FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

LONDEN - EEN HEIDENS FEESTJE IN DE SUBURBS

5.11.08

Ongeveer

rond deze tijd een jaar geleden, nam ik de trein richting Londonse suburbs

om wat rond te hangen met een stel druïden. Het belangrijkste dat ik

daar heb opgestoken was dat hedendaagse druïden halfkale boswachters,

therapeuten of eenzame veeartsen zijn. De avond voor Halloween had ik

met die mannen afgesproken om meer uitleg te krijgen over het ritueel

dat plaats zou vinden. Onze samenkomst diende als een kort 'get to

Advertentie

know you' voor ik kon deelnemen aan de ceremonie.

In het café waar we hadden afgesproken droeg onze leider een
heksenhoed. Een andere kerel was dan weer verkleed als een soort piraat.
Ofwel had die onnozelaar zich laten misleiden ofwel was hij gewoon
geestelijk gestoord. Tijdens deze 'moot' (druïdenslang voor het
gezamenlijke drinken van shady's, jaja, bier met limonade) moest ik
vooral luisteren naar hun gezaag over internetverbindingen en over de
pogingen van een of andere vrouw die haar keuken baby-proof wou maken.

De volgende avond kwam ik aan bij het café en werd ik meteen
gebracht naar de nabijgelegen bossen waar we in de richting van het
bijna pikdonkere heuvelfort stapten. We gingen daar allemaal rond een
picknicktafel - of beter gezegd 'altaar' – staan. Het ritueel begon. Ik
had niemand verteld dat ik voor een tijdschrift werkte dus ik moest
mijn foto's stiekem nemen vandaar dat ze er zo walgelijk slecht
uitzien.

Het was niet meteen de ongerepte mystieke setting die ik voor ogen
had. De tafel was overladen met slechte graffiti maar de mannen hadden
er niets beter op gevonden dan er een zwart satijnen tafellaken over te
gooien met daarop kaarsjes, een ceremoniezwaard, een broodmes, een vrij
graaf brood met een pentagram op en een kleverig mini-keteltje.

In de vier windrichtingen werden lantaarntjes geplaatst en wij
vormden een kring rond het 'altaar'. De leider sloot de cirkel na er
fulminerend over bosgeesten rond te hebben gelopen. Een probleem was
wel dat de stem van onze heidense leider veel te hard leek op die van
Pat Butcher en niet op die van Christopher Lee, zoals ik had gehoopt.
Enfin, misschien lijkt het snobistisch maar dat heeft mijn pogingen om
in de mood te geraken zwaar de kop in gedrukt.

Het ganse ritueel draaide eigenlijk om een paar appels die we hadden
meegebracht. De druïden hadden ze middendoor gesneden met het
broodmessen en er werd ons gevraagd de geesten van dierbare overledenen
en zelfs huisdieren in de appels te 'denken'. Whatever. We plaatsten ze
daarna voorzichtig in een mandje waar nog een etiketje aanhing. Met
onze met-geesten-doordrenkte-appels in ons mandje gingen we over naar
wat Awen-gezang (druïden zingen voor goddelijke inspiratie op te doen,
mocht je het niet weten). Dat houdt eigenlijk gewoon in dat je heel
traag en gedurende enkele minuten 'Awen' zingt. Toen het gezang
stilletjes uitdoofde zei de leider: 'Ik weet niet of dat bij jullie ook
zo was, maar ik heb dit echt gevoeld. Zo'n sterk gevoel.' Ik voelde
echt niets maar, zoals ik al zei, ik kon niet echt in de juiste mood
geraken.

Toen het ritueel bijna voorbij was gingen we allemaal van het altaar
in de richting van een reeds gegraven put in een nog donkerder hoekje
van het picknickplaatsje. Terwijl we rond deze grafput stonden hield
onze leider nog een speech over het respect voor het woud. Daarna
dumpten we onze appelhelften. De gast die de put terug opvulde had zo'n
opgeblazen shirt aan waarvan hals werd vastgeregen met koord – een
beetje zoals een fout t-shirt van Manchester United uit de jaren '90.

Anyway, dat is dus waar druïden zich tegenwoordig mee bezig houden.
Eigenlijk is dat kupokkesaai. Het lijkt een beetje op een oudercontact
met een occult kantje aan. Soit, het brood zag er anders wel graaf
uit…

BRUNO