Advertentie
Dit artikel is meer dan vijf jaar oud.
The Fashion Issue 2012

Dit is onze lievelingsmuziek van de maand

Misschien dat jij deze muziek ook wel kunt waarderen. Je weet het niet. Je weet het nooit.

door Marten Mantel
08 maart 2012, 10:00am

DIT ZIJN ONZE ELF LIEVELINGSLIEDJES VAN DE MAAND

AMORPHOUS
My Phantom


Een dromerig staaltje Japanse electronica dat je hoofd losmaakt van de rest van je lichaam en je de ruimte invoert, waar je doezelig rondwaart tot je de weg niet meer terug kunt vinden en daarom maar besluit het liedje opnieuw op te zetten, en opnieuw, en opnieuw, en opnieuw, tot je vlees langzaam van je gezichtsbotten rot en er niks anders dan een gelukkig glimlachende zweefschedel overblijft die doelloos rond blijft dolen door de tijd. Dit is overigens geen metafoor voor de emotionele impact van dit liedje ofzo; dit is wat er letterlijk met je gaat gebeuren. Succes...

JULIA HOLTER
In The Same Room
RVNG Intl.

Dit is hoe ik me voorstel wat we zouden horen als de zon op een dag besluit een liedje voor ons te gaan zingen.


MMOTHS
Heart (feat. Keep Shelly in Athens)


Dit liedje is als een zijdezacht dekentje voor je oren na een dag van gelul over dingen die je eigenlijk helemaal niks interesseren, zoals overleden beroemdheden waar je eigenlijk niks mee had of hoe iemands weekend is geweest. Blanke mensen hebben ook hun problemen, zie je, en dit zijn ze.


SALEM
Better Off Alone (Alec Empire Atari Teenage Riot Remix)

Eind vorig jaar bewerkte Salem de uit 1999 stammende eurodancehit van Alice Deejay tot een verrukkelijk monster van een gedownpitchte audiodepressie. Alec Empire is daar nu nog een keer overheen gegaan met zijn zwartgeblakerde ziel en trekt het nummer nog een stukje verder de onverlichte seksloods in. Ik ben vooral onder de indruk van de vocalen: de tekst, die ieder mens op deze planeet tegen wil en dank uit volle borst mee kan blèren, klinkt nu alsof die uitgekermd wordt door een getormenteerde klopgeest die in een spijker is gaan staan terwijl hij toekijkt hoe zijn kinderen voor zijn ogen worden gefrituurd. Als ik zo’n kreet ergens op een onverwacht moment zou horen dan zou mijn vel zich van mijn lichaam losscheuren van schrik en rennen, rennen tot hij niet meer kan, op zoek naar een beter bestaan dan dit.


ZEBRA KATZ
Ima Read feat. Njena Reddd Foxxx
Mad Decent

Een duister, snareloos rapnummer waarin Zebra Katz en Njena Reddd Foxxx met elkaar bespreken hoe ze iemand (waar steeds naar verwezen wordt als ‘that bitch’) compleet zullen VERNIETIGEN met behulp van kennis en onderwijs. Het is op zijn zachtst gezegd “gestoord” en op zijn hardst gezegd “GESTOORD!!!!”


PEGASVS
Brillar


Deze Spaanse postprogpopgroep lijmt spetterende levendigheid, hartverscheurend drama en onweerstaanbare schattigheid aan elkaar. Ik kan me daarom niet anders voorstellen dat hun concerten samengaan met energieke moshpits waarin pastelkleurige knuffelberen fistpumpend aan het huilen zijn omdat het leven ze zo zwaar valt.


BRANDY & MONICA
It All Belongs to Me


Wat is dit nou weer voor onzin? Hoor ik een snoeihard R&B-nummer voorbijkomen, check ik van wie het is, is het van fucking Brandy & Monica. Ik wil dit helemaal niet leuk vinden man, maar die harde snares zijn te gek, de melodie is van knisperverse theebiscuitjes gemaakt en dan heb ik het nog niet eens over de smakelijk belachelijke tekst. Het refrein gaat namelijk zo van “Hé, dat zijn mijn spullen gast! Ja ook die MacBook! Leg terug!!!” Waarom bestaat dit liedje? <3


THE DRUMS
Money (Basement Jaxx Remix)


Ik was vroeger zo’n grote fan van Basement Jaxx dat ik hun platen altijd reserveerde in de winkel, wat ik verder nooit bij andere artiesten heb gedaan. Nu doe ik dat bij Basement Jaxx ook niet meer, maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik niet snap waarom je digitale releases überhaupt kunt reserveren. (Kunnen mp3’s opraken?) Ik vind Basement Jaxx nog steeds vrij fenomenaal. Ze zijn op de best mogelijke manier omgegaan met een onvermijdelijk verval in relevantie door—zo lijkt het—minder hun best te gaan doen in plaats van meer. Deze remix bijvoorbeeld slaat he-le-maal nergens op en klinkt bijna als een soort onaf experiment dat ze op een slaperige zondagmiddag bij het zwembad tussen twee cocktails door in elkaar hebben geflanst op een laptop met de zon recht op het scherm. Halverwege lijkt er ook gewoon een nieuwe track te beginnen, die er bijna pijnlijk lelijk wordt ingemixt. Maar dat is juist het hysterische gebrek aan fucks geven dat Basement Jaxx voor mij zo belangrijk heeft gemaakt. Ze zijn het exacte tegenovergestelde van Madonna, die voor haar nieuwe nummer twee bruine vriendinnen heeft gevraagd om een stukje te rappen over een intermezzo met fucking dubstep, terwijl zij haar op penissen lijkende armen de lucht ingooit en naar haar 81-jarige zelf refereert als ‘girl’. Ik dwaal af, oorlog slecht, Basement Jaxx goed.

CHARLI XCX
I’ll Never Know


Dit liedje is all over the interwebz, en terecht, want het heeft steeldrums, wat ieder mens altijd zal associeren met “de tropen” (waar die ook mogen liggen). En dus krijg je van dit liedje visioenen van zonneschijn, wuivende palmbomen en kokosnoten vol drugs. En dat mag ook wel in deze Hollandse winter vol regen, sombere wilgen en, laten we eerlijk zijn, kokosnoten vol drugs.


EVIAN CHRIST
Thrown Like Jacks


Mijn favoriete hiphop is hiphop die niet op hiphop lijkt. En waar als het even kan niet op gerapt wordt, tenminste: als er toch niks boeiends te zeggen valt. Op deze track wordt er bijvoorbeeld alleen gezegd “Get you thrown like some jacks” en dat is een heldere boodschap die verder ook geen toelichting nodig heeft.


PHÈDRE
In Decay
Daps

De zangeres (zanger?) van deze band klinkt alsof haar (zijn?) neus helemaal vol zit met snot (gnerp?). Het klinkt op zichzelf niet zo aantrekkelijk, maar het past eigenlijk best wel goed in de context van de algehele, ongedouchte smaak van dit erg leuke liedje.


DIT ZIJN ONZE TIEN LIEVELINGSALBUMS VAN DE MAAND

SLEIGH BELLS
Reign of Terror
Mom + Pop

Ik vind dit toch zo’n leuke band hè. Het is altijd een beetje awkward als de twee in hun videoclips stoer gaan doen, maar soms komen ze ermee weg (ik vind het bijvoorbeeld superschattig hoe Alexis Krauss met een geweer in haar handen op haar bed springt in de clip van ‘Comeback Kid’), en sowieso is het uiteindelijk de muziek waar het allemaal om gaat. Wacht. W--wat? Omg, typte ik daar net “sowieso is het uiteindelijk de muziek waar het allemaal om gaat”? Wat is er met me gebeurd? Ben ik niet meer vatbaar voor imago? Is dit wat het betekent om een dertiger te zijn? WIE BEN IK?


BURNING HEARTS
Extinctions
Solina

De zangeres van Burning Hearts heeft een bezwerende stem die een middelgroot land kan beschermen tegen bedreigende waterstromingen. Door de prachtige zweverig-melodieuze klanken lijkt het alsof ze over persoonlijke psychologische trauma’s zingt, maar als je beter oplet blijken de teksten wat aardsere problemen aan de kaak te stellen, problemen als “pfoe, het is best wel eng om in de buitenlucht te slapen man, ik doe dat toch liever niet.”


NAPOLIAN
Rejoice
Software

Alle nummers van Napolian klinken als uitgerekte intro’s van jaren ‘80-hits van Whitney Houston. Je weet wel: synthesizers die hinten naar een melodie die nog even op zich laat wachten, snares die hun ritme nog moeten vinden en hier en daar een strotopwarmende kreet. Dat veroorzaakt een bedreigend gevoel van ‘hier barst zometeen een klassieke danspophit los van jewelste waar we met z’n allen ironische eightiesdansjes op kunnen doen’ (wat gelukkig
nooit gebeurt).

TRUST
Trst
Arts & Crafts

Dit is Canadese keldertrance die je qua sfeer moet zien alsof je in een leegstaand slachthuis in Minsk bent vastgebonden aan een roestige koelkast, en crystal meth geforcefeed krijgt door lange, magere mannen in zwarte gewaden, vlak voordat er een agressieve seksgeit op je wordt losgelaten. (Dat was waarschijnlijk geen voor iedereen herkenbare situatie, vandaar dat ik die seksgeit er nog even bij had gehaald.)


MATTO FRANK
China
Narrominded

De sfeer op dit album vol onbekommerde drones en aangenaam onopvallende field recordings verschuift steeds tussen vriendelijk en een beetje chagerijnig, en dat gebeurt nogal subtiel. Je ontwaakt uit een droom waarin je trouwde met een lavendelgeurige zeepbel, kijkt verdwaasd om je heen en beseft dat je je kat in elkaar aan het slaan bent. Terwijl die dat helemaal niet verdient, de lieve schat. Een beetje dat idee. Sommige nummers lijken misschien net iets te veel op elkaar, maar vinden hun onderscheid in de mystieke titels die ze dragen, zoals ‘Vlucht’ en ‘Bos en Lommer Slaapkamer’.


WILLIS EARL BEAL
Acousmatic Sorcery
Hot Charity / XL Recordings / Beggars

Ik weet niet wie dit is en ik krijg een beetje zo’n zuur smaakje in mijn mond van dat dat misschien ook wel de bedoeling is. Volgens mij wordt de informatie over deze gast namelijk expres vaag gehouden om hem interessanter te doen lijken. Het is de PR-variant op een Instagram-foto. Niettemin is dit album erg… interessant. It worked, dammit!


KUENTA I TAMBÚ
Kuenta i Tambú
Jiga Musica

Dit is vrolijke Caraïbische percussiepop uit het exotische plaatsje Amsterdam. Muziek die op percussie leunt is meestal niet zo geschikt om ook thuis op te zetten tijdens bijvoorbeeld de eerste helft van de afwas, de rest komt morgen wel of volgende week, maar je kunt merken dat Kuenta i Tambú goed over de liedjesstructuren heeft nagedacht. Wat niet wegneemt dat ik vermoed dat de rij bij de gevonden voorwerpen wel lang zal zijn na hun optredens, omdat het niet anders kan dan dat iedereen zijn billen is kwijtgeraakt op de dansvloer.


DIE ANTWOORD
TEN$ION
Zef

Als je zelfvertrouwen zo groot is dat het lijkt alsof je alle YouTube-comments die ooit zijn geschreven hebt uitgeprint en opgegeten, dan kun je maar beter keihard komen ook. Gelukkig zit Die Antwoord vol met goede ideeën en hebben ze een glinsterende mate van schijt aan alles in de wereld. En ze weten het. Ze weten het zelf zo goed. Als je in een onopvallend hutje in een afgelegen dorpje op een Peruviaanse bergflank “Zo goed is Die Antwoord nou ook weer niet” je vuistje in zou fluisteren, dan verschijnen ze volgens mij direct achter je in een neongroene gifwolk, om je te onderbreken en door een gouden vuvuzela “WIJ ZIJN GEWELDIG!” in je oor te toeteren, waarna hordes geschrokken alpaca’s in paniek wegrennen richting de enige touwbrug uit het dorpje.


YOUNG MAGIC
Melt
Carpark

Dit is een beetje degelijk, echt iets dat ik op zou zetten als ik verantwoord over wil komen bij bezoek. Bij mij beperkt bezoek zich tot de loodgieter één keer in de twee jaar, maar Arnold is nu eenmaal erg belangrijk voor me.


THE CARETAKER
Patience (After Sebald)
History Always Favours the Winners

The Caretaker sampelt op dit album 78 composities van Schubert en heeft ze verwerkt tot een rustgevende melange van wonderlijke imperfectie. Schubert draait zich om in zijn graf. Ervan uitgaande dat Schubert dood is, want ik moet eerlijk tegen jullie zijn: ik weet niet precies wie dat is. Een componist zeker hè? Ik heb dat nooit zo meegekregen in mijn jeugd, dus details ken ik verder niet over hem, en we hebben allemaal onze deadlines, dus ik laat deze research even schieten. Tot volgende maand! xoxo