FYI.

This story is over 5 years old.

Lindsey Stirling laat zien hoe walgelijk roomblanke westerlingen met arme Afrikanen om kunnen gaan

De violiste ging naar Kenia om er een videoclip op te nemen en maakte een van de meest tenenkrommende filmpjes die ik ooit zag.
21.6.13

Ikzelf heb geen idee of er ooit een moment komt dat Afrika niet het zorgenkindje van de wereld zal zijn. Natuurlijk geven we bakken met geld uit aan ontwikkelingshulp en vertrekken er hele busladingen vol dispuutwijven naar Ghana, waar ze als aanvulling op hun CV met een frietbuik en een sigaretje tussen de vingers twee maanden lang zuchtend toekijken hoe mensen uit een inheems dorp een waterput graven van het geld van hun vader. En natuurlijk stikt het in Afrika van de Chinezen ‘met goede bedoelingen’, die een snelweg in Sudan bouwen om zo de olie die ze voor eigen gebruik uit het land zuigen naar de havens te vervoeren. Maar helpt dit het continent echt uit de stront?

Gelukkig ontdekte ik een video van de Amerikaanse violiste Lindsey Stirling, die me weer helemaal op de hoogte heeft gebracht van hoe de Westerse wereld moet omgaan met arm Afrika. Oh nee toch niet: het is de meest tenenkrommende video die ik ooit zag en ik zou bijna een stichting opzetten om de Afrikaanse slachtoffers van een bezoek van Lindsey Stirling erbovenop te helpen. Toch heeft ze me iets geleerd, namelijk hoe walgelijk en denigrerend westerlingen onder de noemer ‘goeddoenerij’ met Afrikanen om kunnen gaan.

Lindsey werd vorig jaar door de webwinkel VenTribe uitgenodigd om naar Kenia te gaan en daar een cover op te nemen van Rihanna’s We Found Love. Dit alles ter promotie van een nieuwe lading Afrikaanse prullaria die ze op de website zouden gaan verkopen. Lindsey had het zelf nooit in haar hoofd gehaald om naar zo’n gekke plek te gaan, maar herinnerde zich Afrika nog van The Lion King, en vond het een geweldig idee.

In het vliegtuig naar Kenia bedacht ze dat ze de lyrics van het nummer iets aan zou passen en ‘hopeless place’ zou veranderen in ‘holy place’. Daarna kreeg het vliegtuig last van ernstige turbulentie omdat God bliksemschichten in Lindsey’s richting wierp.

Aangekomen in Kenia waande Lindsey zich als een kind in Eurodisney. Overal gekke mensen in kleurige pakjes waarmee ze op de foto wilde. Ze lachte naar ze zoals ze ook zou lachen naar een baby met Down: iemand met weinig verstand waar je medelijden mee hebt en die je met jouw aanwezigheid wilt plezieren, omdat je denkt dat dat het enige is wat hem blij maakt.

Veilig thuis vertelt Lindsey dat ze de Afrikaanse cultuur begrijpt, en dat deze mensen “ondanks alles zo gelukkig zijn”. Het deed me denken aan de twee keer in mijn leven dat ik zelf door zo’n berg Afrika-foto’s van kennissen heb moeten ploegen. Ik heb toen een stukje van mijn tong afgebeten zonder dat ik het doorhad. Beide keren!

Wat zou volksdansvereniging Happy Steps uit Haaksbergen ervan vinden als er onaangekondigd een schaterlachende Masaï-krijger uit Kenia binnen kwam vallen om mee te doen met dat gekke blanke dansje van ze, terwijl dit alles vastgelegd wordt door een cameraploeg? Ik heb ze nog niet gebeld om het te vragen, maar andersom is dit blijkbaar heel normaal.

“HAHAHAHA, JA IK BEN INDERDAAD BLANK EN NATUUUUURLIJK MOGEN JULLIE ME AANRAKEN HAHAHA.” Zou Lindsey weten dat er iedere week een lijnvlucht vanaf de aarde naar de hel vertrekt en dat ik een ticket voor haar heb geboekt?

Het meest neerbuigende shot uit de hele video. Lindsey probeert een Keniaan een stukje westerse beschaving op te dringen door hem haar edele snaarinstrument te laten bespelen, wat natuurlijk gepaard gaat met gestuntel van Keniaanse zijde. Awwwww.

Na een minuut of 4, misschien 5, is Lindsey het beu om een Afrikaan viool te leren spelen. Ze heeft haar best gedaan, zoals ook het dispuutwijf met frietbuik haar best deed om een bijdrage te leveren aan een beter Afrika, maar nu is het weer tijd om te laten zien wie het stralende middelpunt van deze wereld is: roomblanke Lindsey.

(@Lindsey: het is trouwens een vliegticket voor de eerstvolgende vlucht, aanstaande woensdagochtend, logischerwijs een enkeltje.)

Hier geeft ze een kleuter met een hongerbuikje een salmiaklolly, het uranium uit de wereld van het snoepgoed. Oké, ik overdrijf misschien, maar salmiaklollies zijn echt ontzettend ranzig en voordat Lindsey zich omgekeerd heeft is die lege kindermaag al van streek geraakt, terwijl ze zelf minstens drie jaar lekker gaat op het gevoel dat ze een zielig kind twee seconden lang heeft blij gemaakt.

In de tekst die onder de video staat komen we erachter wat Lindsey deed nadat ze de gesponsorde clip had opgenomen die de verkoopcijfers van de webwinkel door het dak moeten laten gaan. Toen alles gefilmd was en de Masaï weer in hun hutten zaten, stoof Lindsey per jeep naar Swahili Beach. Heerlijk paraderen rond het zwembad van dit vijfsterrenresort. ’s Middags een kitesurflesje bij de Kenya Pro-Kite School, als de kater het toeliet. ’s Avonds komt ze, heel toevallig, een paar dispuutwijven tegen bij de bar, die uitpuffen van hun waterputproject en in hun hoofd hun CV al aan het updaten zijn. Ze gieten cocktails achterover en roken Marlboro Lights.  Ze praten over de ellende in Afrika en de mensen die ondanks alles toch zo gelukkig zijn. Samen met Lindsey eten ze gigantische hoeveelheden Keniaanse friet, die ze niet zo makkelijk wegkrijgen als de friet van thuis omdat ze in Kenia niet eens fatsoenlijke mayonaise hebben.