als broeken met wijde pijpen zijn Ozric Tentacles
nooit weggeweest, dus The Yumyum Tree is zo ongeveer hun
vierentwintigste album in twintig jaar tijd. Daar gaat dus dat cliché
van luie hippies. De muziek is overigens weinig opgeschoten, Ozric
Tentacles blijft ellenlange instrumentale nummers maken voor zomerse
velden vol blijhoofden. Lelijke kosmische muziek, het bestaat
blijkbaar.

XERYUS