Music by VICE

De fanclub van Rowwen Hèze steunt de band en elkaar door dik en dun

Ze komen met honderden tegelijk naar elkaars crematie, reizen samen het land af voor shows, en delen lief en leed.

door Oscar Bouwhuis
06 april 2018, 8:07am

Foto's via fanclub

Deze week staat bij Noisey (bijna) volledig in het teken van fans. We zoeken de strijders op die fanclubs al jaren in stand houden, we spreken de sterren over hun omgang met cultische aanhangers, en bekijken ook de minder fraaie kanten van idolen aanbidden.

Marcel Peeters (50) is in het dagelijks leven is kwaliteitscoördinator van een bedrijf dat snoeptomaatjes teelt en verpakt voor winkels. In zijn vrije tijd is hij de voorzitter van de Rowwen Hèze-fanclub. Het is er eentje van de ouderwetse soort, met een jaarlijkse contributie, een periodieke nieuwsbrief, een kaart (met handtekening) op je verjaardag én – twee keer in de vijf jaar – een echte fandag.

Voor de Randstedelijken onder ons: Rowwen Hèze is een band uit America. Nee, niet het land aan de overkant van de Atlantische sloot, maar het piepkleine dorp America in het noorden van Limburg. Om er vanuit de hoofdstad te komen, moet je twee keer van Intercity wisselen en op station Horst-Sevenum een 0800-nummer bellen om een afspraak te maken met de buschauffeur.

De muziek van Rowwen Hèze – ze worden ook wel Los Limbos genoemd – is het best te omschrijven als gevoelige folk met een flinke veeg Tex-Mex. Hoewel de zanger, Jack Poels, in een Americaans dialect zingt en de band vooral bekend is ten zuiden van de grote rivieren, heeft de fanclub meer dan drieduizend leden en een goedbezochte facebookpagina.

Marcel komt zelf ook uit America. Als 17-jarige hing hij, net als alle andere jongeren uit het dorp, ieder weekend in de buurtsoos. De eerste keer dat hij Rowwen Hèze zag spelen, was hij verkocht. Bij Diana Vullings (55), de secretaris van de fanclub, sprong de vonk pas later over. Tijdens het slotconcert op het 20-jarig jubileum van de band werd ze – omringd door vrienden en liefhebbers – plotseling gegrepen door de muziek. Ik sprak met ze af om eens te praten over hoe het is om oorverdovend hard fan te zijn van Rowwen Hèze.

Noisey: Hebben jullie Rowwen Hèze meer dan 300 keer live gezien?
Diana: Nee, zo vaak nou ook weer niet.
Marcel: Nou, als ik even snel reken: ik volg ze al 33 jaar en in het begin gingen m’n vrienden en ik soms wel 5 keer per week. Volgens mij kom je dan toch al snel in de buurt van 300. Vroeger volgde ik de band overal naartoe. Het ene weekend zat ik in Zeeland en het andere weekend in de Achterhoek. Dat ging ook weleens fout. Ik ben een keer met een paar maten naar Mechelen gereden om ze te zien spelen. Eenmaal aangekomen, kwamen we erachter dat ze die avond eigenlijk in Drenthe moesten spelen. Dit was nog voor het smartphone-tijdperk.

En toen?
Marcel: Rechtsomkeert gemaakt en 300 kilometer in noordelijke richting gereden.

Zijn fanclubs nog wel van deze tijd? Als je up to date wil blijven, dan volg je Rowwen Hèze toch gewoon op Instagram of Twitter?
Marcel: Fans willen iets tastbaars. Iets wat ze kunnen vasthouden. Ik hoor vaak van medefans dat ze het jammer vinden dat er geen singletjes meer worden gedrukt. Mensen willen iets hebben dat ze ergens kunnen neerzetten of uitstallen. Iets wat ze aan hun vrienden kunnen laten zien, zoals een kaartje met een handtekening op hun verjaardag of een mooi boek aan het einde van het jaar.
Diana: Als je lid bent van de fanclub, krijg je ook exclusieve merchandise. Ik ken fans die alles aanschaffen wat er op de Rowwen Hèze-webshop wordt verkocht. Ze hebben thuis allemaal vitrines staan waarin ze die spullen uitstallen. Ze kijken ernaar uit elkaar weer te treffen bij de fanclubstand op het jaarlijkse slotconcert en er samen een feestje van te bouwen.

Marcel (helemaal links) en Diana (helemaal rechts)

Hoeveel T-shirts van Rowwen Hèze hebben jullie zelf?
Diana: Niet zoveel hoor. Een stuk of tien. Misschien vijftien.
Marcel: Ik weet ook niet het precieze aantal, maar ik heb een mooie serie liggen. Een T-shirt van Rowwen Hèze trek je ook eigenlijk alleen aan op feestjes of met uitgaan.

Hoeveel Marcel?
Marcel: Een stuk of vijftig.

Wat is er verder zo leuk aan fanclubs?
Diana: Het gaat om het delen van ervaringen. Op onze facebookpagina worden er dagelijks anekdotes over de band geplaatst. Aan de mooie en lieve reacties zie je dat fans echt zitten te wachten op zo'n berichtje. Het gaat om de onderlinge band met elkaar.
Marcel: Precies. Er wordt lief en leed gedeeld. Fanclubleden weten ook vaak van elkaar wanneer ze jarig zijn. Je ziet weleens wat voorbij komen op Facebook. Laatst was een groepje uit Limburg helemaal naar Friesland gereden om iemand te bezoeken die ernstig ziek was. En een paar jaar terug is een vrij jonge man uit ons midden gestorven. Bij de crematie waren een paar honderd Rowwen Hèze-fans uit het hele land aanwezig. Zo ver gaat die band soms.

Dat is ontroerend. Wat voor persoon was dat?
Marcel: Zijn naam was Raymond en hij kwam uit België. Het was een vrij grote vent. Zeker twee meter lang. Tijdens concerten zag je hem altijd boven de rest uitsteken.
Diana: Hij droeg ook altijd een tuinbroek, dat maakte hem een opvallende verschijning. Als er tijdens een concert te veel geduwd werd vooraan, kwam hij op voor de zwakkeren die geplet werden.
Marcel: Een hele vriendelijke man was het. Hij maakte vaak een babbeltje en bood altijd een luisterend oor. Iedereen kende hem. Tijdens het eindejaarsconcert in november was hij nog kerngezond. Anderhalve maand later was hij gestorven. Het is heel snel gegaan.
Diana: Na zijn dood gaf Rowwen Hèze een concert in Paradiso. Fans hadden een groot spandoek met een foto van Raymond meegenomen en tijdens het concert heeft de band ook even de tijd genomen om hem te herdenken.

Het klinkt haast alsof Raymond even bekend was als de band zelf.
Marcel: Ja, daar zit wat in. Er zijn van die fans die eruit springen.

Biedt de muziek van Rowwen Hèze soelaas in moeilijke tijden?
Marcel: Ik kom weleens op begrafenissen waar nummers van Rowwen Hèze worden gedraaid, maar ik probeer het wel gescheiden te houden. M'n leven en de band. Tijdens uitvaartceremonies van naaste familie hoor ik hun muziek liever niet. Anders word ik daar tijdens concerten te veel aan herinnerd.

Diana met collector's items

Hebben jullie familieleden of vrienden die de muziek van Rowwen Hèze niet kunnen uitstaan?
Marcel: Nee. Niemand.
Diana: Ik heb wel wat vrienden die andere muziek waarschijnlijk meer waarderen. Maar de meeste houden wel van de muziek.

Hoe gaan jullie om met de concurrentie van niet-officiële fanpagina’s, zoals bijvoorbeeld de facebookpagina: ‘Rowwen Hèze voor de echte Liefhebbers’?
Diana: O, die kennen wij wel. De persoon die daarachter zit, is een bekende van ons. Zolang er geen gekke dingen of onwaarheden op worden geplaatst accepteren wij het wel.

In hoeverre is de band zelf betrokken bij de fanclub?
Marcel: We vergaderen enkele malen per jaar met het management van Rowwen Hèze. Dat doen we bij het kantoor en repetitiehok van de band. Verder hebben we contact als er foto's voor verjaardagskaarten of kalenders moeten worden geschoten. En in het weekend kom ik de bandleden natuurlijk ook weleens tegen in het café of in de plaatselijke supermarkt.

Is het niet gek om via managers te communiceren als je elkaar tegenkomt in de kroeg?
Marcel: Nee, dat vind ik niet raar hoor. De band bestaat uit zes personen. Het is makkelijker om met een manager te praten.

Hoe gaat dat als jullie ze tegenkomen in het dorp? Maken jullie dan een praatje?
Diana: Dat gebeurt niet zo vaak hoor. Ik ben de zanger, Jack Poels, wel eens in het centrum van Venlo tegengekomen. We hebben toen wel even een paar woorden gewisseld. Niet veel, hoor. Of na het eindejaarsconcert, in de kantine, dan maak je weleens een praatje.

Gaat de magie dan niet een beetje verloren als je Jack Poels doordeweeks met een mandje door de supermarkt ziet lopen?
Marcel: Nee, dat vind ik niet. Als je uitgaat dan ben je daar met je eigen vriendengroep. En als je dan een bandlid tegenkomt, dan zie je hem niet echt als bandlid. Op dat moment zie je hem gewoon als dorpsgenoot. Daar praat je dan op dezelfde manier mee als dat je met iemand anders uit het dorp zou praten.

Draait de fanclub niet stiekem een héél klein beetje meer om de fans dan om de band?
Diana: Nou, ik vind dat wel erg moeilijk om te zeggen. De band is wel erg belangrijk hoor.
Marcel: Ik snap wat je bedoelt. De band tussen fans onderling is zeker van groot belang. Zeg, jij woont in Amsterdam, toch?

Ja, dat klopt.
Marcel: Als Rowwen Hèze weer eens in die buurt optreedt, moet je maar een keer meegaan. Dan kun je een keer het echte gevoel meemaken.

Deal!