FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

JAPAN - EEN TRIP NAAR BATTLESHIP ISLAND

29.4.09

Het enige dat landt op Hashima Island
is de stront van overvliegende meeuwen. Deze voormalige steenkoolmijn
van Mitsubishi Motors ligt op een uur varen van de havenstad Nagasaki.
Ooit was Hashima Island het dichstbevolkte gebied op de planeet (13.000
mensen per vierkante mijl), maar nu brokkelt de verlaten stad af.
Tussen 1887 en 1974 werd de mijn volop gebruikt, maar na 1974 nam het
gebruik van steenkool spectaculair af en moest de mijn sluiten. De
inwoners van het eiland trokken massaal terug naar het vasteland en
binnen een paar dagen was het volledig verlaten. Sinds de exodus is het
verboden om in de buurt te komen van het eiland omdat de gebouwen er op
instorten staan.  De Japanse overheid wil geen aandacht vestigen op de
ellende van de naoorlogse industriële
revolutie. Wie het eiland betreedt en betrapt wordt, kan tot een
gevangenisstraf van 30 dagen en deportatie veroordeeld worden. Maar
dankzij een geheime deal met een visser, slaagden Alex Hoban en een
paar vrienden erin om het eiland toch te bezoeken.

Nagasaki

heeft een internationale haven, ook al zal je er eerder cruiseschepen
gevuld met oma's en olietankers vinden, dan een visser met
konijnentanden die voor wat poen de wet wil overtreden. We namen dan
maar de ochtendferry naar het bewoonde eiland Takashima. Na wat
rondvragen en meermaals op beleefde wijze afgewezen te worden, vonden
we onze man. Deze kerel, die vroeger rond het eiland patrouilleerde,
vond ons wel tof of dacht dat we zo dom waren dat we het verdienden om
bedolven te worden onder een instortend appartementsgebouw. Hij
vertelde ons ook dat de elektriciteit op het eiland nog werkt als de
overheid die aan zou zetten. Ook al begingen we een misdaad, we
wisten dat de kans om gepakt en vervolgd te worden klein was. Japanners
vinden het blijkbaar niet nodig om het eiland door iemand te laten
bewaken. Ze denken eerder: 'Waarom zou je daar naar toe willen gaan?' De
Japanse beleefdheidsregels stellen dat je nooit direct mag zeggen wat
je wil hebben. Zelfs toen we op de boot stapten wisten we nog altijd
niet of we ooit op het eiland zouden geraken. We hadden enkel met de
visser afgesproken dat hij ons dicht genoeg bij het eiland zou brengen
zodat we het konden bekijken van op zee.
Van ver lijkt het eiland op een slagschip, vandaar komt ook de mythologische naam "Gunkanjima" of Battleship.

Toen
we dichter kwamen, probeerden we in te praten op de visser. Pas toen we
voet aan wal zetten, kwamen we overeen dat hij ons een paar uur zou
geven om het eiland te verkennen.

In
sommige delen van het eiland waren volledige voorgevels van gebouwen
naar beneden gevallen. Daardoor zag je televisietoestellen uit de jaren
1970 die tegen de grond waren gevallen omdat het tafeltje eronder
weggerot was. Het is moeilijk om je in te beelden hoe het was om daar
te leven en wonen. Door het gebrek aan plaats en de enorme zeemuur
krijg je een enorm claustrofobisch, oncomfortabel gevoel. Een beetje
zoals in een mierenhoop wonen.

Overal lagen spullen: oude schoenen, flessen shampoo, kranten en zelfs posters die in de kamer van een tiener hingen.

We
verkenden de klaslokalen van de gigantische school op het
eiland.Verroeste restanten van bureaus en stoelen lagen voor een
schoolbord waarop de stoffige aantekeningen stonden van een les die
meer dan 30 jaar geleden gegeven was.

Vanuit
de bovenste verdieping van de sportzaal keken we binnen in het grote
auditorium, waarvan het dak was ingestort. Het was onveilig want we
liepen op stukken van een ingestort plafond.


Op
de negende verdieping van een appartementsgebouw stapte ik een kamer in om
het uitzicht op zee te bewonderen. De traditioneel gewoven tatamivloer
onder mijn voeten was blijkbaar geen menselijk contact meer gewend. Met
een scheurend geluid viel ik naar beneden….

De val was maar een meter hoog, maar genoeg om ons op de stuipen op het lijf te jagen en
ervoor te zorgen dat we vanaf toen wat meer op onze passen begonnen te
letten.

Het eiland is piepklein (minder dan 2 589 988 vierkante meter),
maar om een beter zicht te krijgen betraden we de oude lichttoren.
Gevaarlijk, omdat de toegang overwoekerd en niet meer bruikbaar was.

We
hadden er zelfs niet aan gedacht dat de visser niet zou terugkomen. We
maakten ons meer zorgen over het feit dat we maar twee uur op het
eiland hadden. Iets dat mijn vriend willekeurig had voorgesteld toen de
visser zei dat hij ons naar het eiland wou brengen. Hier was genoeg om
ons een hele dag bezig te houden, daarom liepen we twee uur rond als
zotten omdat we wisten dat dit een once-in-a-lifetime-experience was
die door onze vingers glipte bij elke slag van de klok. Ondertussen is
het eiland ook geopend voor het grote publiek. Lees het verslag hiervan
volgende week op onze blog.

 ALEX HOBAN