ONZE BEER IS BIJNA KLAAR

Negen maanden geleden was Heimo Korth, onze goede vriend uit Alaska, buitenmens en dierenliefhebber, genoodzaakt om een beer neer te schieten om te voorkomen dat het beest zijn vrouw, zijn hond, zijn zelf en de op bezoek wezende VBS camera crew zou vermoorden.

Er waren een goede 13 dikke jachtgeweerkogels (kaliber 12/12-gauge, voor de connoisseur) nodig om het monster neer te krijgen, maar toen de kruitdampen waren weggetrokken en het echtelijke geruzie tussen Heimo en zijn vrouw was bedaard tot een normaal niveau bleek het monster eigenlijk een pluizig bolletje met X-jes als ogen en een dikke tong die hartverwarmend slap uit de opening van zijn angstaanjagende, met bloedkorsten bedekte muil hing. Je weet niet wat schattig is als je niet een 300 kilo wegende menseneter met zijn pootjes in de lucht op zijn rug hebt zien liggen. Om op te vreten, ware het niet dat we daar trichinose van gekregen zouden hebben.

We wilden deze beer een plekje in ons dagelijks leven geven, dus na een korte stop in de hut voor het avondeten, een vluchtige blik op het poollicht, een dutje, ontwaken in de ochtend en een stevig ontbijt begonnen we het beest meteen te villen. Ik zal niet te diep op dat proces ingaan, want dat komt allemaal kleurrijk naar voren in de video die we toen hebben gemaakt. Wel is het misschien leuk om op te merken dat als je een dode beer een nachtje laat liggen, er gassen ontstaan in de openingen in die beer die iedere keer als je het beest vervolgens beweegt naar buiten komen. Het ruikt ongeveer als een van scheetjes gemaakte waterstofbom. Wat opzich heel grappig is totdat je er middenin zit.

Nadat we de bruikbare onderdelen van het vlees gescheiden hadden en het karkas achterlieten voor de vogeltjes, bracht Heimo onze berenhuid naar Fairbanks om de schedel te laten registreren bij wie de zieke, zieke geest ook mag zijn die een baan heeft dat hij berenschedels telt, en om de vacht naar de plaatselijke leerlooier te brengen. De leerlooier stuurde onze vacht vervolgens naar de plaatselijke preparateur, Frank J. Zitz, die er een opgezet beestje van ging maken. Frank heeft ons de afgelopen maanden allemaal prachtige emails gestuurd met boodschappen als "We naaien uw beer vandaag dicht - hij heeft wel een heel grote wollige kop voor zijn formaat!" en foto's van de ontwikkelingen. Zover is hij nu al:

We hoeven hem dus alleen nog van een geschikte steen te voorzien om op te staan, en er een zonnebrilletje opzetten, en dan is die beer van ons om ermee te doen wat we willen. Ja, we houden je op de hoogte.

Hier is het 4e deel van de VBS-documentaire over Heimo Korth, waarin de beer een glansrol speelt: