Wil Jij Mijn Knuffelkonijntje Zijn?

Veertien jaar geleden openden Candace Frazee en Steve Lubanski het enige Konijnenmuseum ter wereld. In hun huis in Pasadena vindt men meer dan 28 000 konijntjes en kwamen al meer dan 18 000 geïnteresseerden een kijkje nemen in hun vreemde woonplaats. Ik was bezoeker nummer 18 385.

Candace en Steve staan twee keer in het Guinness Book of World Records (telkens in het Jaar van het Konijn) omdat ze de grootste verzameling van konijngerelateerde objecten hebben en ze duiken regelmatig op in artikels over bizarre obsessies. Hun huis is een levend museum in die zin dat het museum echt hun huis is. Hun tv-kamer is gevuld met knuffelkonijntjes en in hun keuken huppelen levende konijnen in het rond. Je kan er helemaal gratis naartoe en is 365 dagen per jaar open op afspraak. Op feestdagen zetten ze de deur open zodat iedereen eens kan “binnenspringen”.

Candace is een goedlachse vrouw wiens lippen altijd in het rood gestift zijn. Haar manier van communiceren houdt het midden tussen een professionele actrice en een tienermeisje. Wanneer ze opgetogen is over iets, bijvoorbeeld wanneer er een bezoeker binnenkomt of wanneer ze uitleg geeft over de twee ingekaderde certificaten van het Guinness Book of World Records, geeft ze gilletjes.

Je zou misschien denken dat dit konijntjesmuseum helemaal gewijd is aan konijntjes. In zekere zin heb je gelijk. Er zijn delen die gewijd zijn aan sneeuwballen met konijnen erin, baby’s die eruit zien als konijnen, en zelfs een konijnenversie van Elvis. Maar als je naar dit museum komt om te leren over de historische rol van konijnen in folklore of als je meer te weten wil komen over de anatomie van het konijn, heb je pech. Het museum gaat eigenlijk over de liefde tussen Steve en Candace.

Het koppel leerde elkaar kennen in 1992 en ze werden onmiddellijk stapelverliefd op elkaar. “Ik begon Steve hunny bunny te noemen,” zegt Candace. “En dat vond hij wel leuk. Dus ging hij op zoek naar een knuffelkonijntje om cadeau te geven maar hij kon er nergens een vinden. Er waren overal knuffelberen maar nergens konijntjes! Uiteindelijk vond hij er eentje in een bloemenwinkel waar ze dat konijn in een ballon gestoken hebben. Dus om aan het konijntje te kunnen, moest ik de ballon doorprikken. Zo dramatisch!” Dat konijn zit nu op het eerste boekenrek dat je ziet wanneer je binnenkomt als je binnenkomt.

Candace en Steve begonnen elkaar konijntjes te geven op verjaardagen en feestdagen, maar omdat ze telkens te verheugd waren om te wachten, escaleerde de situatie tot het punt waar ze elkaar elke dag een knuffelkonijn gaven als teken van hun liefde voor elkaar. “Als ik hem mijn schattig, klein olifantje of mijn schattige, kleine gorilla had genoemd was dit een olifanten- of gorillamuseum geweest.” vertelt Candace. “Ik heb het dier niet gekozen! Het was iets dat op een onbewuste manier voortkwam uit liefde!”

De konijnenverzameling is niet het enige obsessieve in dit huis. Candace draagt al twintig jaar elke dag een rood kledingstuk. Ik begrijp het wel want de kleur staat haar erg goed. “Ik ben alles dat de kleur rood ook is”, zegt ze. “Pittig, levendig, stoutmoedig. Ik sta voor alles dat rood is!”

Ze droeg zelfs rood op haar trouwdag en de trouw was gehuldigd in het konijnenthema. Dat was nog voor er sprake was van hun museum. Candace had een worteltaart gemaakt met twee konijnen erop, het pronkstuk van de tafels waren pluche konijntjes en Steve verraste haar door in een volledig konijnenpak te verschijnen op de receptie.

Candace is daarnaast een experte over het leven van filosoof, uitvinder en christelijke mysticus Emanuel Swedenborg. Ze onderhoudt een internationale nieuwsbrief over hem en heeft twee boeken over hem geschreven. “Swedenborg zegt dat we na onze dood via een tunnel naar een wereld geleid worden die veel weg heeft van de onze, maar waar je zal samenleven met mensen die zijn zoals jij. Mensen die denken zoals jij, dat zijn de mensen met wie je zal omgaan in de volgende wereld,” zegt ze. “Ken je dat gevoel wanneer je naar een feestje gaat waar je je niet op je gemak voelt en daarom maar naar huis gaat? Daar kan je het mee vergelijken”.

In het konijnenmuseum heeft Candace een ruimte gecreëerd waar de dood een non-issue is. Nadat het koppel hoorde over een bepaalde werkwijze waarmee je dode huisdieren kan vriesdrogen, stuurde ze hun overleden konijnen naar een “schietgrage staat waar die chemicaliën legaal zijn” en hebben ze hun dode huisdieren uitgestald op een glazen schap in hun eetkamer. Zelfs konijnenartefacten die kapot zijn worden niet weggegooid. Buiten hebben ze een “Tuin van Gebroken Dromen” waar alle kapotte konijntjes geplaatst worden naast de rozenstruiken.

Candace biedt ons wijn aan in vergulde champagneglazen in konijnenthema en zegt “Ik ga jullie konijnenrug aanbieden.” Ik kon mijn lach niet meer inhouden en uiteindelijk waren we allebei hysterisch aan het lachen. “Maak je geen zorgen,” zei ze. “Het is niet gemaakt van een echt konijn.”

Op dit moment kreeg ik door dat zowat iedereen het konijnenmaatje van Candace kan worden, behalve wanneer je een heel erge kater hebt en je je er niet van vergewist dat het misschien ongepast is om te vertellen dat je diezelfde ochtend nog konijnensaus gegeten hebt, zoals ik dus deed.

“Nee, zeg zo’n dingen niet! Zeg dat het smaakt naar kip en dat dat normaal is en dat niemand konijnen mag opeten. Waarom zou je dat doen?” gilde ze, terwijl ze beschuldigende blikken wierp naar Logan, mijn vriend en fotograaf die met me mee kwam. “Heb jij ook zoiets verwerpelijk gedaan, Logan?” Waarop hij antwoordde dat hij nooit een konijntje zou opeten, waarop ik excuses moest gaan verzinnen. “Het kwam van een lokale organische markt,” mompelde ik verontschuldigend. “Oh, dus het konijntje heeft nog een beetje kunnen rondhuppelen!” antwoordde Candace, en zij en Logan lachten me uit. Volgens Candace ben ik nu slechts een half konijnenmaatje. Misschien betekent dit dat ik in mijn volgend leven zal moeten meespelen in de remake van Fatal Attraction.

TEKST: MAUDE STANDISH

FOTO’S: LOGAN WHITE