Een ode aan geruite C&A-blousen en felgekleurde windjacks op de kermis

Fotograaf Peter de Krom legt het vast. Wij spraken Peter over zijn fascinatie voor burgerlijkheid.

|
aug. 15 2012, 7:37am

Peter de Krom

Nadat ik fotograaf Peter de Krom een tijdje geleden sprak over zijn project Schatgraven bekeek ik zijn werk en werd ik meteen verliefd. Hij fotografeert de normaalste, burgerlijke dorpelingen in de meest alledaagse situaties. Precies datgene waar ik het liefst naar kijk als ik ergens op een bankje zit. Zelf ben ik ook opgegroeid in een klein dorp en zijn foto’s doen me denken aan alle dingen die ik nu mis, als stadsbewoner, ook al ben ik blij dat ik vertrokken ben. Ik sprak Peter over onze gedeelde interesse en wilde van hem weten waarom hij zo geïnteresseerd is in de Nederlander in geruite C&A-blouse of bloemetjesjurk.

VICE: Die normale mensen in de meest alledaagse situaties in jouw foto’s, daar kan ik echt van genieten.

Peter de Krom: Ikzelf heb een haat/liefde-verhouding met Hoek van Holland, het dorp waar ik woon. Ik vind het mooi om die burgerlijkheid te aanschouwen, maar tegelijkertijd frustreert het me dat ik het niet kan ontlopen. Ik zit er altijd middenin. Ben je zelf opgegroeid in een dorp?

Ja, in een klein dorpje onder Breda. Je foto’s doen me daar een beetje aan denken.

Dat is het hem ook, de herkenbaarheid. Mensen die in een stad zijn opgegroeid kunnen mijn foto’s ook waarderen, en lachen erom, maar missen wel een bepaalde laag. Ze kijken anders naar de foto’s dan mensen die zelf uit een dorp komen.

Zou je zelf in een stad willen wonen? Het lijkt me geweldig om in het dorp waar ik opgroeide te kunnen blijven wonen en ultiem gelukkig te worden in een huis vlakbij mijn ouders, maar ik wilde heel graag weg, al weet ik niet precies waarom. Ik zou er nog steeds tussen passen, denk ik, maar na twee dagen wil ik daar gewoon niet meer zijn. Waarom ben jij wel weer teruggekeerd naar je ouderlijk dorp?

Fotograferen in een stad levert al snel hele goede foto’s op. Net liep ik voorbij een bijzondere tattooshop en dacht ik: “Dat beeld wil ik hebben”, maar dat denkt iedere fotograaf. Die doodnormale mensen fascineren me en daarom ben ik na mijn studie aan de kunstacademie in Breda terug verhuisd naar Hoek van Holland, waar ik ben opgegroeid. Straatfotografie in zo’n dorp is moeilijker; je moet beter zoeken naar interessante situaties of patronen Zo lijkt iedere dorpse vrouw bijvoorbeeld altijd hetzelfde te doen. Ze koopt haar bloemetjesblousen bij Ankie’s Fashion of iets dergelijks, want dat is de enige winkel in de omtrek en iedereen denkt dat dat modern is. Op straat lijkt het dan een wandelende Wehkamp-catalogus. Zoals op deze foto bijvoorbeeld.

Dit is één van mijn favorieten. Ik word altijd blij als ik deze foto zie.

Ik vind dit ook een mooie. Hier zie je goed die kleding terug. Felle kleuren, riem om het middel, kort geknipt haar en voor de mannen een geruite blouse.

Mijn oma liet haar keuze voor een kledingwinkel altijd afhangen van of ze de ‘grote weg’ over moest steken of niet, die midden door het dorp liep. Zij liep er dus inderdaad ook altijd hetzelfde bij als alle andere oudere vrouwen van die kant van het dorp, want die vonden oversteken ook maar niks.

Haha, nog een reden waarom iedereen er hetzelfde uitziet. Mensen zijn heel gelukkig met die stabiliteit en de voorspelbaarheid van het bestaan. Als één iemand uit een vriendengroep een huis koopt wil de ander dat ook, want je wilt niet achterblijven. En ook wat mode betreft kopieert iedereen elkaar. Die patronen zoek ik op en dan hoop ik dat mensen bij het zien van de foto’s zuchten “Ohhh, waarom doen we toch allemaal hetzelfde?”

Zoals bij deze foto?

Ja, bijvoorbeeld. Dit was tijdens Koninginnedag. Iedereen een gek oranje sjaaltje om en een windjack aan, zittend voor de etalage van de Kijkshop. Burgerlijker kun je het niet krijgen.

Persoonlijk vind ik deze foto echt fantastisch. Heb je gewacht totdat ze dat autootje indook of stond je er toevallig bij?

Ik was die vrouw al even in de gaten aan het houden. Ik wist dat er wat ging gebeuren met die lange benen en na een tijdje ging ze dus. Op de achtergrond zie je waarschijnlijk één van de twee Marokkaanse gezinnen uit het dorp. En die benen van de vrouw staan bijna hetzelfde als die van het paard in de draaimolen. Dat vind ik leuk; er komen veel dingen bij elkaar in deze foto.

Hoe zijn de reacties van de mensen die je op de foto zet?

Ze vinden mij een beetje eng, zijn wantrouwig. In het dorp zijn ze niet gewend dat iemand met een toeter van een camera rondloopt. “Ben je van de Hoekse Krant?”, vragen ze dan. Als ik zeg dat ik het voor mezelf doe dan vragen ze “Oh, wat ga je met de foto’s doen dan?” Dan laat ik de foto zien en zeg ik er heel vrolijk bij dat iedereen op de foto ongeveer hetzelfde aanheeft. “Oh, ja nu je het zegt, wat leuk!”, is dan de reactie. Het is moeilijk om eerlijk uit te leggen waarom ik ze echt zo bijzonder vind.

De mensen op je foto’s zijn ook niet heel bijzonder, juist niet, maar door jouw foto’s lijkt het of ze dat wel zijn. Het normale wordt bijzonder.

Ja. Als je de mooie details in een alledaagse situatie vergroot, dan wordt het sterker. Ik zet mensen heel plat neer, hard ingeflitst. Zoals je een dode vlinder tussen twee glasplaten legt en er dan door een microscoop naar gaat kijken. Neem nou deze foto.

Wat gebeurt hier?

De vrouw links speelt accordeon, de man rechts toeterde de hele tijd naar die bejaarden, waarom weet ik niet. Als je goed kijkt zit er nog een travestiet gehurkt, of een heel eigenaardig opgemaakte dame, maar dat zie je alleen wanneer je goed inzoomt. In de laadbak liggen wat opgevouwen rolstoelen. Een mooi tafereel.

En hier?

Dit stelletje was eerst aan het ruziën. Ik reed er toen voorbij en draaide om omdat ik het op beeld wilde hebben. Toen ik terugkwam waren ze het aan het goedmaken.

Wat ik ook goed vind is dat je mensen nooit voor schut zet, maar je wel om de foto’s moet lachen.

Dat is de bedoeling. De kunst is om de mensen in hun waarde te laten, ze moeten het zelf ook een leuke foto vinden als ze hem zouden zien. En ik denk dat jij de foto's ook waardeert om juist die redenen waarom jij uit je dorp vertrokken bent, de herkenbaarheid. De bloemetjesblousen, de driekwartsleggings, de fascinerende burgerlijkheid.

En het doet me denken aan de gemoedelijkheid die je alleen in een dorp vindt. Als ik naar jouw foto’s kijk mis ik dat.

Misschien moet je wat vaker teruggaan.

Misschien.

Ga naar Peters website of Flickr voor meer van zijn foto's.

Peters foto's van zijn project Schatgraven gaan binnenkort onder de hamer. Klik hier voor meer info. 

Meer VICE
VICE-kanalen