FYI.

This story is over 5 years old.

The Tp For Your Bunghole Issue

Mike Judge

Een interview met de geestelijk vader van Beavis en Butt-Head.
18.1.12

Vroeger, toen papa jong was, was MTV helemaal de shit. Jersey Shore was er nog niet, net zo min als 16 and Pregnant. MTV zond echte muziek uit en—belangrijker nog—MTV had Beavis and Butt-Head. Begin dit jaar verscheen het nieuwsbericht dat het tekenfilmduo zou terugkeren op MTV. Zoals velen groeide ik op met Beavis and Butt-Head, dus de aankondiging van nieuwe afleveringen betekende veel voor me. Bovendien probeerde ik al tijden om geestelijk vader Mike Judge te strikken voor een interview. Nu lukte het. Toen Mike ook nog zei dat hij de cover voor deze maand wilde illustreren, scheet ik helemaal in mijn broek van vreugde (een klein beetje poep maar, hoor). Ik mailde onze fotograaf Terry om alles aan de kant te schuiven zodat hij snel Mike Judge op de foto kon zetten en hij antwoordde: “Holy shit… ik én Mike én Beavis én Butt-Head bij elkaar? Dat klinkt geweldig! Zeg maar wanneer!” Toen moest ik niet alleen poepen, maar ook overgeven van vreugde. Gelukkig was ik tijdens het interview fris genoeg. VICE: Het voelt een beetje raar om jou te ontmoeten.
Mike Judge: [lacht] Omdat ik raar ben? Nee, dat is juist goed. Het is gewoon zo dat jouw werk mijn gevoel voor humor enorm heeft beïnvloed, vooral in mijn kindertijd. Dat geldt eigenlijk voor mijn hele generatie. Dankzij jou durfde ik het gewoon te uiten als ik iets kut vond en kon ik er ook nog om lachen.
Hoe oud ben jij? 29.
Ja, dat heb ik de laatste tijd vaker—dat mensen tegen me zeggen: “Ik ben met jouw dingen opgegroeid”, of: “Toen ik opgroeide mocht ik er niet naar kijken.” Ik hoor verschillende versies van dat verhaal. Mijn ouders waren cool, want ze lieten mij ernaar kijken. Maar op mijn katholieke school vonden de nonnen dat soort dingen maar niets. Series als The Simpsons en Beavis and Butt-Head waren helemaal uit den boze. Jij zat ook op een katholieke school, toch?
Ja, een katholieke high school. Tot aan de brugklas zat ik op een openbare school. Onlangs pas hoorde ik dat er negatieve dingen over me in de schoolkrant stonden toen de show uitkwam. Tegenwoordig claimen ze me juist, dus… Hoe denk je dat kinderen die de originele serie nooit hebben gezien op de nieuwe show gaan reageren? Ik heb namelijk het gevoel dat de huidige generatie zo verneukt is dat ze nooit de nuances zullen begrijpen van het commentaar van Beavis en Butt-Head. Een andere en meer waarschijnlijke optie is dat ik gewoon oud en kribbig word.
Toen ik met de show begon, was ik al oud. Ik liep tegen de 30; jouw leeftijd ongeveer, dus voelde ik me vanzelfsprekend al ouder dan de personages. Toch blijft het vreemd dat in 1992 mensen bij MTV zeiden dat AC/DC en Metallica verouderde verwijzingen waren. Ze hadden zoiets van: “Misschien moet je Nirvana nemen, of Pearl Jam, of iets anders, weet je?” Het was dus van het begin af aan al niet hip. Voor mij gaat het dan ook meer om een state of mind dan om een culturele verwijzing naar een bepaalde tijd, ook al zijn er een aantal specifieke verwijzingen. Het gaat erom dat we naar die tijd teruggaan, alleen nu kijk ik naar Jersey Shore en 16 and Pregnant. De laatste aflevering was veertien jaar geleden, dus, ja, er zijn dingen veranderd, maar… Toch ook weer niet.
Nee. En de andere personages zijn ook niet veranderd. Ik bedoel, ik keek naar het personage van die hippieleraar. In de tijd dat ik met de show begon, dacht ik al: “Bestaan dit soort gasten echt nog?” Daarna keek ik rond en zag ik genoeg hippies in gebatikte t-shirts rondlopen; het was dus allemaal nog hetzelfde. Er zijn delen die we een beetje moesten aanpassen, maar in The Simpsons hebben ze ook nog steeds dezelfde kleren en hetzelfde haar. Die worden ook al zo lang uitgezonden. Hoe zit het met MTV? De zender is zo goed als onherkenbaar in vergelijking met wat het vijftien jaar geleden was. Het lijkt erop alsof alleen nog kleine meisjes en sukkels ernaar kijken. Werk je nog met dezelfde mensen als vroeger?
Nou, Judy McGrath is net weg, wat wel jammer is. Toen ik daar begon runde zij de hele zaak. Voor de rest zijn het zo’n beetje dezelfde mensen. Het is wel grappig—toen ik bij Fox King of The Hill maakte, ontsloegen ze elke paar maanden iedereen. Bij MTV zijn de netwerkhoofden echter altijd dezelfde mensen geweest, dus is het net alsof je teruggaat naar dezelfde plek. Als zender is het natuurlijk wel veranderd. Er lopen bestuurders rond die zeggen: “We hebben shows als Teen Mom en die worden door tienermeisjes bekeken. Dat is onze demo. Nu moeten er nog jongens naar ons kijken.” Ik denk dat ze de show onder andere wilden terugbrengen om te zien of ze weer een mannelijk publiek konden aanspreken. Iedereen heeft nu iets met revivals. Arrested Development komt terug, bands komen weer samen om te touren met hun repertoire uit de jaren negentig. Dat komt waarschijnlijk omdat iedereen…
[lacht] …geen idee meer heeft. Dat klopt wel, denk ik. Arrested Development is iets wat de mensen blijven kijken—waaronder ik—en het wordt beter hoe vaker je het ziet. Er zijn zoveel zenders en tegelijkertijd zoveel mensen die ergens naar op zoek zijn. Veel shows lijken het dan ook niet te halen. Maar als je zoiets als Arrested Development ziet denk je, waarom brengen we dat niet terug? Ik heb gehoord dat ze het al jaren van plan waren. Was je al langer van plan om nieuwe Beavis and Butt-Head-afleveringen te maken, of werd je door MTV benaderd?
Het begon toen MTV me benaderde. Ongeveer eens in de twee jaar begonnen ze erover. Ze wilden een film en daarna hadden ze het een tijdlang over een serie, maar ik hoorde er amper wat van. Mijn manager zei af en toe: “Wist je dat ze me zo nu en dan bellen?” De laatste keer werd het echter heel direct gespeeld, zo van: “Wil je misschien de show terugbrengen?” King of the Hill was klaar. Ook had ik net een live-action-film gemaakt [Extract]; iets wat ik een tijdje niet meer wilde doen. Ik had wel wat ideeën opgeschreven voor een vervolg op de film en een paar algemene ideeën, maar het voelde nooit alsof het echt klaar was. Toen ik met Beavis and Butt-Head stopte, zat ik er doorheen. Ik wilde andere dingen doen, maar ik heb nooit gedacht: “Dit ga ik voor eens en voor altijd begraven. Ik ben er klaar mee.” Ik had ook nooit kunnen bedenken dat ik het veertien jaar later weer zou oppakken. Maar om een of andere reden voelt het goed. Was het lastig om er weer in te komen bij het inspreken van hun stemmen?
Ik doe die stemmetjes nooit als het niet hoeft. Ik vind het leuk op het moment dat ik ermee bezig ben, maar het is niet iets dat ik mijn vrije tijd doe. Moesten jullie oefenen?
Ja, absoluut. Ik houd er niet van om na een opname mezelf terug te horen. Maar toch nam ik het op, luisterde ik ernaar en keek ik een paar oude afleveringen. Voor mij klinkt het hetzelfde. Dat is trouwens nog zoiets: tegen de tijd dat ik 60 ben klink ik misschien wel altijd als Beavis. Nog een goede reden om het liever vroeg dan laat te doen. Het viel me op dat er nu ‘Mike Judge’s Beavis and Butt-Head’ op het logo van de show staat, in plaats van ‘MTV’s’. Volgens mij heb ik het zo gezien op de dvd-boxen van de oude afleveringen, maar het verbaasde me dat het nu ook op tv zo was. Heb je nog een smeuïg verhaal voor ons over deze subtiele maar belangrijke verandering?
Toen [mijn relatie met MTV] begon had ik twee Beavis and Butt-Head-fragmentjes van twee minuten waarvan de rechten lagen bij Liquid Television. Toen wilde MTV de personages van me kopen—ze zeiden niet wat ze er precies mee wilden doen—en dus onderhandelde ik een tijdje. Ik dacht destijds, als ik het zelf doe kost het me zes tot acht weken om twee minuten te maken, en ik was al zo goed als klaar. Ik had twee korte fragmenten geproduceerd, waaraan ik een paar duizend had verdiend door ze aan festivals en Liquid Television te verkopen. Dat was het zo’n beetje en in die tijd was ik een nobody. Daarom verkocht ik ze de fragmenten meteen. Daarna wilden ze dat ik de show zou maken en daar keeg ik uiteindelijk dan ook naar betaald. Na een tijdje besloten ze echter: “We gaan het MTV’s Beavis and Butt-Head noemen.” Ik dacht, echt waar? Ik heb dit in mijn eigen huis gecreëerd met pen en papier en celluloid en film en dan… MTV’s Beavis and Butt-Head? Maar ja, whatever, jullie bezitten de rechten, dus is het prima. Jaren later kwam de film uit, waarna ze een vervolg wilden. Ik was over een paar dingen niet zo blij en daarom voerde ik een fuck you-onderhandeling met ze [lacht]. Na een tijdje zei mijn advocaat: “Wil je anders vragen of ze het Mike Judge’s Beavis and Butt-Head noemen?” Waarop ik zei, daar gaan we voor. Ik was al half vergeten dat we dat hadden afgesproken, dus toen we het logo aan het herontwerpen waren, dacht ik: “Wow.” Normaal zou ik mijn naam niet ergens prominent neerkwakken, maar als ik moet kiezen tussen MTV’s Beavis and Butt-Head of Mike Judge’s Beavis and Butt-Head, dan ga ik ervoor. Had je, toen je die eerste fragmenten naar Liquid Television stuurde, ooit kunnen bedenken dat een tekenfilm over twee borderline schoolvrienden zo’n fenomeen zou worden?
Dat is een goede vraag. In die tijd kluste ik namelijk gewoon zelfgemaakte tekenfilms en wilde ik me daar niet al te veel van voorstellen. Ik dacht gewoon, oh, het zou wel tof zijn om samen met wat andere mensen films te maken in Dallas en om wat mensen uit het comedywereldje te leren kennen, of om een baantje te krijgen waarbij ik een animatiecamera mag bedienen. Ik probeerde maar iets, dus maakte ik die filmpjes. Bij Beavis and Butt-Head dacht ik op een gegeven moment, oh, misschien zijn dit wel personages die iemand naar een nieuw niveau wil brengen; personages waar iemand iets mee wil doen. Toen zag ik opeens die show Liquid Televison en dacht ik, dit is een grap. Dit is te mooi om waar te zijn. Zou het niet fantastisch zijn als ik iets van mij dáár krijg uitgezonden? Voor mij was het echt een ongelofelijke droom die uitkwam, toen zij mijn filmpjes lieten zien. Tegelijkertijd hield ik in mijn achterhoofd: ik moet dingen doen die misschien naar een hoger niveau kunnen worden getild. The Simpsons was net een gigantisch iets geworden, net als Ren & Stimpy. In de jaren negentig was er een hoop controverse rond tekenfilms. Mensen waren uitzinnig over het idee dat tekenfilms niet per se voor kinderen hoefden te worden gemaakt. Onderwerpen die taboe waren of vreemd zouden zijn in een live-action-show, konden nu opeens worden behandeld. Maar is het nu nog wel mogelijk om mensen boos te krijgen? Niemand vond het erg toen Eric Cartman chili maakte van de ouders van dat joch. Volgens mij zouden vijftien jaar geleden mensen van zoiets gek worden. Hoe maak je tegenwoordig nog iets beladen?
Zo zie ik het niet. Toen ik voor het eerst bij vergaderingen in Hollywood was, hoorde ik vaak managers zeggen dat iets ‘edgy’ en ‘duister’ moest zijn. Op zo’n moment wist je al dat het kut zou worden en iedereen geld zou gaan kosten. Soms heb je een goed idee waar toevallig een gestoord element aan vastzit dat mensen zal beledigen. Dan werkt het. Maar dat is niet mijn uitgangspunt. In die tijd hadden mensen in hun hoofd zitten dat een tekenfilm voor kinderen was bedoeld. Zo is het nu niet meer, maar toen dus wel. Zelfs bij The Simpsons; mensen herinneren zich waarschijnlijk niet meer hoe controversieel dat was. Bart was iemand die de kantjes ervan afliep en daarom hoorde je mensen zeggen: “Ohhh, hoe durf je een tekenfilmpersonage te maken dat ingenomen is met zijn wanprestaties. Iedereen zou fantastisch moeten presteren!” Maar op animatiefestivals zag je dingen die je tegenwoordig nooit meer zult zien [lacht]. Daar had je van die gestoorde, grappige dingen. Rond die tijd, aan het einde van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig, gebeurde er iets in de wereld van tekenfilms en animatie. Er was een generatie mensen van mijn leeftijd die allemaal waren opgegroeid met de oude Warner Bros.-dingen, die we geweldig vonden. Na Warner Bros. waren tekenfilms een tijdje afschuwelijk, totdat The Tracy Ullman Show en The Simpsons opeens uit het niets opdoken. Het idee van een tekenfilm met geweldige verhalen en met grappige en fantastische personages die iets betekenden—dat was ongelofelijk. Mag Beavis weer ‘fire’ zeggen?
Ja, hij mag ‘fire’ zeggen. Mooi zo. Kinderen van tegenwoordig moeten meer dingen in de fik steken. Nog iets wat ik me afvroeg: komt Daria terug?
Die vraag is me de laatste tijd zoveel gesteld dat ik denk dat we haar misschien terug moeten brengen. Ik heb dat altijd een leuk personage gevonden, maar mijn producenten van destijds zeiden, we zitten eraan te denken om hier een spin-off van te maken, waarna ik dacht, dat is een goed idee. Maar toen wilden ze het volgens mij per se zonder mij doen, dus namen ze allerlei mensen aan. Ik wist er niets van. Daar was ik niet zo blij mee en daarom wilde ik me er niet mee associëren. Ik vond het personage leuk en ik weet dat er een paar erg goede schrijvers bij die show zaten, dus zal het vast goed zijn geweest. Maar goed, inderdaad willen veel mensen dat personage terug. Ik vind haar trouwens beter in Beavis and Butt-Head, hoewel veel mensen het niet met me eens zullen zijn.
Ik vond haar leuk in Beavis and Butt-Head. Iedereen wordt in die show negatief neergezet. Alleen bij Daria werd dat af en toe niet gedaan. Ik vond de interactie tussen haar en hen wel mooi. Dus, ja, misschien moet ik haar wel terughalen. Iemand vertelde me dat een paar van de ideeën voor de nieuwe Beavis and Butt-Head afkomstig zijn van onvoltooide afleveringen van King of the Hill. Klopt dat?
Niet echt van King of the Hill. Het was meer dat ik een beetje rondkeek en dacht, dat zou een goed idee zijn. Terwijl ik bezig was met films en King of the Hill, ben ik in het algemeen beter geworden in filmdingen. Daarom dacht ik, ik wil weer Beavis and Butt-Head maken. Ik wist dat het nu makkelijker zou zijn om het goed te doen, vanuit een filmmakersperspectief. Toen ik die allereerste fragmentjes maakte, wist ik nog niet hoe ik dingen moest neerzetten of wat ‘crossing the line’ inhoudt—ik heb al doende allerlei dingen geleerd. Ik hoorde ook dat jij, als MTV dingen te ver vindt gaan, die dingen online gaat zetten. Zijn ze al ergens over geflipt?
Nog niet. Ik kwam er wel dichtbij [lacht]. Leg eens uit?
Ik probeer me te herinneren wat het precies was. Het was een stukje waarin Beavis en Butt-Head naar een show als 16 and Pregnant keken. De mensen bij MTV hadden zoiets van: “Nou, de producers van die show gaan met dit en dat niet echt blij zijn.” Ik zei toen: “Nou, ik word er niet blij van dat ik het er van jullie niet in mag stoppen, en ik producer deze show, dus dan zetten we het gewoon op YouTube.” Dat kun je tegenwoordig doen. Iedereen zet mijn dingen op YouTube, dus… Omdat iedereen het geweldig vindt. Maar ik kan me voorstellen dat het soms klote is om mee om te gaan.
Het is op zich wel goed dat het er is. Het enige irritante is dat ze het allereerste wat ik ooit heb geanimeerd erop hebben gezet—iets wat ze track-reading-animatie noemen, waarbij je de lippen synchroniseert met de tekst en dat vervolgens animeert. Ik deed dat destijds met een stopwatch, wat eeuwig duurde. Ik kreeg het perfect synchroon, maar nu staat het op YouTube waar de hele wereld kan zien dat het dus niet gelijkloopt [lacht]. Daar word ik gek van. Ik voel me gevleid dat het daar staat; ik wou alleen dat het synchroon liep. Nu we het toch over YouTube hebben: dat is zo’n beetje de enige plek waar mensen tegenwoordig nog clips kijken. Ik denk dat MTV ze nu zelfs na vier uur ‘s nachts niet eens meer uitzendt. Ik hoop dat Beavis en Butt-Head nog steeds nieuwe en vage video’s bekijken die je nergens anders ziet. Ik heb me altijd afgevraagd of je die zelf uitkoos of dat er iemand was die ze voor jou opduikelde.
De meeste koos ik zelf uit, maar er werkten wel wat mensen bij de show die af en toe met iets aan kwamen zetten. Toen de show eenmaal een hit was en men doorkreeg wat het idee was, kregen we superveel dingen opgestuurd. Hetzelfde geldt ongeveer voor de nieuwe serie. Er zijn op dit moment echt wel veel toffe clips, ook al worden ze door niemand meer op tv uitgezonden. Sterker nog, als iemand die er ontelbaar veel heeft gezien, durf ik wel te stellen dat de clips van nu beter zijn dan die van toen. Je hebt dus een encyclopedische kennis van clips, maar weinig mensen weten dat je ook afgestudeerd bent in natuurkunde. Komt dat weleens van pas?
Misschien zijn er wat technische dingen die makkelijker lijken als je natuurkunde hebt gestudeerd. Een keer probeerde een of andere baas van Fox een punt te maken over statistieken. Als je natuurkunde hebt gestudeerd (thermodynamica), leer je statistieken van binnen en van buiten kennen—of in ieder geval heel erg goed. Daarom was ik in staat om te zeggen: “Nee, dat is niet wat dat getal betekent; het is dit en dat.” Ik gaf ze een college over statistiek na een screening die niet veel kijkcijfers kreeg. Om wat voor statistieken ging het?
Ze wilden op een of andere manier gegevens gebruiken als excuus om mij de gangsta rap eruit te laten halen. Echt? Wat een gigantische onzin.
Ze waren enorm vastberaden om mij het eruit te laten halen. Daarom plaatste ik mezelf in een kwetsbare positie en zei ik: “Goed, laten we het de specifieke doelgroep vragen bij de volgende screening. Als zij het niet leuk vinden, haal ik het eruit.” Er kwam dus een groep mensen van 19 tot 30 jaar oud ofzo langs en zij vonden het geweldig. De vrouw die de bijeenkomst leidde, probeerde het met alle macht toch te verzieken. Ze vroeg dingen als: “Wat vinden jullie dan van de muziek?: Waarop zij antwoordden: “Oh, die is geweldig!” “Maar zit er niet te veel van in?” Ze gaven haar geen poot om op te staan. Er kwam geen greintje negativiteit uit, dus die doelgroep redde me. Volgens mij is juist zo’n situatie de reden waarom zoveel mensen van jouw werk houden. Ik zou niet willen zeggen dat je een underdog bent—want dat is niet helemaal het geval—maar het lijkt alsof jij altijd overwint op een manier waarbij het in het gezicht van je tegenstanders wordt uitgesmeerd.
Ik zou me beter voelen als het direct bij verschijnen een grote hit was, maar ja, je hebt gelijk. Toen ik opgroeide keek ik veel tv, maar niet zoveel naar films—dat kwam later pas. Ik ben opgevoed in Albuquerque, dus ver weg van alle mensen uit de entertainmentwereld van New York of Los Angeles. Ik heb altijd het idee gehad dat ze daar niet helemaal aanvoelen hoe de meesten van ons denken en voelen. Als je dan toch iets op tv ziet dat herkenbaar is—zeker als het om het alledaagse leven gaat—waardeer je het echt. Dat gold tenminste voor mij. Ik denk dat het hem daar in zit: dat ik dingen probeer waar Hollywood misschien een beetje te ver van afstaat. Dat is waarschijnlijk wat me aantrekt tot dingen als King of the Hill of Office Space. Het gaat veel meer over alledaagse, normale mensen. Maar ja, als het over mijn films gaat ontstaan de reacties pas met een zekere vertraging. Hetzelfde geldt voor Idiocracy. Dat is een van mijn favoriete films aller tijden, omdat het heel oprecht en tegelijkertijd hilarisch behandelt hoe dom mensen zijn. Toch is de film nooit in veel zalen verschenen. Ik heb daar veel geruchten over gehoord; kun jij vertellen hoe het echt zit?
Ik kan je vertellen wat ik weet. Toen we klaar waren stopten we de film weg in een la. Pas meer dan een jaar later kwam hij uit. Toen de film bij marketing kwam, was mijn contact met hen al helemaal verwaterd. Ik kreeg een paar telefoontjes. Ze lieten me een paar trailers zien—sommige vond ik goed, andere vond ik afgrijselijk. Dat gebeurt altijd; het gebeurde ook met Office Space. Ze stuurden me een tape met dertien trailers voor de film. Eerst was ik heel blij en dacht ik, ik vind ze allemaal goed, behalve nummer drie en nummer elf. De rest is super. Dat zei ik ook toen ik ze opbelde, waarop zij antwoordden, ja, wij vinden vooral nummer drie en nummer elf heel goed. Maar goed, ze testten de trailers en die deden het niet zo goed. Als ik in zo’n testgroep had gezeten, had ik ze ook niet goed gevonden. Toen bedachten ze: “Laten we Office Space gebruiken als business model. Daar hebben we veel geld aan verdiend, maar pas drie of vier jaar later. Wat deden we daar nou verkeerd: we gaven geld uit aan de release en trailers. Laten we dat deze keer dus niet doen.” Je zou ook kunnen stellen dat ze het goede hebben gedaan. Het lijkt nu—achteraf—immers geld op te brengen, net als bij Office Space. Maar bij Idiocracy was het echt een kwestie van een film laten verstoffen. Ze hebben het in hoogstens elf zalen uitgebracht. Ik heb het altijd stom gevonden als ik artikelen las waarin wel stond hoeveel de film opbracht, maar niet dat die in slechts elf zalen draaide. Het is niet alleen dat: als je de film opzocht op Moviefone, dan stond die nog steeds vermeld onder ‘Untitled Mike Judge Movie Project’ [lacht]. Ze hebben niet eens de moeite genomen om een titel in te voeren in wat die database ook mag zijn waar mensen die zooi uit halen. Die film is zo belangrijk—en waarschijnlijk ook zo omstreden—omdat het mensen zoals mij helpt om met de rest van de wereld om te gaan. Het geeft je het idee van: “Nou, het is allemaal zo slecht nog niet en ik ben toch wel dood voordat het zo erg wordt.”
Ik moet die film nog een keer zien, want ik heb hem niet meer bekeken sinds hij uitkwam. Het afgelopen jaar hebben erg veel mensen me op die film aangesproken. Ik heb hem in de montageruimte miljoenen keren gezien, geobsedeerd als ik was door elke frame. Nu komen er mensen die stukjes uit hun hoofd kennen en dan denk ik, ja ik zou die film nog eens moeten zien. Hoe voel je je over de manier waarop The Goode Family is behandeld?
Ik ben een van de drie makers van die show en ik heb mijn partners dat zo’n beetje laten doen. Ik was druk bezig met het maken van Extract. Wel heb ik een paar tekeningen gemaakt en deed ik de stem van de belangrijkste gast. Ze lijken het goed te hebben gepromoot, maar om een of andere reden sloeg de show niet aan. Dat gebeurt. Het is alsof animatieshows—of misschien geldt het wel bij alles, maar het geldt zeker voor animatie— ofwel een volledige sensatie worden, een fenomeen, ofwel totaal niet aanslaan. Als je kijkt naar Family Guy, South Park en The Simpsons—die hebben allemaal iets waardoor het enorm aanslaat. Hoe zit het met de promotie van Extract? Ik heb in de aanloop naar de release ‘weleens wat’ over die film gehoord…
Ja, daarvoor zijn echt geen excuses [lacht]. Het punt is alleen dat het een behoorlijk low-budget film was. We gebruikten particuliere investeerders en iedereen leek er tevreden mee. Het leek alsof alles eindelijk in één keer klopte.
Dat was ook zo. Een veel mooiere ervaring bestaat er niet tijdens het maken van een film—dat je opstaat om vijf uur ‘s ochtends en zo. Het ging van begin tot eind goed. Er was een goede crew, er waren goede producenten, enzovoorts. Ga je binnenkort nog een live-action-film maken?
Ik ga er een poosje tussenuit. Ik denk dat de opnames voor Extract zo’n acht weken duurden. Ja, dat was precies genoeg voor mij [lacht]. Idiocracy duurde tien of twaalf weken en dan wordt het een beetje zwaar. Waar ik niet van houd, is het hele castinggebeuren. Er komen acteurs binnen die de rol willen. Soms wil je dan zeggen dat ze supergoed zijn ook al zijn ze niet voor de rol gemaakt. Dat klinkt dan sowieso als bullshit. Het is alsof je acht uur lang elke vijf minuten een date hebt. Het is echt zwaar. Bekijk de hoogtepunten van ons interview met Mike Judge in een nieuwe aflevering van VICE Meets… op VICE.com.