Buldogs zijn genetische gedrochten, blijkt uit DNA-onderzoek

Niks ziet er zieliger uit dan een uitgeputte buldog die wanhopig naar lucht hapt. Je heb er vast wel eens een gezien – met zijn waterige oogjes half verstopt zitten onder zijn dikke rimpels, terwijl zijn korte dikke pootjes het bijna begeven onder zijn gewicht.

Een nieuwe studie laat zien hoe diep we in zijn genen hebben zitten wroeten. Rasechte buldogs zullen nooit meer gezond zijn, omdat wij met generaties lang inteelt hebben geprobeerd de "ideale" kenmerken van de hond in stand de houden. In de studie, vandaag gepubliceerd in Canine Genetics and Epidemiology, is voor het eerst gekeken naar het effect van selectief doorfokken.

"Het duurde tientallen jaren, misschien wel eeuwen, om de buldog naar zijn huidige vorm te fokken. Daarom zal het ook zo lang duren om de hond weer terug te brengen naar zijn oorspronkelijke vorm. Engelse buldogs zijn zo veel genetische diversiteit verloren over de jaren, en de slechte genen die afwijkingen veroorzaken zijn breed verspreid. De goede versie van die genen komen waarschijnlijk niet meer in het soort voor, of maar bij een extreem klein deel van hen," zegt de hoofdauteur Niels Pedersen, professor aan de UC Davis School voor Dierengeneeskunde en Centrum voor de Gezondheid van Huisdieren.

Een team van veterinaire onderzoekers analyseerde het DNA van 102 geregistreerde Engelse buldogs van "showkwaliteit". Ook werd gekeken naar het DNA in buldogs van een broodfokker. Men denk dat de broodfokkers ook voor een groot deel verantwoordelijk zijn voor gezondheidsproblemen van de honden.

Uit het DNA van beide groepen bleek dat een groot deel van het genoom van de Engelse buldog is aangetast door eeuwenlang selectief fokken. Onderzoekers zagen een duidelijk gebrek aan genetische diversiteit met als gevolg defecten in het immuunsysteem, de rimpelige huid en de misvorming in de heupen. Door de wijde verspreiding van dit gebrek is de kans klein dat de genetische afwijkingen weer snel uit de populatie zullen verdwijnen.

Ook liet de studie zien dat de ademhalingsproblemen van de buldog worden veroorzaakt door de brachycefale (een extreem platte, brede schedel). Dit probleem is nauwelijks nog te verhelpen .

Een enquête van de Kennel Club wees in 2015 uit dat het doorfokken van buldogs in de jaren 80 en 90 in extreme mate toenam. Onderzoekers denken dat in die periode een klein aantal populaire honden steeds werd gebruikt om door te fokken, waardoor een groot deel van de genetisch diversiteit verloren is gegaan.

In een andere studie, gepubliceerd in Public Library of Science Genetics, vonden Zweedse onderzoekers een genetische afwijking in buldogs die hen kwetsbaar maakt voor een bepaald type kanker in de gliacellen van de hersenen – het hondenglioom. Volgens deze resultaten bevinden de genen van de schedel (een platte snuit met een onderbeet) zich in de buurt van de hondenglioom. De verhoogde kans op kanker kan dus veroorzaakt zijn door het selectief doorfokken van die bepaalde schedelkenmerken.

De oorsprong van de Engelse buldogs ligt ergens op de Britse Eilanden. Ze werden daar vroeger gebruikt voor hondengevechten, maar dat is tegenwoordig verboden. Toen mensen eenmaal selecteerde op een mollig postuur met een brede kaak en een groot hoofd verzwakte zijn gestel.

De meeste baasjes van Engelse buldogs hebben grote kans dat hun hondje vroegtijdig overlijdt aan kanker of een hartstilstand. Een klein deel van de fokkers probeert de buldog weer genetisch te herstellen, maar onderzoekers waarschuwen dat het inbrengen van te veel nieuwe genetische diversiteit in een keer ook schadelijk kan zijn.

"Ik denk dat het nogal moeilijk is om een buldog te fokken die alle gewenste fysieke kenmerken heeft, maar geen van de gezondheidsproblemen," zei Pedersen. Maar hij is ook hoopvol: "als we de buldog kruisen met een hond zonder de platte schedel en de te korte pootjes, met een normale staart en een minder rimpelige huid, dan zal het nageslacht waarschijnlijk gezonder zijn."