Matrixxman beukt met techno uit Detroit, Chicago en Berlijn op zijn debuutalbum ‘Homesick’

Heeft Matrixxman heimwee? De immer productieve producer (echte naam: Charles McCloud Duff) zegt dat de titel van zijn debuutalbum Homesick (release: 10 juli op Ghostly International) is afgeleid van het missen van thuis, wanneer "je bent vertrokken om iets te doen ergens in het universum." Die verklaring klinkt redelijk vaag en futuristisch en het is iets wat een eenzame alien zou kunnen zeggen – en dat is precies het punt.

Terwijl een nummer als Packard Plant is vernoemd naar een historische fabriek in Detroit, zegt Duff dat zijn geluiden eerder zijn geïnspireerd door "het spervuur van wervelende robotarmen aan de lopende band in het jaar 2200," en de "fucked up geluiden van een futuristische spookfabriek gerund door kunstmatige intelligentie "- niet iets wat je er vandaag de dag zou horen.

Bovendien is het idee van 'thuis' voor Duff meer een gevoel van verbondenheid dan geworteld zijn in een bepaalde plaats. Het gaat verder dan San Francisco, waar hij woont, en omvat de grote drie waar hij zijn muziek op baseert - Detroit, Chicago en Berlijn.

Duff noemt ook Washington DC, waar hij opgroeide met drum & bass nadat zijn zus hem een cd met bekende jungle anthems gaf. "Ik werd er helemaal lijp van," zegt hij wanneer hij terugdenkt aan het horen van de donkere, dystopische en futuristische geluiden van jungle. Duffs brede muzieksmaak hoor je ook terug in zijn werk: de basis komt van techno, maar je hoort ook acid, house en jakbeat.

Duff vertelt ons over de sciencefictionverhalen die hij verwerkt heeft in zijn debuutalbum Homesick en waarom hij zijn release zelf walgelijk vindt.

THUMP: Op Homesick hoor je Detroit, Chicago en Berlijn. Waarom deze steden?
Matrixxman: Vanwege een gebrek aan andere steden die een bijdrage hebben geleverd. [De Detroitse radio-dj] The Electrifying Mojo was een grote invloed voor een heleboel gasten in Detroit, omdat hij verfrissend spul afwisselde met belachelijk duistere klanken. Dat was vrij progressief. Bij Chicago house gebeurde ook iets bijzonders met het ritme, de drums en acidgeluiden.

Voor mij lijken echte Chicago acid en jak[beat] meer op techno dan op house of deep house: het is erg drummachine-gericht en minimalistisch. Berlijn heeft een donkerdere en dreigendere kijk op de muziek uit Detroit en Chicago, maar blijft wel trouw aan de kernelementen.

Het is interessant dat je dat zegt, omdat je track Packard Plant – die duidelijk op Detroit gericht is – een Chicago-sound heeft.
Het geluid dat ik gebruikt heb op Packard Plant is een Mr. Fingers-achtige square wave baslijn, een typisch geluid uit Chicago. Het is een knipoog naar het feit dat de twee steden op onverklaarbare wijze verbonden waren [en zijn]. Het spervuur van wervelende robotarmen aan een lopende band in het jaar 2200: dat is de vibe die ik wil overbrengen.

Dus je geluid is te beschrijven als de Packard Plant die ooit bestond, maar dan 300 jaar in de toekomst.
Ja.

Hoe kies je een plek als de Packard Planten hoe transformeer je die vibe naar geluiden?
Je hebt de letterlijke interpretatie van geluiden die je in een fabriek zou horen, zoals het zoemen en brommen. De indirecte vibe is het fucked up geluid van een futuristische spookfabriek gerund door kunstmatige intelligentie.

Ben je problemen tegengekomen bij het maken van Homesick?
Ja, had ik te veel materiaal. Ik had met gemak een twee uur durende reis kunnen maken, maar er is besloten om het meer gestroomlijnd en beter verteerbaar te maken. Als ik alleen had moeten beslissen, was het waarschijnlijk belachelijk lang geworden en ontzettend saai voor de luisteraar.

Wat ga je doen met de rest van het materiaal?
De rest ga ik verbranden.

Ben je blij met het album?
Nee, ik ben klaar om een nieuw album te maken, ik denk dat ik beter kan. Mensen willen natuurlijk horen: 'Ja, ik ben blij, ik ben zo gelukkig!' maar de waarheid is dat ik nooit blij ben met mijn eigen werk. Ik vind het walgelijk.

Ik zag ooit een Venn-diagram met kunst in het midden tussen narcisme en zelftwijfel.
Ik denk dat mijn Venn-diagram sterk naar de kant van zelftwijfel wijkt.

Wat zijn je plannen voor de toekomst – zowel op korte als lange termijn?
Mijn plannen op korte termijn zijn heel eenvoudig: ik blijf doorgaan met muziek maken, lees een aantal goede boeken en eet wat lekkers. Op lange termijn heb ik een heleboel interessante dingen, zoals het uploaden van mijn bewustzijn en het digitaliseren van mijn ziel.

Hoe heeft de digitalisering van informatie de elektronische muziekcultuur beïnvloed?
Een van de leuke dingen van het leven in een digitaal tijdperk is de snelle verspreiding van ideeën en dingen die vroeger veel meer tijd nodig hadden om hip te worden; alles in de samenleving is nu binnen handbereik. In de jaren negentig en daarvoor was de enige manier waarop je feesten of andere muziekstijlen kon ontdekken door iemand te kennen die naar een feest ging of via flyers in een platenzaak. Er waren geen Facebookuitnodigingen of YouTubevideo's.

Maar dan is er ook het tegenargument dat al deze informatie de betekenis van underground wegneemt.
Er is zeker een scheidslijn tussen de underground en afgezaagde EDM, maar dat gezegd hebbende is de hoeveelheid mensen die overlopen van die afgezaagde onzin naar de duistere kant wel steeds groter.

De underground is de duistere kant?
Ja, maar met een positieve connotatie.

Matrixxman is te volgen op Facebook // Soundcloud

Heeft Matrixxman heimwee? De immer productieve producer (echte naam: Charles McCloud Duff) zegt dat de titel van zijn debuutalbum Homesick (release: 10 juli op Ghostly International) is afgeleid van het missen van thuis, wanneer "je bent vertrokken om iets te doen ergens in het universum." Die verklaring klinkt redelijk vaag en futuristisch en het is iets wat een eenzame alien zou kunnen zeggen – en dat is precies het punt.

Terwijl een nummer als Packard Plant is vernoemd naar een historische fabriek in Detroit, zegt Duff dat zijn geluiden eerder zijn geïnspireerd door "het spervuur van wervelende robotarmen aan de lopende band in het jaar 2200," en de "fucked up geluiden van een futuristische spookfabriek gerund door kunstmatige intelligentie "- niet iets wat je er vandaag de dag zou horen.

Bovendien is het idee van 'thuis' voor Duff meer een gevoel van verbondenheid dan geworteld zijn in een bepaalde plaats. Het gaat verder dan San Francisco, waar hij woont, en omvat de grote drie waar hij zijn muziek op baseert - Detroit, Chicago en Berlijn.

Duff noemt ook Washington DC, waar hij opgroeide met drum & bass nadat zijn zus hem een cd met bekende jungle anthems gaf. "Ik werd er helemaal lijp van," zegt hij wanneer hij terugdenkt aan het horen van de donkere, dystopische en futuristische geluiden van jungle. Duffs brede muzieksmaak hoor je ook terug in zijn werk: de basis komt van techno, maar je hoort ook acid, house en jakbeat.

Duff vertelt ons over de sciencefictionverhalen die hij verwerkt heeft in zijn debuutalbum Homesick en waarom hij zijn release zelf walgelijk vindt.

THUMP: Op Homesick hoor je Detroit, Chicago en Berlijn. Waarom deze steden?
Matrixxman: Vanwege een gebrek aan andere steden die een bijdrage hebben geleverd. [De Detroitse radio-dj] The Electrifying Mojo was een grote invloed voor een heleboel gasten in Detroit, omdat hij verfrissend spul afwisselde met belachelijk duistere klanken. Dat was vrij progressief. Bij Chicago house gebeurde ook iets bijzonders met het ritme, de drums en acidgeluiden.

Voor mij lijken echte Chicago acid en jak[beat] meer op techno dan op house of deep house: het is erg drummachine-gericht en minimalistisch. Berlijn heeft een donkerdere en dreigendere kijk op de muziek uit Detroit en Chicago, maar blijft wel trouw aan de kernelementen.

Het is interessant dat je dat zegt, omdat je track Packard Plant – die duidelijk op Detroit gericht is – een Chicago-sound heeft.
Het geluid dat ik gebruikt heb op Packard Plant is een Mr. Fingers-achtige square wave baslijn, een typisch geluid uit Chicago. Het is een knipoog naar het feit dat de twee steden op onverklaarbare wijze verbonden waren [en zijn]. Het spervuur van wervelende robotarmen aan een lopende band in het jaar 2200: dat is de vibe die ik wil overbrengen.

Dus je geluid is te beschrijven als de Packard Plant die ooit bestond, maar dan 300 jaar in de toekomst.
Ja.

Hoe kies je een plek als de Packard Planten hoe transformeer je die vibe naar geluiden?
Je hebt de letterlijke interpretatie van geluiden die je in een fabriek zou horen, zoals het zoemen en brommen. De indirecte vibe is het fucked up geluid van een futuristische spookfabriek gerund door kunstmatige intelligentie.

Ben je problemen tegengekomen bij het maken van Homesick?
Ja, had ik te veel materiaal. Ik had met gemak een twee uur durende reis kunnen maken, maar er is besloten om het meer gestroomlijnd en beter verteerbaar te maken. Als ik alleen had moeten beslissen, was het waarschijnlijk belachelijk lang geworden en ontzettend saai voor de luisteraar.

Wat ga je doen met de rest van het materiaal?
De rest ga ik verbranden.

Ben je blij met het album?
Nee, ik ben klaar om een nieuw album te maken, ik denk dat ik beter kan. Mensen willen natuurlijk horen: 'Ja, ik ben blij, ik ben zo gelukkig!' maar de waarheid is dat ik nooit blij ben met mijn eigen werk. Ik vind het walgelijk.

Ik zag ooit een Venn-diagram met kunst in het midden tussen narcisme en zelftwijfel.
Ik denk dat mijn Venn-diagram sterk naar de kant van zelftwijfel wijkt.

Wat zijn je plannen voor de toekomst – zowel op korte als lange termijn?
Mijn plannen op korte termijn zijn heel eenvoudig: ik blijf doorgaan met muziek maken, lees een aantal goede boeken en eet wat lekkers. Op lange termijn heb ik een heleboel interessante dingen, zoals het uploaden van mijn bewustzijn en het digitaliseren van mijn ziel.

Hoe heeft de digitalisering van informatie de elektronische muziekcultuur beïnvloed?
Een van de leuke dingen van het leven in een digitaal tijdperk is de snelle verspreiding van ideeën en dingen die vroeger veel meer tijd nodig hadden om hip te worden; alles in de samenleving is nu binnen handbereik. In de jaren negentig en daarvoor was de enige manier waarop je feesten of andere muziekstijlen kon ontdekken door iemand te kennen die naar een feest ging of via flyers in een platenzaak. Er waren geen Facebookuitnodigingen of YouTubevideo's.

Maar dan is er ook het tegenargument dat al deze informatie de betekenis van underground wegneemt.
Er is zeker een scheidslijn tussen de underground en afgezaagde EDM, maar dat gezegd hebbende is de hoeveelheid mensen die overlopen van die afgezaagde onzin naar de duistere kant wel steeds groter.

De underground is de duistere kant?
Ja, maar met een positieve connotatie.

Matrixxman is te volgen op Facebook // Soundcloud