FYI.

This story is over 5 years old.

DJ/traumachirurg, of het dubbelleven van Murat Tepeli

Ik hoor de voice-over van Paul Jambers al: “Doordeweeks is Murat chirurg in een revalidatiekliniek, maar in het weekeinde vliegt hij naar de beroemdste dansclubs van Europa."
22.2.14

Artiesten die een dj-carrière combineren met een andere serieuze baan hebben me altijd geïntrigeerd. Misschien omdat ik uit eigen ervaring weet hoe onwerkelijk het kan zijn om op zondagochtend voor een uitzinnige crowd te staan en op maandagochtend weer achter je bureau plaats te nemen. Maar het is juist die tegenstelling, die sommige zielen drijft.

Als ik Murat Tepeli's leven moet omschrijven, hoor ik in mijn achterhoofd een voice-over van Paul Jambers: "Doordeweeks is Murat traumachirurg in een revalidatiekliniek. Hij leert mensen na een ongeluk opnieuw lopen. Maar in het weekeinde trekt hij zijn doktersjas uit en vliegt naar de beroemdste dansclubs van Europa, waar hij het repetitieve ritme van de housemuziek tot ver na zonsopgang over kolkende dansvloeren laat weerklinken."

Advertentie

Met zijn indrukwekkende discografie op labels als Playhouse, Philpot en Ostgut Ton en zijn talent om het duistere met het soulvolle te vatten in een uniek geluid – zowel in de studio als in de booth – zou Murat Tepeli makkelijk voor een leven als muzikant kunnen kiezen. Maar hij koestert zijn dubbelleven als arts en dj. Ik belde hem voor een gesprek over opgroeien als Turk in Duitsland, de magie van het draaien en het onderkennen van gevoelens in een steeds vluchtiger bestaan.

THUMP: Murat Tepeli klinkt niet bepaald Duits. Waar ben je opgegroeid?

Murat: Mijn ouders kwamen uit Turkije. Zelf ben ik geboren bij Hannover in de buurt, in het hart van Duitsland. Vijftien jaar geleden verhuisde ik naar Saarbrücken, in het zuidwesten tegen de Franse grens, om medicijnen te studeren. Daarna ben ik naar Keulen verhuisd, heb ik ook nog in Berlijn gewoond en het laatste jaar woon ik helemaal in het noorden bij de Deense grens, in Flensburg. Maar ik werk de laatste maanden als arts op het eiland Usedom en heb mijn studio in Berlijn.

Om je track Workinstrugglin te quoten: "somewhere there's reality." Gaat dit over je schizofrene leven als dj en arts? Het lijkt me nogal een stretch tussen de Berghain en de operatietafel.

Ja, misschien, maar ik weet niet of ik het schizofreen zou willen noemen. Ik vind het een prettig idee. Ik hou van die twee werelden: in het weekend muziek draaien en veel mensen tegelijk entertainen en doordeweeks werken als dokter, voor één persoon per keer. Ik hou van die balans. Ik vond het fascinerend toen Achim [Prosumer, red.] mijn muziek omschreef: "Je probeert twee werelden te mixen, dat kun je echt horen." En dat klopt wel, want het zijn altijd twee werelden geweest waarin ik ben opgegroeid. Ik ben geboren in een Turkse familie maar opgegroeid in Duitsland. En nu heb ik twee banen waartussen ik schipper, maar ik vind dat heel fijn.

Advertentie

Heb je als kind van immigranten misschien extra druk gevoeld om te presteren?

Niet van mijn ouders, maar wel van mezelf. Ze waren naar Duitsland gekomen om een beter leven te krijgen voor hun kinderen, dus ik heb wel de druk gevoeld om echt te presteren. Misschien is dat waarom ik uiteindelijk medicijnen ben gaan studeren – ook omdat ik het echt een interessante studie vond hoor. Maar misschien als er minder druk was geweest, had ik iets in de muziek gedaan. Omdat dat toch een onzeker bestaan was, ben ik arts geworden.

Met jouw staat van dienst zou je nu toch juist de keuze kunnen maken voor alleen maar muziek?

Ja, maar dat is nou juist wat ik zo fijn vind aan mijn leven op dit moment: ik kan echt beslissen wat ik doe, ik kan beslissen hoe ik mijn leven wil leiden. Ik kan tijd maken voor mijn muziek en ook voor mijn baan als arts. Er is ook wel een tijd geweest dat ik geen muziek maakte, omdat ik me aan het concentreren was op mijn specialisatie.



Wat waren je eerste muzikale invloeden?

Ik ben sterk beïnvloed door mijn grote zus. Ik was de jongste van een grote familie. Mijn oudere zus nam altijd mixtapes mee met soul, R 'n B en andere muziek. Zij waren ook helemaal into hiphop, maar op die mixtapes stonden ook vaak house of jungle remixen. Op een gegeven moment ging ik ook uit, dat moet ergens in 1993 of 1994 zijn geweest. Ik ging veel naar junglefeesten, maar ook naar house- en technoparties. Er was een tent die Hanomag heette – een echte warehouse, waar je alle vette namen uit binnen- en buitenland kon zien, ook uit de States. In die tijd ben ik ook mijn eerste house en techno platen gaan kopen.

Advertentie

Ben je toen ook al professioneel gaan draaien?

Nee joh, ik had echt veel te weinig geld om iedere week nieuwe platen te kopen, laat staan gear. Maar ik wilde wel graag oefenen, dus mijn grote droom in die tijd was om mijn eigen draaitafels te kopen. Een zomer lang heb ik in de fabriek bijgebeund waar mijn moeder ook werkte. Daar fabriceerden ze stoelen voor beroemde automerken. Van dat geld heb ik mijn eerste Technics gekocht en kon ik aan de slag.

Het duurde tot 2005 eer je allereerste plaat uitkwam op Playhouse. Hoe is die tot stand gekomen?

Toen ik naar Saarbrücken verhuisde, had je daar een geweldige platenzaak. Er waren destijds drie Hardwax winkels naast die in Berlijn, en eentje ervan stond in Saarbrücken. Ik leerde de mensen kennen daar en werd door hen beïnvloed. Toen ben ik ook de eerste software gaan kopen voor het produceren van muziek. Zo rond 2003, 2004 begon ik tracks op te nemen en ik liet ze aan Roger 23 horen bij Hardwax. Hij heeft me toen in contact gebracht met Ata van Playhouse. Ik stuurde hen mijn muziek en toen hoorde ik een paar weken niets. Toen ik uiteindelijk feedback kreeg dat ze tracks van me wilde, vroeg ik welke dan. Allemaal, zeiden ze. Dat was echt ongelofelijk.

Toen dacht je zeker: dit kan ik ook wel professioneel doen?

Dat was wel het punt waarop ik in mezelf begon te geloven. Ik was ook professioneel aan het draaien in Saarbrücken en had een barretje waar ik altijd draaide, met een vaste vriendengroep. Ook ging ik meer muziek doen met Achim. En dat was erg belangrijk, want als Achim er niet geweest was, was dit misschien allemaal niet gebeurd. Hij werkte ook bij Hardwax en verhuisde al heel vroeg naar Berlijn. Hij heeft ook de vocals voor een van die Playhouse tracks gedaan. Ik had alleen de instrumentale stukken gemaakt, maar wilde er ook vocalen op hebben. Nadat Roger de track naar Achim had gestuurd, heeft hij er om precies te zijn één dag over gedaan om hem terug te sturen. Hij ging toen ook in de Panoramabar draaien die net open was. Op een Playhouse avond hebben we toen samen een live set gedaan en dat vonden ze zo tof, dat ze ons hebben gevraagd een twelve inch en later een album op Ostgut te doen.

Hoe vind je dat je eigen stijl is ontwikkeld door de jaren heen?

Ik denk dat ik heb geleerd om meer op mijn gevoelens te vertrouwen. Ik durf nu meer dan vroeger de muziek te draaien die ik echt graag wil horen. Het kunnen tracks van twintig jaar geleden, tien jaar geleden of van afgelopen week zijn – alles is mogelijk. Tijdens mijn laatste gigs waren mensen zo open minded, ze dansten op allerlei soorten muziek.

Advertentie

Was er een punt waarop je teveel aan het denken was en te weinig aan het voelen?

Ja, ik heb zeker wel eens teveel gedacht. Zo gaat dat: je bent opgewonden en nerveus en je denkt en dan gaan dingen mis. Maar dj-en is iets gevoelsmatigs, je moet goed op de mensen letten en zien wat er aan de hand is op de dansvloer en je moet gewoon de connectie voelen. Soms heb je na een paar uur van die momenten waarop je zo verbonden bent met elkaar en je allemaal jezelf helemaal kunt laten gaan. En dat is precies wat ik er zo geweldig aan vind. Ik weet niet of er een speciale wetenschap is die hierover gaat, maar het is iets wat ik door de jaren heen steeds meer ben gaan waarderen.

Ik kan me ook voorstellen dat het een uitlaatklep is voor de stress die je als arts meemaakt.

Niet echt. Het is niet zoals de eerste hulp op tv hoor. Ik ben eigenlijk een soort freelance arts: ik val voor langere perioden in voor andere artsen, dus zit ik een paar maanden op de ene plek en dan weer een paar maanden op de andere. Op dit moment werk in in een rehab.

Dat lijkt me best ironisch; het ene moment tussen de vertiefde ravers, het andere tussen verslaafden?

[lacht] Nee, nee. Je begrijpt me verkeerd. Het is geen psychiatrische rehab. Dus ik zit niet tussen de Amy Whinehousen. Ik werk in een revalidatie kliniek voor mensen die een ongeluk hebben gehad. Mijn specialisaties zijn orthopedie en traumachirurgie. Dus ik help ze vooral om weer te leren lopen, te sporten. In een ziekenhuis verdwijnen patiënten al na een paar dagen, maar in deze kliniek ga je echt een traject in met ze. Het kan heel erg fijn zijn om die tijd met mensen door te brengen; met ze te praten, ze beter te leren begrijpen en ze langzaam te zien opleven. Het is voor hen vaak een heel erg emotionele gebeurtenis, zo'n ongeval. Dan is het geweldig als ik ze kan steunen en helpen.

Advertentie

Dus bij die patiënten komt ook een hoop gevoel kijken. Zou je zeggen dat je ervaringen als dj je hebben geholpen een betere arts te worden?

Dat klinkt geweldig. Ja, misschien wel! Ik denk dat het vak zoveel meer om emoties gaat dan veel artsen beseffen. Je hele leven gaat nu meer dan ooit om emoties. Je wordt zo overladen met van alles, dat je veel te weinig stil staat bij je gevoelens. In een wereld waarin alles korter en sneller wordt, is het essentieel om tijd te maken voor je emoties en om ze te begrijpen.

Hoe zie je de toekomst voor je? Zul je altijd blijven schipperen tussen twee werelden?

Ik weet het niet. Ik kan me echt niet voorstellen dat ik maar één ding zou doen. Ik wil het graag zo houden. Het houdt me fris en ik krijg geen oogkleppen op, omdat ik alleen maar met hetzelfde bezig ben.

Murat Tepeli draait zes uur lang op de afterparty van SETFEST in Tivoli de Helling. Kaarten koop je hier.


Volg THUMP op Facebook en Twitter.