FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

BRILLEN DIE IK ALLEMAAL WEL WIL HEBBEN MAAR MIJ VOLGENS MIJN MOEDER NIET STAAN

02 juni 2010, 6:10pm

Ik ben best tevreden met mijn hoofd, maar brillen staan me niet. Mijn moeder zei altijd: "je hebt een ècht hoedenhoofd" (en mijn zus stonden brillen dan wel heel goed, net zoals mijn vader volgens haar). Maar hoeden vind ik kut. Je haar gaat er belachelijk van zitten, je krijgt er een zweethoofd van en het is in weze een volkomen nutteloos object. Een bril had ik daarentegen al hard nodig vanaf mijn twaalfde, omdat ik zònder geen zak zie. 'Gelukkig' kreeg ik op mijn veertiende lenzen. Ik vind het eeuwig zonde dat ik niet geschapen ben met een 'brillengezicht', maar omdat ik brillen oprecht vet vind, heb ik Annemarije gevraagd een paar exemplaren van het Brillenmuseum voor me op te zetten, zodat ik daar dan tenminste foto's van kon maken. Want dat staat me dan weer wel: een camera voor mijn hoofd.

Als mijn verzekering deze bril zou vergoeden, zoals het ziekenfonds dat in de jaren twintig deed (vandaar de naam ziekenfondsbril) zou ik er wel een aanschaffen. Gewoon voor de heb. Hoewel het best stom is dat je hem achter je oren moet vouwen en het montuur eruit ziet alsof de glazen er elk moment uit kunnen vallen. Maar hij blijft sick. Dat vonden filosoof Sartre en Prins Bernard trouwens ook, want die hadden er ook een.

Omdat ik een tijdje geleden toch per se een bril wou dragen, had ik op een gegeven moment zo'n brilmontuur dat Buddy Holly zestig jaar geleden droeg. Ik had hem een paar weken op proef (zodat je uit kunt vinden of je hem écht wilt hebben) en moest er dus nog glazen in laten zetten. In die proefperiode ben ik een paar keer uit geweest en op ieder feestje zag ik wel een paar mensen met hetzelfde montuur. Ondanks dat je er met de Buddy Holly bril best intelligent uit ziet besloot ik daarom toch mijn montuur in te wisselen.

In de jaren vijftig had je niet heel veel keuze om er modern bij te lopen. Het was de Buddy Holly imitatie of deze iets minder straffe tegenhanger.

In de jaren zestig kwam de brilconsument in opstand. Men eiste meer inspraak en een breder arsenaal aan modellen. De fabrikant, lauw als een ongefrituurde frikadel zei "ok", en volgde de wensen van de klant op. Het zelfkeuzesysteem kwam op de markt, waarbij je als brildraagster zelf kon kiezen welk hulpstuk je erin schoof. Hmm, dat klinkt eigenlijk best dubieus, maar is behoorlijk precies wat ik en waarschijnlijk de meeste vrouwen willen: macht en controle. Hoewel het er in feite alleen op neerkomt dat je elke dag een andere look kunt creëren (afhankelijk van hoeveel hulpstukken je bezit die op je montuur passen uiteraard).

De jaren zeventig staan bekend om haar gigantische monturen. Het was eerder regel dan uitzondering dat je bril je halve gezicht bedekte. Het waren de gouden jaren voor glasfabrikanten en er dreigde een tekort aan zand, waar glas van wordt gemaakt. Ok, dat is niet waar, maar gelukkig kun je tegenwoordig ook kunststofglazen in je montuur laten zetten, want kun je je voorstellen hoe zwaar zo'n bril is met echt glas erin?

De Cazals zijn zo ongeveer uitverkocht bij het brillenmuseum omdat de gasten van mijn favoriete sneakerstore in Amsterdam, Patta, erachter kwamen dat Run DMC ze ook ooit droeg. De Cazal werd trouwens vervaardigd in West Duitsland, vòòr de val van de muur.

TEKST EN FOTO'S : MARIEKE DE BRA
MODEL: ANNEMARIJE HEIJERMAN VAN ANTI-MODELS