FYI.

This story is over 5 years old.

De Dansende Misantroop, Londens meest zonderlinge clubganger

"Je moet gewoon opdagen, je bek houden en dansen."
20.1.14

Alan Wen, beter bekend onder zijn bijnaam The Dancing Misanthrope, feest harder dan wie dan ook in Londen. Als een echte rave-hond heeft hij een neus voor de beste feesten in de stad en zodra hij begint met dansen stopt hij niet meer tot de lichten weer aan gaan.

Maar Alan drinkt niet echt, rookt niet en gebruikt ook geen drugs. Daarnaast is hij eigenlijk ook niet echt geïnteresseerd in andere mensen. Zijn intenties zijn zo puur dat ze bijna maagdelijk zijn. Deze dude wil gewoon dansen en het kan het niets schelen of er iemand staat te kijken. Hij heeft zelfs zijn eigen motto: "Je danse avec ou sans vous", wat betekent: "Ik dans met of zonder jou." Het is gewoonweg prachtig, ook al klinkt het alsof het van een Franse Robyn komt.

Advertentie

In de afgelopen jaren is Alan nogal een legende geworden in het Londense underground uitgaansleven. Grotendeels door zijn geheimzinnige vermogen om op magische wijze op te duiken bij vrijwel elk goed feest, om vervolgens uren lang te dansen in een hoekje. Maar ik denk dat zijn geheimzinnigheid diepere gronden kent. Alans benadering van het nachtleven zit vol paradoxen.

Aan de ene kant is hij zelfbenoemd misantroop - iemand gekenmerkt door het wantrouwen van mensen en een pessimistische visie op de samenleving heeft. Kom te dicht bij hem in de buurt op de dansvloer en hij zal je in keurig Algemeen Beschaafd Brits vragen op te donderen. Maar hij beschikt duidelijk over een ander soort misantropie dan een seriemoordenaar of de creepy-afgezonderde-die-alleen-manga-leest soort. Hij bezoekt tenslotte wel mensenmassa's op om zich vervolgens temidden van hen weer volledig af te zonderen. Waarom die moeite?

Uiteindelijk komen deze paradoxen neer op één ding: het draait allemaal om Alans onvoorwaardelijke liefde voor dansen op muziek. En eigenlijk vermoed ik dat hij iets op het spoor is. Fuck babbelen met je vrienden, tegen zweterige vreemdelingen aan vrijven of elke tien seconden ertussenuit glippen voor een sigaret. Zoals Alan zegt: "Shut up and dance."

THUMP: Hoe ben jij in de Londense rave scene terecht gekomen? 

Alan Wen: Ik ben in het Londense clubleven terecht gekomen in 2009, toen ik een maandelijks feest in Camden genaamd Buttoned Down Disco bezocht. Ik ging erheen met een vriend en was verbijsterd door de alomvattende sfeer van het feest. Die was niet gebonden aan genres of wat nu hip is. Het was gewoon geweldige muziek. Ik ben die avond om 2 uur 's nachts weggegaan omdat mijn vriend moe was, maar ben de maand erop voor mijn verjaardag weer gegaan. Alleen was ik dit keer door gaan feesten toen mijn vrienden moe waren en naar huis gingen. Het was een topavond.

Advertentie

Wat zijn op dit moment de beste feesten in Londen? 

Bugged Out is de beste party promoter naar mijn mening. Ik ben naar hun zestiende verjaardagsfeest gegaan, met Erol Alkan als headliner en Daniel Avery die toen nog zijn dj alias Stopmakingme gebruikte. Ik beschouw nogsteeds zowel Erol als Daniel als mijn favoriete dj's. Zij draaien als geen ander. Niet gebonden aan genres en in staat om de de hele dansvloer te laten bewegen op een tempo naar hun keuze.

Waar was dat feestje? 
Dat was bij XOYO, wat eerst een club van Bugged Out was. Ik kan zeggen dat XOYO zeker één van de beste clubs in Londen is op dit moment. Ook al zit het in het opgeknapte Shoreditch, zit het programmering-team erboven op telkens weer ongelofelijke line-ups te verzorgen. Ze hebben het strak voor elkaar.

Wat is het beste feest waar je ooit bent geweest?
Bugged Out is afgelopen jaar een gruwelijke rave weekender gestart, in het midden van de winter, in een familie vakantie resort bij een kustplaatsje. Je zou het niet geloven! Het knalt de meeste zomer festivals eruit. Ed Banger, mijn favoriete platenlabel, heeft ook afgelopen weekend zijn tiende verjaardag gevierd. Justice draaide, Busy P had een gestoord goede mega-mix van het labels beste werk in elkaar gezet en er was een bizar uur van special guests als Erol Alkan, 2ManyDJs, Skream en Trevor Jackson die allemaal B2B2B2B gingen.

Laten we het hebben over je keuzes in mode. Je draagt vrij onopvallende outfits als je uit gaat. Probeer je met opzet low-profile te blijven of kleed je je wel eens gek voor speciale gelegenheden? 

Advertentie

Ik hou van een minimalistische stijl. Misschien is mijn stijl een beetje beïnvloed door oude tekenfilms waar de personages altijd dezelfde kleren droegen. Om eerlijk te zijn ben ik blij dat er creatieve mensen zijn die zich goed kleden zodat ik dat niet hoef te doen. Ik wil me gewoon comfortabel voelen als ik dans. Ik droeg mijn zonnebril al lang voordat ik ooit van Tiga's Sunglasses at Night had gehoord. Ik heb erg slechte ogen dus mijn bril is zelfs op sterkte. Dat is ook precies de reden dat mensen hem niet van mij moeten af doen. Het is niet een of andere goedkope, hipster nepbril. Ik heb hem nodig om te kunnen zien.

Draag je altijd een zonnebril? 

Ik denk dat hij een psychologisch effect heeft. Terwijl hij mij niet het zicht op anderen ontneemt, verkort hij mijn gezichtsveld wel. Daardoor ben ik een stuk minder zelfbewust en hoef ik geen oogcontact te maken met mensen op de dansvloer. Het is inmiddels een kenmerkend aspect van mijn dansend persona geworden.

Hoe kies je welke feesten je gaat bijwonen? Gaat het altijd om de muziek of prefereer je bepaalde types publiek? 

Er zijn een paar acts - zoals Erol Alkan, Daniel Avery, 2ManyDJs, Factory Floor en Maya Jane Coles - die alle anderen aftroeven. Maar ik heb ook een hoop vrienden gemaakt die promoters en dj's zijn en zij nodigen mij ook uit regelmatig uit voor hun feesten. De locatie en het soort mensen dat erop af komen is ook belangrijk. Vandaag de dag moet er wel een hele bijzondere line-up zijn om mij naar een feest te laten gaan, dat wordt vermeld als "East London Warehouse TBA."

Advertentie

Het komt hierop neer: als ik de mogelijkheid zou hebben om te kiezen tussen een vriend zijn verjaardagsfeest - waar ik zekerheid heb op goed gezelschap maar niet veel ruimte om te dansen en mensen die suffe dingen spelen op hun iPhone's - of een pakhuis rave, zal ik haast altijd voor de rave kiezen.

Hoe ben je aan je bijnaam gekomen? 

Ik ben een fan van paradoxen, en het begon als één van mijn velen online pseudoniemen. Na een paar keer bij Buttoned Down te zijn geweest, besloot ik mezelf online aanwezig te maken zodat mensen die zich afvroegen wie ik was een soort van toegang tot mij hadden en ik wel enigszins anoniem kon blijven. Het belangrijkste was dat niemand uit mijn oude sociale kringen zouden weten hoe zij mij konden vinden. Ik vind het hilarisch dat veel mensen niet weten hoe ze het woord moeten uitspreken, niet weten wat het betekent of het gewoon verkeerd zeggen. Iemand van XOYO had een meme van mij gemaakt waarin ik The Dancing Antelope werd genoemd!

Heb je echt een gevoel van minachting of wantrouwen naar anderen? Of is die bijnaam een beetje een grapje?
Het is zeker geen grapje. Ik ben eigenlijk nog asocialer dan misantropen, maar ik hou van de paradox tussen misantropie en het dansen, waarvan je zou verwachten dat het een sociale bezigheid is. Ik denk dat mijn misantropie duidelijker is te merken aan mijn gedachtes buiten de dansvloer. Je weet wel, de dagelijkse stand van zaken in de wereld, de mensen die zichzelf in hun eigen onderdrukking kopen, enzovoort. Ik kijk ook op tegen een aantal behoorlijk misantropische types, zoals Woody Allen en Charlie Brooker.

Ik denk dat toen ik begon met feesten in mijn eentje, ik ook niet de intentie had om vrienden te maken. Het is dus een des te grotere verassing dat ik er zoveel heb gemaakt en in de hechte cirkels van dj's waar ik tegenop kijk ben beland. Desalniettemin beschouw ik mijzelf als een outsider. Misschien is het wel een imago waar ik gewoon comfortabel mee ben. Ik dans voor mijzelf en niet voor anderen. Er is denk ik wel iets grappigs aan jezelf misantroop noemen om de verwachtingen te verminderen en vervolgens mensen verassen met het feit dat ik best wel een aardige gast kan zijn. Het is in elk geval beter dan iemand die zichzelf als een liefhebbend persoon omschrijft en vervolgens een eikel blijkt te zijn, toch?

Advertentie

Wat zijn de grootste voordelen van feesten in je eentje? 

Ik hoef geen Facebook event te organiseren om vrienden vervolgens met een "maybe" te laten komen. Nu vertel ik gewoon mensen waar de goede feesten zijn. Als je mee komt, top. Zo niet, kan me niet schelen. Ik ben hoe dan ook aan het dansen. Het is tenslotte The Dancing Misanthrope's motto: "Je danse avec ou sans vous". Maar wat zijn een aantal van de nadelen?
Je bent kwetsbaar voor groepen van eikels. Gelukkig ben ik bevriend geraakt met een aantal meisjes die ook regelmatig naar feestjes gingen. Als je een paar vertrouwde vrienden hebt om je te steunen zit het wel goed.

Vind je het vervelend als mensen een gesprek met je proberen aan te knopen?
Als je meisjes bedoelt kan ik je garanderen dat 75% van de keer ze de volgende vragen zult stellen: 1) Wat gebruik je? en 2) weet jij waar ik drugs kan kopen? De antwoorden zijn overigens: 1) niks, en 2) nee. En dan is er nog de kleine marge dat ik om een telefoon nummer had moeten vragen? Toen was ik waarschijnlijk te druk met dansen om daaraan te denken. Wat activeert, naast meisjes die jou om drugs vragen, jouw misantropie nog meer? Als iemand mijn aandacht probeert te krijgen terwijl ik gewoon wil dansen. Als iemand met me wilt praten maakt het mij niet zoveel uit, als het maar niet te lang gaat duren. Ik vind het onbeleefd als mensen voorin heel hard gaan praten tijdens een optreden. Ik geloof dat het Robyn was die zong: "I came to dance, not to socialize." Wat voor tactieken gebruik je om je gevoel van afzondering binnen een luidruchtige menigte te behouden?

Ik ben al vrij vroeg begonnen met het dragen van oordoppen. Ik denk dat de oordoppen, samen met mijn zonnebril, mij van veel dat er om mij heen gebeurd afsluiten. Ik vind het idee van een menigte leuk, maar in realiteit wil je gewoon niet bij elke climax door allemaal gasten worden gebeukt.

Advertentie

Kan je omschrijven hoe je je voelt als je "in the zone" bent? 

Niet echt. Ik weet alleen dat zodra ik erin zit, ik er niet meer uit wil tot de muziek is afgelopen.

Waar heb je je dans-moves geleerd? 

Het is min of meer instinctief. I vind niet echt dat hoe ik dans iets bijzonders is, of heel erg goed. Ik hou gewoon niet van aanwijzingen, zoals het simplistische handen-in-de-lucht bullshit. Ik ben wel opgegroeid met veel pop muziek video's, dus ik kan wel eens Michael Jackson of Justin Timberlake nadoen… of tenminste proberen. Ik sta gewoon achter die Brodinski track: Let The Beat Control Your Body.

Ben je ervan op de hoogte dat je nogal een legende bent geworden binnen het Londense nachtleven?

Haha, ja. In andere delen van de UK ook wel. Ik kan er niet meer onderuit. Misschien moet ik binnenkort maar eens de VS gaan bezoeken…

Er is een discussie op het internet over of slechte pakhuis feesten het nachtleven kapot maken. Wat vindt jij daarvan? 

Ik mag dan wel misantropisch zijn maar ik heb geen tijd om te lopen haten op de tekortkomingen van de ondergrondse scene en te lopen zeuren over hoe het vroeger was. Dat was toch voor mijn tijd. Mensen zeuren over pretentieuze Londenaars die niet dansen bij Boiler Room feesten. Maar toen ik laatst naar een Boiler Room avond was gegaan, zag ik comments online van mensen die gingen haten op mijn gedans. Ik bedoel maar, who gives a fuck. Er zijn nog genoeg goede feesten. Je moet gewoon opdagen, je bek houden en dansen.