VICEhttps://www.vice.com/nlRSS feed for https://www.vice.comnlThu, 18 Oct 2018 13:34:27 +0000<![CDATA[Ik stuurde dubbelgangers naar mijn tv-optredens en iedereen trapte erin]]>https://www.vice.com/nl/article/9k7vap/oobah-butler-dubbelgangers-interviewsThu, 18 Oct 2018 13:34:27 +0000Ik wil dit niet meer doen. Ik heb mezelf net op de Franse televisie zien vertellen over die keer dat ik mijn schuur omtoverde tot, volgens Tripadvisor, het beste restaurant van Londen, en dit is echt de laatste keer dat ik mezelf dit aan doe. Net als Jared Leto, of Julianne Moore, of al die andere acteurs die verkondigen dat ze het niet aankunnen om hun eigen films te zien, heb ik het helemaal gehad met mezelf.

Ik herken deze Oobah niet eens; de echte Oobah. Ik heb hem al een tijdje geleden geleden losgelaten. De versie van mezelf die ik nu gewend ben, en die ik de afgelopen jaren heel zorgvuldig online heb gecreëerd, is honderd keer beter dan mijn echte ik. En ik ben niet de enige die dit doet – we doen het allemaal. Of je nou die klootzakkige kant van jezelf laat zien, die grimmige grappen over angstoornissen tweet; of je alter-ego, die heel goed gaat op een wanhopige sexy selfie voor Instagram; het is steeds normaler om jezelf online op verschillende manieren voor te doen.

Nu ik alle pers over me heen krijg vanwege mijn foprestaurant, is dit misschien wel de uitgelezen kans om ook andere versies van mezelf op journalisten te sturen. Waarom zou ik in elk interview mijn carrière weer op het spel zetten, als ik gewoon iemand met een beter praatje en een lekkerder accent voor mij in de plaats op tv kan laten verschijnen? Een hoogopgeleid iemand die ervoor kan zorgen dat ik op de radio super slim klink? Ik wil de eerste persoon ooit worden met een echte avatar – verschillende versies van mezelf die mij op allerlei manieren kunnen vertegenwoordigen zoals ik wil dat het publiek mij ziet. Ja, fuck it, ik huur gewoon een heel leger van lookalikes in en stuur hen, in plaats van mezelf, naar alle persmomenten.

Ik weet wat je denkt: het gaat je nooit lukken om omroepen, journalisten en producers om de tuin leiden en te doen denken dat ze mij voor zich hebben. Ik begrijp wat je bedoelt. Toch kan ik genoeg redenen bedenken waarom dit wel zou kunnen werken. Of ik nou bij de Braziliaanse Globo TV zat of een uur lang werd geïnterviewd voor een Japanse tv-documentaire, elke interviewer vroeg me dezelfde vragen over 'the shed'. Ik werd zelf niet echt geïnterviewd; wat ik heb gedaan heeft indruk gemaakt, maar ikzelf niet.

Zes weken lang trek ik me terug om te zien of deze superversies van mezelf het beter doen dan ik.

HOE CAST JE OOBAHS?

Ok, eerst een paar eisen:

1: Ze moeten gebleekt haar hebben
2: Ze moeten op TV kunnen liegen
3: Ze moeten ervoor zorgen dat ik heel leuk lijk

DE EERSTE TEST: BBC ONE, ENGELAND

's Ochtends zijn de journalisten van Rip Off Britain op BBC ONE – een show over mensen die worden opgelicht – onderweg naar m’n schuurtje. Ze komen me interviewen voor een aflevering over de duistere wereld van online neprecensies. Maar ze komen mij niet echt interviewen; ze komen voor de neppe, betere, mij. Tom.

tom harries fake oobah butler
Tom Rhys Harries

Tom Rhys Harries is een acteur uit Wales die blijkbaar op me lijkt – als ik er niet uit zou zien alsof een peuter al mijn uiterlijke kenmerken op m'm gezicht heeft gekliederd.

oobah butler fake tom taxi
Foto: Jake Lewis

Ik heb Tom goed voorbereid op hoe dit soort interviews vaak gaan, maar als ik wil dat dit ook maar een kleine kans van slagen heeft moet ik op alle kleine details letten. Dus op de grote dag tover ik de schuur om, van oud:

oobah butler photo booth
Foto: Jake Lewis
taking picture in photo booth
Foto: Jake Lewis

naar nieuw.

photo booth photos pinned on wall
Foto: Jake Lewis

Van grijs:

pjdn
Foto: Chris Bethell

naar blauw:

1539639355042-Picture2
Foto: Jake Lewis

Als ik daarmee klaar ben, nemen we het interview een aantal keer door totdat de filmcrew er is.

1539639752001-_MG_3925
Photo: Jake Lewis

Mijn telefoon gaat. Ze zijn er. Ik vind het super spannend en trek me terug op mijn positie. Ik schreeuw nog wat laatste opdrachten naar Tom terwijl hij het pad afloopt om de journalisten te begroeten. En dan, uit complete stilte, hoor ik wat gemompel dichterbij komen...

rip off britain oobah butler
Foto: Jake Lewis

… en wat bescheiden gelach! We hebben de eerste test doorstaan. Nu komt het interview.

1539639790833-_MG_4071
Foto: Jake Lewis

Maakt het wat uit dat de man die me interviewt de video over de 'shed' die ochtend nog heeft gezien? Dat Toms gezicht totaal anders is dan dat van mij? Nee! Dit is nogal bizar en ik moet dit met m'n eigen ogen zien.

1539639966945-_MG_4081
Foto: Jake Lewis
1539640021043-_MG_4081
1539640175125-_MG_4023
Foto: Jake Lewis

Opmerkelijk. Na een uur gaan ze weg.

oobah butler the shed roof
Foto: Jake Lewis

Nu als laatste test: de uitzending.

Vol verwachting kijk ik uit naar de grote dag. Als de show begint en ze het over de 'shed' hebben ben ik sprakeloos, opgewonden. Ik kan niet wachten op het moment dat Toms gezicht op het scherm verschijnt – maar dat gebeurt niet. Het interview is helemaal uit het acht minuten durende clipje geknipt. Shit. Ze moeten dus toch iets door hebben gehad. Als ik wil dat dit gaat werken, moet ik wat kleiner beginnen; ik moet slimmer zijn.

SLIMME OOBAH: RADIO 5 LIVE, ENGELAND

Het probleem met het interview van Tom was, vertelde de BBC me later, dat mijn (zijn) inzichten over nepnieuws niet diep genoeg waren. Dus doe ik er nog een criterium voor nep-Oobahs bij:

4: Ze moeten alles over me weten en zich aanpassen aan de situatie.

Zoals deze, waar BBC Radio 5 Live mee kwam. Het radiostation is bezig met een speciale uitzending over neprecensies en wil me interviewen over de 'shed' en over de moraliteit van neppe recensies zijn. De man die deze klus gaat klaren:

peter yeung

Slimme Oobah, AKA Peter Yeung (die, nadat hij me hierbij hielp, zelf nogal bekend werd met iets dat toch wel bizar veel lijkt op wat ik met de 'shed' heb gedaan)

Tuurlijk, hij lijkt totaal niet op me, maar het is toch een telefonisch interview, dus wat maakt het uit – het gaat allemaal om de herseninhoud. En omdat Peter een expert op het gebied van sociale antropologie is ,zou je denken dat dat wel snor zit.

Om zeven uur 's ochtends zet ik de radio op 5, om een droom uit te horen komen: ik, die nogal intelligente dingen op de radio verkondig.

Ik luister, al dansend door de kamer, naar hoe ik voor het eerst in m'n leven heel slim klink. Maar als ik mezelf over Cambridge Analytica hoor praten, en een aantal stevige argumenten in het gesprek gooi, word ik er ineens een beetje naar van. De moeder van een vriend van me stuurt me een berichtje met 'deftig hoor'. Dit ben ik echt overduidelijk niet, toch?

En deze zorg gaat niet weg totdat ik de volgende dag een e-mail krijg. En dan nog een. En tegen het middaguur heeft Slimme Oobah z'n eigen perstour langs alle radio stations in Engeland gedaan, waarbij de mensen mijn zeer intellectuele 'ik' leren kennen. En dat, lieve mensen, is alles wat ik wil.

Behalve super sexy zijn. Ik wil ook als heel erg sexy gezien worden.

SEXY OOBAH: WION NETWORK, INDIASE TV

Terwijl Slimme Oobah lekker z'n ding aan het doen is, word ik gevraagd om op WION te verschijnen, een van de grootste engelstalige televisiezenders van India. Nu radioluisteraars mij als een zeer intellectueel iemand zien, heb ik op tv nu alle kans om te zijn waar ik altijd van gedroomd heb:

1539641585775-Hot-Oobah
Barney

Sexy.

Gelukkig heeft Barney – dit knappe, bijna twee meter lange, voormalige model met gebleekt haar die ik op Instagram vond – mijn werk gezien en er zelfs van genoten en hij staat klaar om me te helpen.

Binnen een uur zie ik hem, met m'n handen in m'n haar, struikelen over z'n woorden op de Indiase tv. De man die hem interviewt ziet er wat verward uit – maar er is een lichtpuntje: het is wel eens leuk om mezelf als klokkenluider te zien.

Na de uitzending komen de notificaties binnen gerold:

facebook friend requests

Een heleboel nieuwe likes van mijn fans op Facebook; ik word benaderd voor zakelijke dingetjes in India. Ondanks z'n warrige verhaal, heeft Sexy Oobah met z'n charme, een golf aan nieuwe mogelijkheden gecreëerd. Wederom een succes!

CHARMANTE OOBAH: NOVA, BULGAARSE TV

1539681079391-Screen-Shot-2018-10-11-at-145311
Beeld: VICE

De volgende show is een van de meest populaire tv-shows van Bulgarije. Het is de klassieke ontbijt-tv – een beetje kletsen – en ik heb de perfecte man voor deze klus. Weet je Tom nog, die acteur van eerder? Ik weet dat het de eerste keer niet helemaal vlekkeloos verliep, maar we hebben ons lesje sindsdien wel geleerd.

Als we tijdens dit interview tegen problemen aanlopen...

1539699122441-board-writing
Image: VICE

... hebben we een noodplan.

Klinkt als een niet geheel waterdicht en misschien zelfs een heel slecht plan, toch? Kijk en huiver:

Maakt het wat uit dat Charming Oobah een zonnebril draagt? Nou, na dit item gingen de kijkcijfers volgens de zender door het dak. Weer! Een! Hit!

DUNNE OOBAH: 'BREAKFAST SUNRISE', DE POPULAIRSTE OCHTENDSHOW VAN AUSTRALIË

Nadat we wat momentum in Azië, Oost-Europa en thuis, in Engeland, hebben opgebouwd was het een kwestie van tijd voordat het volgende continent ons wilde interviewen. Alleen had ik dit verzoek niet verwacht: een aanvraag van de grootste ochtendshow in Australië.

oobah butler australian tv
Screenshot via 'Weekend Sunrise'

Dit is echt mega groot. Ik wil niet alleen miljoenen Australiërs om de tuin te leiden, maar ik probeer ook de zender om de tuin te leiden met hetzelfde team, in dezelfde studio waar ik een aantal maanden daarvoor werd geïnterviewd. Ik moet iemand vinden die bijna perfect is.

pete butler

Ik moet m'n broer hebben, Pete. En hij moet een makeover krijgen.

1539706494709-shaving-pete
Image: VICE

Ik leer hem exact wat ik wil dat hij gaat zeggen en ik stuur hem erheen.

Dus, is het mogelijk om, tijdens de meeste bekeken Australische televisieshow, met superscherp HD-beeld, een studio ervan te overtuigen dat ik deze man ben terwijl hij maar een klein beetje op me lijkt?

pete butler on tv
Screenshot via 'Weekend Sunrise'

Ja dat kan.

Het haar is natuurlijk een fijne toevoeging, maar ik zou toch zeggen dat het bij deze door de tuinbroek komt. Een tuinbroek met een blote bast zijn gewoon wat verwarrend; het hele beeld geeft je hersenen een kleine kortsluiting.

De presentatoren waren zo afgeleid dat ik precies kon zeggen wat ik wilde:

– "Ik ben heel erg geïnteresseerd, zeker hierbij, in verschillende identiteiten."
– "Ik ben niet eens meer dezelfde persoon die ik vorig jaar was."

Een gigantisch succes.

DE GROTE FINALE / EEN KANS OM HET GOED TE MAKEN: BBC RADIO 2, ENGELAND

Ik ben al zes weken niet als mezelf in de media verschenen. Mijn dubbelgangers sturen voelt als een twee natuur, iets waar ik niet eens meer over nadenk, totdat ik een berichtje krijg waar ik de rillingen van krijg.

1539708240089-Jeremy-Vine-text

BBC Radio 2 primetime. Meer dan zeven miljoen luisteraars, waaronder misschien wel schoolvrienden, ex-vriendinnen, toekomstige werkgevers, en andere mensen die ik in de toekomst misschien wanhopig zal willen imponeren. Ik moet een dubbelganger sturen.

Er is alleen een probleem: deze omroep is de enige die me tot nu toe dwarsboomde – de BBC.

Als ik wil dat dit gaat werken moet ik de beste Oobah ooit vinden. Iemand die me bij de BBC ook door de strenge beveiligingspoorten, metaaldetectoren en foto's ter identificatie van mijn identiteit kan loodsen. Dus stuur ik een foto van mezelf naar elke casting director in de stad en aan het einde van de week heb ik een berg nep-Oobahs:

1539708370813-CB_180531_19407

Ik roep de eerste naam van de lijst:

1539708438520-CB_180531_19014

En vanaf dat moment neem ik alles met ze door:

1539708521340-CB_180531_19193
1539708534527-CB_180531_19269
1539708552022-CB_180531_19010

Ik stel ze vragen over 'the shed'.

1539709238557-CB_180531_19254

Ze doen alsof ze mij zijn, die bij de BBC aankomt en ik speel de producer die ze er dan van beschuldigt dat ze niet de echte Oobah Butler zijn:

1539709315939-CB_180531_19349

Na uren van nauwkeurige ondervragingen zet ik de kandidaten op een rijtje.

1539709382251-CB_180531_19079

En stel ik mezelf de vraag: wat wil ik het allerliefst in m'n leven?

1539709459967-CB_180531_19250

Hot. Ik wil heel sexy zijn.

Met maar een paar uur tot het volgende interview, gaan we aan de slag.

1539709481972-CB_180531_19099

Ik stel hem vragen over de specifieke kenmerken van neprecensies; de opening van 'the shed'; en hoeveel broers Oobah heeft, en wat hun namen zijn – alles.

1539709501250-CB_180531_19066

We spelen ook tafeltennis

1539709602250-CB_180531_19025

Een paar straten voor het kantoor van de BBC, geef ik hem mijn telefoon en m'n identiteitskaart, en Sexy Oobah stapt uit de taxi. Ik heb geen controle meer over de situatie.

Ik zit op de achterbank van een taxi – met m'n knieën opgetrokken en m'n kaken op elkaar geklemd – terwijl de BBC Radio 2 aanstaat en we rondjes door de dierentuin in Londen rijden. Ik voel iets in m'n zak trillen. Het is Hot Oobah. Ik krijg een berichtje dat ze 'wat problemen' bij de beveiliging hebben. Ik vraag de taxichauffeur om even te stoppen terwijl ik word onderbroken door de stem van Vanessa Felts, presentatrice bij de BBC.

"Als je denkt dat je alles wel in een show hebt gehoord over nep nieuws, hou je vast, want je hebt nog nooit zoveel neps gehoord als dat je vanmiddag gaat horen. Oobah Butler..."

1539710172350-veltz

Het is gelukt.

1539710334383-oobah-bbc

HET PLUKKEN VAN DE VRUCHTEN

Het was een taaie klus: dat een groep mensen die een gezicht hebben dat een beetje op dat van mij lijkt, zich anderhalve maand als mij voor hebben kunnen doen. En met succes!

Maar het lukte. Het is zelfs zo goed gelukt dat ik een hele rits aan nieuwe volgers en fans heb weten op te pikken. Ik heb een mini-radiotour kunnen doen, een Bulgaarse tv-show de hoogste kijkcijfers ooit geven, en een paar mensen ervan weten te overtuigen dat ik super aantrekkelijk ben. En wat het meest bijzondere is dat ik misschien wel het belangrijkste eerbetoon van m'n leven binnen heb weten te halen: genomineerd worden voor de Content Creator van het Jaar.

1539710523889-CB_180522_18098

Tijdens de de DRUM Online Media Awards, loopt de presentator door de nominaties heen, stopt even en pakt dan de microfoon.

"Wat de jury zei," begint hij, "is dat de winnaar een enorme bron van inspiratie voor ons allemaal is. Deze creator, zoals de jury heb beschrijft, is een echt talent. En de prijs gaat naar..."

1539710482478-CB_180522_18120

"Oobah Butler!"

Ik kan het niet geloven! Het is me gewoon gelukt!

Of —

1539710604546-CB_180522_18137

Als je met 'mij' een man uit Noorwegen met de naam Joakim bedoelt, dan ja: het is me gelukt!

1539710636006-CB_180522_18163

Joakim loopt het podium op en houdt de prijs heroïsch in de lucht, alsof hij Didier Deschamps is die de wereldbeker omhoog houdt.

Als ik Joakim deze prijs zie winnen, waar m'n ouders zonder twijfel, de rest van m'n leven super trots op zullen zijn, voel ik iets wat ik niet aan had zien komen: trots.

Ik weet dat dat raar is; dat ik eigenlijk fysiek niets heb gedaan om dit te winnen. Maar ik heb wel alle versies van mezelf aan meerdere tests onderworpen om zo de beste versie van mezelf te vinden. Deze moedige, jonge, hoogblonde mannen hebben mij de perfecte persoonlijkheid gegeven en m'n reputatie verbeterd, iets wat ik nooit alleen had kunnen doen.

Wat ik hiervan heb geleerd? Dat dit levensechte avatar-ding een baanbrekende uitkomst is die iedereen een keer zou moeten proberen. Daarom heb ik een app ontwikkeld die precies dat doet.

Hij heet Oobah.com, en hieronder zie je de trailer:

Wil je je persoonlijkheid optimaliseren? Boek dan nu een Oobah.

(P.S. Dit is echt, dus vul het formulier in op www.oobah.com en we vinden een betere versie van jezelf voor je, ASAP!)

@oobahs / @CBethell_Photo / @Jake_Photo

Dit artikel verscheen eerder op VICE UK.

]]>
9k7vapOobah ButlerJamie CliftonNils de Langetvfake newsOobah Butler the shed at dulwich
<![CDATA[We spraken de arts die pleit voor de legalisering van xtc]]>https://www.vice.com/nl/article/kzj5mx/arts-legaliseren-xtc-mdma-gevarenThu, 18 Oct 2018 08:20:55 +0000“Arts: Maak partydrug xtc legaal.” Die kop stond afgelopen vrijdag op de voorpagina van dagblad De Gelderlander. De arts die die uitspraak deed is Kees Kramers, hoogleraar Medicatieveiligheid aan het Radboudumc.

Iemand met verstand van zaken dus, als het op de veiligheid van drugs aankomt althans. We belden hem op om met hem te praten over waarom hij eigenlijk vindt dat xtc gelegaliseerd moet worden, over de gevaren van alcohol, en over de risico's van wielrennen.

VICE: Dag dokter Kramers, waarom vertelde u in de krant dat u vindt dat xtc volgens u gelegaliseerd moet worden?
Kees Kramers:
In Nijmegen werd vorige week drugsafval gedumpt in een woonwijk. Een journalist heeft naar aanleiding daarvan die vraag gesteld over legalisering. Die man heeft een oude uitspraak uit een interview met Metro genomen, waarin ik zei dat ik liever heb dat mijn zoon zo nu en dan een pilletje gebruikt dan dat hij zo veel alcohol drinkt als hij doet. Ik vind dat het gevaar daarvan ongelofelijk onderschat wordt.

Ik vind dat er twee argumenten zijn voor legalisering: enerzijds het feit dat je de criminaliteit de wind uit de zeilen neemt. Daarnaast wordt op dit moment door criminelen van alles geproduceerd, waarbij je als gebruiker totaal niet weet wat erin zit. Ik denk dat het voor gebruikers heel fijn is dat je weet wat je koopt, en dat gebruikers daar ook wel voor willen betalen.

Maar xtc is toch ook best gevaarlijk?
De toxiciteit van xtc staat buiten kijf. Je kunt allerlei acute effecten krijgen, en ook op de lange termijn is het gevaarlijk, denken we. Maar als je het vergelijkt met andere genotsmiddelen, zoals alcohol of cannabis of tabak, en dan komt xtc relatief gunstig uit de bus, zo blijkt uit een rapport van het RIVM.

Zo nu en dan gaat er iemand dood aan xtc. Het vervelende is dat je dat heel slecht kunt beïnvloeden en voorspellen. Ik weet nog wel van een jongen die een pilletje had genomen, en zijn broer had hetzelfde pilletje genomen, en die broer had niks en hij was dood. Dat komt dan echt door zijn gevoeligheid voor deze drug.

Daarnaast loop je het slikken van een xtc pil kans om oververhit te raken. Als je de hele tijd loopt te dansen in een ongeventileerde ruimte, dan kan het link zijn. Dat risico kan je beperken door te zorgen dat ruimtes goed geventileerd zijn, dat mensen genoeg drinken, en dat er goede eerstehulpfaciliteiten zijn. Dat is in Nederland wel goed geregeld. Maar ook als je dat allemaal goed regelt, en legaal maakt, en goed spul aanbiedt, zullen er mensen dood aan gaan.

Is dat dan niet een goed argument om te zeggen: laten we xtc niét legaal maken?
Leven is risico’s nemen. In het weekend heb ik een heel stuk hard gefietst. Ik sport vrij veel, dus voor mijn gezondheid heb ik dat stuk hard fietsen niet nodig. Ik doe dat puur omdat ik het lekker vind. Ik loop daarbij kans om opeens een hartaanval te krijgen, want ik ben inmiddels 56 en we weten van oude mannen op de fiets dat die weleens doodvallen.

Ik moet eerlijk zeggen: ik vind het niet slim om te doen hoor, xtc. Ik vind het leven al leuk genoeg zonder xtc, maar wie ben ik om daar iets van te zeggen? Ik neem weer andere risico’s. Dat je risico’s neemt om het leven interessant te maken, dat doen we elke dag.

En hoe zit het met de schade die xtc op lange termijn veroorzaakt?
Wat ook wel link is aan xtc, iets dat sporten heeft dat niet, is dat we weten dat je er hersenbeschadiging van krijgt. Dat weten we van alcohol helemaal zeker, als je dat in grote hoeveelheden neemt, maar van xtc weten we dat ook wel.

Wat wel meespeelt is dat de gemiddelde xtc-gebruiker maar een beperkte periode in zijn leven gebruikt. Xtc is ook minder verslavend dan alcohol, zo blijkt uit het rapport van het RIVM, en xtc heeft als groot voordeel boven alcohol, dat als je het elke dag inneemt, het niet meer werkt. Dat is een heel gunstige eigenschap voor een drug. Dat is dan ook waarschijnlijk de reden dat je van xtc wat minder hersenbeschadiging ziet dan bij alcohol.

Er zijn dus wel degelijk risico’s.
Ik wil het gebruik van xtc niet propageren, het is een drug, je kan er aan doodgaan, je kan er hersenschade van krijgen. Het is helemaal niet slim om te doen. En bovendien: de keuze is natuurlijk niet óf xtc óf alcohol, de meeste mensen blijven gewoon alcohol drinken en zeggen: nou die xtc kan ook nog wel. En ik snap best als mensen zeggen: “die uitspraken van jou, hoe slim zijn die, want die gaat er toe leiden dat gebruikers ook xtc als een soort koffie gaan beschouwen.” En dat is het niet, want het is toch wel heftig spul.

Het is een gegeven dat honderdduizenden mensen xtc gebruiken, bijna ieder weekend. Ik denk dat er geen enkele maatregel is die ervoor heeft gezorgd dat dat echt minder wordt. Als je je dat realiseert, dat het sowieso gebeurt, dan zou je kunnen zeggen: zorg dat het legaal is, zorg dat de pillen goed zijn, geef die mensen informatie. Dat is beter dan de situatie die er nu is, waarin ook al die mensen gebruiken, pillen die in potentie vervuild zijn en die van allerlei sterkte zijn, en waar ook nog eens allerlei criminelen geld aan verdienen, die de maatschappij ondermijnen, en die afval dumpen.

Zijn er nog andere gevaren?
Waar mensen natuurlijk bang voor zijn, is dat als we xtc legaliseren, heel veel mensen ook gaan gebruiken die dat nu niet doen, en dat vind ik heel moeilijk te voorspellen. Je kunt het proberen, maar dat is natuurlijk een experiment dat je maar één keer kunt doen, en dan weet je achteraf of het misgegaan is of niet. Ik kan me best voorstellen dat je als minister bang bent om zo’n experiment uit te voeren.

Je kunt er ook bang voor zijn dat mensen opeens zeggen: nou, dan gaan ze ook 4fa of cocaïne gebruiken, dat het een soort gateway is. Maar het is niet mijn vak om dat in te schatten. Dat er bij die legalisering nog een aantal niet medisch-technische overwegingen zijn, dat is meer een sociologisch probleem.

]]>
kzj5mxNils de LangeLisa LotensMDMAXTC
<![CDATA[We stelden een paar domme vragen aan een slimme cyberwar-expert]]>https://www.vice.com/nl/article/mbdnjx/we-stelden-een-paar-domme-vragen-aan-een-slimme-cyberwar-expertWed, 17 Oct 2018 15:05:12 +0000Minister Bijleveld van Defensie zei in WNL op Zondag dat ons land in cyberoorlog is met Rusland, en dat het "echt gevaarlijk" is.

Ze deed die uitspraak onder andere omdat er in april vier Russische militaire agenten gepakt werden tijdens het hacken van het wifi-netwerk van de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) in Den Haag. Het was niet de eerste keer dat Russische hackers een ander land aanvielen. Zo spioneren de Russen ook om data te verzamelen waarmee ze verkiezingen kunnen beïnvloeden, bijvoorbeeld door nepnieuws te verspreiden. Dat deden ze bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2016 – en we weten allemaal hoe dat afliep.

Later liet een woordvoerder van de minister weten dat we het woord cyberoorlog helemaal "niet letterlijk" moeten opvatten. Dit klinkt allemaal ontzettend abstract, als je het mij vraagt. Moeten we ons zorgen maken? Stel dat het wel uitloopt op een cyberoorlog, hoe voer je die dan? En zijn deze hackers een soort ambtenaren in pak, of eerder bleke tieners die op hun zolderkamer in Sint-Petersburg codes zitten te typen?

Ik legde deze en andere vragen voor aan cyberveiligheidsdeskundige Marietje Schaake, die zich als Euro-parlementariër (D66) inzet voor transparantie, vrijheid en gelijkheid in cyberspace, en die alles weet over cyberaanvallen.

VICE: Hoi Marietje, als ik aan cyberaanvallen denk, dan denk ik aan een stelletje pubers die in veel te grote sweatshirts en met een blikje redbull voor de gein netwerken van de overheid aan het saboteren zijn. Klopt dat beeld?
Marietje Schaake: Het ligt iets ingewikkelder. Cyberaanvallen betekent het gericht proberen uit te schakelen of infiltreren van digitale systemen, met het doel te ondermijnen of schade te veroorzaken. Hoe groot de schade is, hangt af van hoe sterk de aanvallers zijn. Een voorbeeld van een cyberaanval is het platleggen van een elektriciteitsnetwerk van een ziekenhuis, zodat het werk niet meer kan worden gedaan. De democratie kan bijvoorbeeld worden aangevallen door uitslagen van verkiezingen ongezien digitaal te manipuleren.

De uitspraak van Minister Bijleveld werd door andere politici genuanceerd. SP-Kamerlid Sadet Karabulut noemde het zelfs "een beetje dom” wat Bijleveld heeft gezegd. Wat is het nu, mogen we wel of niet cyberoorlog zeggen?
Ik denk dat het woord conflict hier goed past. In Nederland en Europa hebben we met allerlei aanvallen te maken. Uit Rusland, maar ook uit Iran en China. Daarnaast zijn er ook cyberaanvallen die niet door een staat gepleegd worden, maar door bewegingen of groeperingen. Op het moment dat een minister van oorlog spreekt, dient de vraag zich aan hoe zulke aanvallen afgewend kunnen worden. Bij cyberconflicten zijn daar nog geen heldere normen over, zoals bijvoorbeeld wel het geval is in de Geneefse Conventie over oorlog, die bepaalt wat er wel en niet toegestaan is tijdens een gewapend conflict.

Als landen bommen op elkaar droppen en soldaten op elkaar afsturen, hebben we het al snel over een oorlog. Da’s duidelijk. Maar hoe zit dat als landen hackers op elkaar afsturen?
Er bestaan nog geen criteria die bepalen wanneer er sprake is van een cyberoorlog, al wordt daar wel aan gewerkt, zowel door de NAVO als de EU. Zelf werk ik als lid van de Global Commission on the Stability of Cyberspace aan het formuleren van normen. Die normen moeten leiden tot afspraken tussen staten, maar ook bedrijven, over hoe ze zich moeten gedragen ten tijde van vrede: bijvoorbeeld dat de technische infrastructuur die het open internet mogelijk maakt, of de technologie achter de verkiezingsinfrastructuur en financiële diensten, niet aangevallen mogen worden.

Verzamelen de hackers vooral data die ze kunnen gebruiken, bijvoorbeeld om verkiezingen te manipuleren, of worden er online ook echt dingen gesloopt?
Het blijft niet bij data verzamelen. Zo weten we dat in Oekraïne het energienetwerk werd aangevallen midden in de winter van 2015. Hackers drongen informatiesystemen van drie energiedistributiebedrijven in Oekraïne binnen en verstoorden de elektriciteitsvoorziening. Zo’n 230.000 mensen zaten een paar uur zonder elektriciteit in een land dat heel koude winters kent.

Wow, dat is creepy, ook omdat we nog niet weten wie er toen aanviel en waarom. Vergeleken bij deze professionele actie lijken de Russen die in Den Haag het wifi-netwerk van de OPCW probeerden te hacken een stelletje amateurs. Waarom waren zij eigenlijk in Den Haag? Is het hele punt van hacken niet dat je dat in cyperspace doet?
De reis van de Russen naar Nederland om de OPCW te hacken komt inderdaad nogal knullig over. Mogelijk hoopten ze via een draadloos netwerk de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens binnen te komen. Hackers zoeken een kleine maas in het net. Dat kan op afstand door kwetsbaarheden in software te zoeken, maar soms gaan hackers ook ter plekke, om via hardware - denk bijvoorbeeld aan een geïnfecteerde memory stick - of menselijke blunders - denk bijvoorbeeld aan een een e-mail met een virus die iemand opent - een weg naar binnen te vinden.

Waarom moeten we ons nog meer zorgen maken om Rusland?
Rusland mengt zich op verschillende manieren in onze samenleving. Dat gebeurt dus via cyberaanvallen, maar ook door het verspreiden van desinformatie (bijvoorbeeld over de toedracht van de MH17-ramp, nvdr.), het steunen van nationalistische politieke partijen en bewegingen, en het zaaien van wantrouwen over de liberale democratie.

Nederland heeft al eigen cybersoldaten: het Defensie Cyber Commando. Klinkt sick, maar hoe kunnen we ons nou op zo’n cyberoorlog voorbereiden?
We moeten ten eerste proberen veilige en goed beveiligde digitale systemen te bouwen, en mensen er goed mee leren omgaan, zodat er minder kansen zijn om te hacken. Ook kunnen we minimumstandaarden vastleggen voor slimme apparaten. Hard- en software uit andere delen van de wereld moeten gecontroleerd worden op achterdeuren. Nederland moet ook duidelijke afspraken maken met andere landen en bedrijven, bijvoorbeeld over hoe om te gaan met kwetsbaarheden in software.

Bedankt, Marietje!

]]>
mbdnjxSelma FranssenLisa LotenshackenRusland
<![CDATA[Mooie spullen maken van vieze materialen is een trend]]>https://www.vice.com/nl/article/7x3jeb/mooie-spullen-maken-van-vieze-materialen-is-een-trendWed, 17 Oct 2018 11:16:23 +0000De tijd dat we dachten dat we de aarde gewoon lekker mochten opgebruiken is al een tijdje voorbij. Dat heeft ook gevolgen voor designers: waar je vroeger naar hartelust uit aardolie gewonnen plastic en met halve slavernij gewonnen edelmetalen kon gebruiken voor je ontwerp, zijn we er inmiddels wel achter dat dat een eindige strategie is. Duurzaamheid! Upcycling! Circulair design! Dat zijn de toverwoorden die gonzen in de designwereld. Er wordt zelfs een prijs uitgereikt voor het meest innovatieve materiaal dat de wereld níet uitput.

Ineens kan alles een materiaal zijn, inclusief de troep die wij als mensheid produceren. Op de Dutch Design Week worden bijvoorbeeld producten gepresenteerd die zijn gemaakt van fijnstof, afwalwater en urine. Allemaal goedjes die blijkbaar toch nog ergens goed voor zijn. De vraag is alleen waarvoor precies, want ook qua toepassingsmogelijkheden is het ene vieze spul zeker het andere niet.

Om wat orde te scheppen in deze brei, vroeg ik de designers die met deze drie smerige materialen werken hoe ze dat vinden, en wat hun substantie nou zo waardevol maakt.

Links: close-up van de kaumerakimono van Nienke Hoogvliet. Rechts: kaumerakorrels.
Links: close-up van de kaumerakimono van Nienke Hoogvliet. Rechts: kaumerakorrels.

Nienke Hoogvliet exposeert haar project in Veem tijdens de DDW.

Creators: Hoi Nienke, jij verft textiel met riooldrap.
Nienke Hoogvliet: Het is iets gecompliceerder dan dat. Als afvalwater wordt gezuiverd, wordt die drap door bacteriën omgezet in een biopolymeer genaamd kaumera. Dat gebruik ik dan weer. Verder heeft het niks te maken met ontlasting of zo.

Maar het is alsnog wel een vies prutje.
Ja.

Hoe kom je erbij om hiermee te werken?
Ik werk al drie jaar samen met de Energie en Grondstoffen Fabriek, een initiatief van de Nederlandse waterschappen dat zich bezighoudt met het winnen van grondstoffen uit afvalwater. Zij geven mij het materiaal, omdat ze het belangrijk vinden dat ontwerpers hiermee aan de slag gaan en de mogelijkheden verkennen. Dat doe ik dus, samen met twee andere ontwerpers: Jeroen Wand en Billie van Katwijk. We hebben alledrie een mogelijke toepassing ontworpen. Jeroen gebruikt de kaumera als lijm om verschillende materialen aan elkaar te verbinden en Billie glazuurt er keramiek mee. De waterschappen willen het materiaal uiteindelijk ook met commerciële partners op de markt gaan brengen, in de vorm van een soort kleurloze gel. Dan kan het nog meer toepassingen krijgen.

Vind je het niet vervelend om met afvalmateriaal te werken?
Ik vind het interessant om te spelen met die perceptie. Om van die vieze bruine drap toch iets te maken dat waardevol en mooi is. En dat mensen de schoonheid ervan inzien, dat vind ik een interessant spanningsveld. Daarnaast is ook het duurzaamheidsaspect belangrijk: ik wil graag iets doen dat bijdraagt aan de wereld.

Links: Mudernism van Billie van Katwijk. Rechts: Bio-binding van Jeroen Wand.
Links: Mudernism van Billie van Katwijk. Rechts: Bio-binding van Jeroen Wand.

Stel dat je geen rekening hoefde te houden met het milieu, wat zou dan het materiaal zijn waarmee je het liefst zou werken?
Ik denk dat ik nog steeds in deze hoek zou zitten, eerlijk gezegd. Ook al zou het milieu geen rol spelen, dan zou ik het alsnog beter willen maken. Al moet er natuurlijk wel een uitdaging in zitten.

Dus ergens vind je het ook wel handig dat het niet goed gaat met het milieu?
Nou, dan kan ik wel dit soort ontwerpen maken! Nee grapje natuurlijk, maar als je bijvoorbeeld gaat ontwerpen met goud... Daar zit voor mij niet echt een uitdaging in, want iedereen vindt het al mooi. Dus wat voor verhaal kun je daar dan over vertellen?

Je hebt een liefde voor de underdogs in de materialen.
Dat kun je wel zo stellen ja.

Kleurtesten met kaumera van Nienke Hoogvliet
Kleurtesten met kaumera van Nienke Hoogvliet.

Er zijn een hoop nieuwe materialen te zien op de Dutch Design Week. Soms vraag ik me af: wat hebben we daar eigenlijk allemaal aan?
Ik hoop dat die materialen een vervanging zullen zijn van de schadelijke materialen die we nu gebruiken. Dus dat het niet én én is, en je niet zorgt voor meer consumptie, maar een ander soort consumptie. Textiel wordt nu bijvoorbeeld synthetisch geverfd. Dat is vervuilend, maar ze doen dat omdat de kleur dan niet verschiet. Maar waarom zou een T-shirtje dat je hooguit één jaar draagt honderd jaar dezelfde kleur moeten hebben? Als je textiel plantaardig verft, zoals ik nu doe, verandert de kleur, en dat kunnen we ook gewoon gaan waarderen. Dan hoef je ook niet de hele tijd iets nieuws te kopen.

Zijn er ook nog andere vieze dingen waar je wat leuks van zou willen maken?
Ik wil graag nog meer met zeewier doen. Daar ben ik al heel lang mee bezig, maar ik zou het ook echt willen realiseren en ervoor zorgen dat het in de industrie toegepast kan worden. Dat wil ik echt voor elkaar krijgen.

Zeewier is toch niet zó vies?
Nee? Veel mensen vinden van wel.

Je kunt het toch ook gewoon eten?
Ik gebruik aangespoeld zeewier, dat is dan al een beetje aan het rotten en kun je niet meer eten. Het is best vies hoor, en het stinkt ook heel erg.

Oké, fair enough. Bedankt!

Het SerVies van Iris de Kievith en Annemarie Piscaer.

Het SerVies van Iris de Kievith en Annemarie Piscaer is genomineerd voor de New Material Award, en tijdens de DDW hier te zien.

Creators: Hoi Iris, jullie kleuren servies met smog?
Iris de Kievith: Met neergeslagen fijnstof. We vangen het dus niet uit de lucht.

Dus iedereen krijgt dat normaal gesproken ook over zich heen.
Ja, dat is ook de aanleiding. We leven in Rotterdam in een hele smerige lucht, wat we vooral merken als we terugkomen van vakanties aan zee of in de bergen. Als we dan weer in Rotterdam zijn moeten we gelijk hoesten. Dan hoor je in campagnes van Milieudefensie dat de lucht in Rotterdam net zo slecht voor je is als het roken van zeven sigaretten per dag. Hoe kan dat nu met iets dat je niet ziet?

Jullie wilden het zichtbaar maken?
Ja. De hoeveelheden fijnstof die we gebruiken in de glazuren koppelen we aan de hoeveelheid die één mens inademt in een aantal jaren. In tien jaar adem je ongeveer een hele gram in, en daar glazuren we dan één kopje mee. En ook met wat je in 25, 45, 65, en 85 jaar binnenkrijgt. Dat zijn herkenbare periodes voor een mensenleven. Die van 85 jaar is natuurlijk hartstikke donkerbruin.

Fijnstof oogsten. Foto: Karola van Rooyen
Fijnstof oogsten. Foto: Karola van Rooyen

Vind je het zelf niet vies om te werken met een stof waar je vanaf wilt?
Nou, wel spannend. Daarom hebben we ook een extra goed stofkapje, en beschermen we onszelf. In de steden in Nederland leven we 1,5 jaar korter door die luchtkwaliteit. En dat zijn nog kleine concentraties vergeleken met grote steden zoals Peking. Het is een heel gemeen stofje omdat het superklein is: ultrafijn stof. Dat gaat zelfs door je huid heen. We proberen ons zo goed mogelijk te beschermen. Maar als het eenmaal gestookt is zit het onder een laagje glas en kan het geen kwaad meer.

Ben je toch niet een beetje gaan houden van fijnstof?
Ja, tuurlijk. En ook van de kleuren die we kunnen maken. Ik sta nu bij mijn testje dat net uit de oven is gekomen, we hebben een matte variant gemaakt. Die is nog mooier.

Dus er zit toch een zekere vreugde in de fijnstof.
Verwondering. Met iets dat we echt niet willen en dodelijk is. Heel tegenstrijdig, en dat moet misschien ook, want anders werkt het niet. We maken beeldschoon servies, maar van een zeer smerig materiaal.

Fijnstof aan een handschoen

Stel dat er geen milieuprobleem zou zijn, zou je dan niet liever met andere materialen werken?
Dan zou ik nog steeds materialen hergebruiken, en Annemarie met haar fascinatie voor reststoffen denk ik ook. Naast het goede doel levert het vaak verrassende resultaten op.

Je moet wel een sterk verantwoordelijkheidsgevoel hebben. Je kunt ook denken: boeie, ik ga gewoon iets maken wat ik zelf leuk vind.
Ik wil wel graag bijdragen aan een betere wereld, op een creatieve manier. We willen dat mensen hun gedrag veranderen en vaker de fiets of de trein pakken in plaats van het vliegtuig of de auto.

Succes daarmee!

1539685708543-UNADJUSTEDNONRAW_thumb_4b78

Sinae Kim studeerde af aan de Londense designschool Central Saint Martins met “This is Urine”, een project dat je kunt zien op de expo United Matters - MA Material Futures CSM in Veem.

Creators: Sinae, jij glazuurt keramische objecten met mensenpis. Waarom ook alweer?
Sinae Kim: Ik weet het eigenlijk ook niet. Het ging heel natuurlijk. Ik ben al een tijdlang gefascineerd door menselijk afval, sinds ik begon te studeren aan Central Saint Martins. Ik had eerder ook al iets met poep gedaan. Toen ik mijn project ging presenteren, wisten mijn docenten ook al dat ik waarschijnlijk iets met menselijk afval zou gaan doen.

Hoe kwam deze fascinatie voor urine tot stand?
Er werken maar weinig ontwerpers mee, terwijl er heel veel geplast wordt. Wetenschappers en biologen proberen wel waardevolle stoffen uit urine te halen, dus ik dacht dat er vast iets fascinerends in te vinden zou moeten zijn. Ik vind het interessant om onontdekte waarde te vinden in menselijk afval.

Waarom denk je zelf dat zo weinig mensen hiermee werken?
Ja, veel mensen willen hier natuurlijk niet mee dealen. Maar ik vind het prima om met pis te werken. Poep was veel erger.

Maar urine vond je dus niet vies.
Niet echt, ik voelde niks. Behalve toen ik het ging distilleren. Toen waren er wel momenten dat ik het walgelijk vond, vanwege de geur. Als het water verdampt uit de urine stinkt het enorm.

Sinae Kim, 'This is Urine'

Moeten we dit per se gebruiken?
Ja, ik denk van wel.

Waarom?
Er is zoveel menselijk afval door de groeiende populatie. Na het pissen of poepen spoelen we het gewoon door, waardoor we veel energie en geld moeten steken in waterzuivering. Dat is niet duurzaam. Ik heb al vaak de vraag gekregen waarom ik er vervolgens keramiek van maak, en niet iets waar we echt wat aan hebben. Dan zeg ik dat we sowieso eerst van het idee af moeten dat urine waardeloos en vies is. Als ontwerper probeer ik te zeggen: wat je hier ziet is van menselijke urine gemaakt, en het is prachtig. Vind ik dan.

Tegelijkertijd wil ik niet dat mijn project alleen maar kunst is. Ik wil ook echt nadenken over hoe je een systeem kunt creëren voor het recyclen van menselijk afval. Dan kan bijvoorbeeld het water worden gezuiverd, en met wat er overblijft kan dit soort objecten glazuren.

Als er geen overpopulatie was en milieuproblemen, zou je dan ook urine gebruiken?
Jazeker. Ik vind het leuk om weggegooide, verlaten dingen te gebruiken, dat is fascinerend. En het is uitdagend. Hoe denk jij eigenlijk over je urine?

Nou, ik ben eerlijk gezegd toch blij als ik ervan af ben.

]]>
7x3jebTim FraanjeYoran CustersDesignUrinedutch design weekDutch Designkaumera
<![CDATA[Ik vroeg toeristen die poseren bij I Amsterdam: waarom?!]]>https://www.vice.com/nl/article/3kmexb/toeristen-iamsterdam-museumplein-straatvraagWed, 17 Oct 2018 10:01:58 +0000Er is heisa om die extreem lelijke rood/witte letters die “I Amsterdam” spellen, waar toeristen zo graag mee op de foto gaan. Die letters staan nu nog voor het Rijksmuseum, maar moeten waarschijnlijk weg. Niet eens omdat er verwacht wordt dat er nóg eens 20 miljoen meer toeristen naar de hoofdstad komen in 2030 en de citymarketing dus goed genoeg gelukt is, of omdat het het lelijkste stadsicoon ter wereld ooit is, maar vanwege een stukje symboliek. Ze zouden de verkeerde boodschap uitdragen: I Amsterdam onderstreept individualisme, in plaats van solidariteit en diversiteit, aldus de fractievoorzitter van GroenLinks Amsterdam, Femke Roosma.

Inmiddels is er ook een petitie voor het behoud van de letters gaande. Mensen koesteren blijkbaar warme gevoelens voor het monument, als ware het de Eiffeltoren of het Atomium. Ik ging naar het Museumplein om toeristen te vragen waarom ze zo graag met een stel letters op de foto willen en of ze het betreuren dat ze weg moeten.

Lauren (29) & Gabe (26), Verenigde Staten

Lauren (29) & Gabe (26), Verenigde Staten

VICE: Hoi Lauren en Gabe! Wat doen jullie hier?
Lauren: We willen eigenlijk naar zoveel mogelijk toeristische attracties toe. Dus moeten we ook naar I Amsterdam.
Gabe: Zij heeft haar eigen reisblog, dus we gaan sowieso langs alle ‘toeristendingen’ om daar foto’s van te maken. Toen we laatst in Londen waren liepen we ook tientallen kilometers per dag. We hebben een volle planning, en daar hoort dit ook bij.

De letters worden binnenkort weggehaald. Vinden jullie dat jammer?
Lauren: Ja, ik vind het vooral heel jammer voor de toeristen. Dit staat waarschijnlijk op de bucketlist van veel mensen die een citytrip door Amsterdam gaan maken.
Gabe: Ik snap de reden ervoor niet zo goed. De ‘I am’ staat juist heel mooi, zeker met die woordspeling. En ik vind dat het collectivisme uitstraalt. Ieder individu staat voor zijn eigen opvatting van Amsterdam. Ik lees dus eigenlijk het compleet het tegenovergestelde.

Zien jullie de letters meer als een kunstwerk of als slimme marketing?
Gabe: Ik vind het kunst. Zoals ik net al zei, iedereen ontleent zijn eigen betekenis eraan en heeft er een andere kijk op. Vooral daarom. Dat vind ik kunst.
Lauren: Ik vind het ook meer een kunstwerk, maar ik denk dat het met de jaren óók een marketingstunt is geworden. Ik vind wel dat het kracht uitstraalt, 'I am' klinkt als een statement.

Gaan jullie de foto delen op Instagram?
Gabe: Ja, ik ga hem er denk ik wel opzetten. Maar een foto bij de grachten is ook mooi. Zeker nu in de herfst.
Lauren: Ik ga de foto plaatsen op mijn reisblog!

Kittisak (27), Thailand

Kittisak (27), Thailand

VICE: Hoi Kittisak! Wat brengt jou hier?
Kittisak: Ik ben een paar dagen op vakantie in Amsterdam en wil een goede foto maken met de letters. Net als alle andere toeristen. Kan jij die even maken trouwens? Het is voor op mijn Instagram.

Natuurlijk. Vind je het jammer dat ze weg moeten?
Dat wist ik niet! Gelukkig ben ik nog op tijd. Ik ben speciaal voor de letters hierheen gekomen. Toen ik mijn vrienden vertelde dat ik naar Amsterdam zou gaan, zeiden ze dat ik per se hier een foto moest maken. Ik vind het ontzettend jammer dat-ie wordt weggehaald.

Ze halen het onder andere weg vanwege de overvloed aan toeristen. Vind jij het ook niet een beetje druk hier?
Nee. Natuurlijk komen er veel toeristen op af, dat is toch ook het doel? Dit is dé bekendste toeristenattractie van de stad. Ik kan niet thuiskomen zonder die foto.

Stel, er waren zulk soort letters in een andere wereldstad, laten we zeggen Parijs, zou je daar dan ook heengaan?
Nee. Nogmaals, dit is echt hét ding van Amsterdam. In Parijs heb je de Eiffeltoren, hier heb je de letters. Zullen we samen trouwens ook een foto maken met de letters?

Ja hoor. Zijn er nog ook andere dingen die je wilt doen in Amsterdam?
Ik heb de Wallen gezien en ben naar de Zaanse Schans geweest, dat was mooi! Verder loop ik een beetje rond, maar vooral deze had ik niet willen missen.

Maria (19), Denemarken

Maria (19), Denemarken

VICE: Hoi Maria! Wat doe jij hier?
Maria: Ik ben op vakantie met mijn vriendin. We zijn onderweg naar het Van Gogh Museum en zagen die letters opeens. Dus we dachten: laten we even een foto maken, zoals iedereen doet hier.

De letters worden weggehaald omdat het een individualistische boodschap zou uitdragen, in plaats van saamhorigheid. Wat vind je daarvan?
Nee, dat vind ik een rare reden. Ik denk niet dat mensen hier een politieke boodschap achter zoeken. Het lijkt me sterk dat dit mensen uit elkaar drijft. Ik weet ook niet of het mensen per se bij elkaar brengt, maar het is gewoon heel leuk voor een foto.

Vind je het mooi?
Dat niet. Het is echt een ding om toeristen te trekken, denk ik. Maar die vinden het leuk, wij ook. Waarom zouden toeristen een probleem zijn? Amsterdam verdient er genoeg geld mee. Kijk, hier zijn inderdaad heel veel toeristen, maar in de stad zelf vind ik het wel meevallen. Het is toch logisch dat het druk is op de plekken waar je een toeristenattractie neerzet? Dan doe je juist iets goed, lijkt me.

Ga je het op Instagram zetten?
Nee. Ik had hier net zo goed zo voorbij kunnen lopen. Ik kijk liever naar de mooie dingen, zoals de kunst in musea en de grachten.

Edgar (30)

Edgar (30)

VICE: Hoi Edgar! Wat doe jij hier?
Edgar: Ik wilde even een foto maken met de letters. Meer niet. Het is echt één van de plekken waar je als toerist heen gaat.

Wat wil je per se zien in Amsterdam?
Nou, dit dus. En ik ga zo naar het Van Gogh Museum hierachter. Ik ben natuurlijk ook naar De Wallen en de bloemenmarkt geweest.

Wist je dat de letters binnenkort worden weggehaald?
Nee, waarom?

Het trekt te veel toeristen, en het zou te individualistisch zijn. Wat vind je daarvan?
Het is toch juist cool, dat 'I am'? Ik vind het wel creatief bedacht. Maar ja, nu je het zegt, het is eigenlijk wel individualistisch. Er komen inderdaad enorm veel toeristen op af, moet je kijken hoe vol het hier staat. Ik snap het dus wel.

Vind je het jammer dat de letters weggaan?
Niet echt. Ik vind de grachten en de architectuur in Amsterdam veel mooier en interessanter. Ik zie liever De Nachtwacht dan deze letters. Dit is echt gericht op toeristen, zodat ze kunnen zeggen dat ze er zijn geweest.

Vito (20), Italië

Vito (20), Italië

VICE: Hey Vito, waarom ben je hier?
Vito: Eigenlijk om naar het museum te gaan. Maar ik wil wel een foto met de letters om te representen, snap je. Zodat mijn vrienden kunnen zien dat ik in Amsterdam ben. Dit is het meest iconische symbool van de stad.

Vind je het een kunstwerk of een marketingstunt?
Ik vind het erg artistiek. Een kunstwerk dus. Amsterdam is geen stad, maar een state of mind. Het is een levensstijl waarbij iedereen relaxt is en echt van het leven geniet. Sommigen fietsen, anderen roken wiet. Dit kunstwerk brengt ons allemaal samen. Het is prachtig!

Toch wordt het binnenkort weggehaald, omdat het een individualistische boodschap zou uitdragen.
Echt waar? Dat wist ik niet. Maar het is totaal niet individualistisch! Het bouwt juist een brug tussen verschillende mensen. Het brengt etniciteiten bij elkaar, letterlijk. Kijk maar om je heen.

Zou ‘We Amsterdam’ niet beter zijn?
Nee. Dat klinkt lelijk. I Amsterdam klinkt misschien wel alsof het gaat over één persoon, maar het gaat over iedereen. Iedereen in deze stad kan zich ermee identificeren en er een foto mee maken. We zijn allemaal anders, maar toch hetzelfde, door dit kunstwerk.

Het is wel behoorlijk druk hier, hè.
Het zijn er veel, maar het is nog wel in balans. Ik merk ook niet aan mensen dat ze het irritant vinden. Mensen in Amsterdam zijn heel vriendelijk en beleefd. Dat is wel anders in Engeland of Duitsland. Ik voel me hartstikke welkom hier.

Ga je de foto posten op Instagram?
Ja, maar ik wil ook nog naar andere plekken om foto’s te maken. Naar écht Nederlandse, culturele plekken. Ik wil graag naar de Jordaan, de Heineken Experience en coffeeshops.

Iva (23) & Yendi (19), Nederland

Iva (23) & Yendi (19)

VICE: Hoi Yendi en Iva. Wat doen jullie hier?
Iva: Wij wonen gewoon in Amsterdam, we lopen hier vaker langs.
Yendi: We horen in ieder geval niet bij die toeristen rondom die letters, haha.

Wisten jullie dat de letters binnenkort verwijderd worden?
Yendi: Ja, thank god. Ik vind het een supergoed idee. Deze drukte is echt niet normaal. Je kan hier niet eens normaal langs fietsen. Dat komt echt door dat ding.

Is dit nou een kunstwerk, of meer een marketingtrucje?
Yendi: Het is geen kunstwerk. Het is opzich wel mooi, maar dit is echt neergezet voor de toeristen.
Iva: Volgens mij is oorspronkelijk wel een kunstwerk. Alleen omdat er nu zo veel toeristen omheen staan, vergeet je dat. Zonder al die mensen eromheen is het best leuk om naar te kijken, maar zo is het niet chill.

Vinden jullie dat het een individualistische boodschap uitdraagt?
Yendi: Nee. Dat vind ik heel vergezocht. Het was überhaupt nooit in me opgekomen dat die I voor individualisme staat. Als je er ‘we’ van gaat maken is heel de woordgrap weg. Misschien kunnen ze een ‘We Arnhem’ maken, dat kan wel.
Iva: Je leest wel 'I am', maar het gaat om het individu binnen een grote groep met allerlei verschillende mensen. Ik vind het idee erachter dus wel mooi, maar het wordt nu uit zijn verband getrokken.

Als jij toerist was, zou je dan op de foto gaan met de letters?
Iva: Als er zo eentje stond in Barcelona bijvoorbeeld, zou ik wel een foto maken. Ik snap die toeristen ook wel hoor, maar de plek hier is gewoon niet handig. Ze zouden hem bijvoorbeeld bij het IJ kunnen zetten, daar is veel meer ruimte.
Yendi: Ja, dat vind ik ook. Ik zit hier vlakbij op school en als ik naar school fiets kom ik er gewoon amper langs.
Iva: Maar eerlijk gezegd zou ik er ook niet meer naartoe gaan als ze hem in Barcelona ver buiten het centrum zouden zetten.

Charles (37), Ghana

Charles (37), Ghana

VICE: Hoi Charles, wat brengt jou hier bij dit kunstwerk?
Charles: Ik ben op vakantie en was lekker bezig met wat sightseeing. Opeens kwam ik dit tegen. Ik wist niet eens dat dit bestond, maar het is leuk om mee op de foto te gaan.

Veel mensen vinden dat het te druk wordt in de stad, en zien de letters graag verdwijnen.
Serieus? Met wat ze eraan verdienen? Mensen komen hiervoor naar Amsterdam, denk ik. Ik kan me wel voorstellen dat de Amsterdammers vinden dat er veel toeristen zijn, maar wat verwacht je dan? Het is een prachtige stad.

De I zou ook een individualistische boodschap uitdragen.
Zo klinkt het inderdaad wel ja. Het zou beter zijn als er We Amsterdam zou staan. Ik kom hier niet vandaan en zou me dan nog meer verbonden voelen met de stad en de mensen. Dan laat je zien dat iedereen een stukje Amsterdam is.

Ga je het posten op Instagram?
Absoluut. Ik ben blij dat het er nog staat. Als ze hem vorige week hadden weggehaald, had ik een foto moeten posten van mezelf op de Wallen. Dit is beter.

]]>
3kmexbJulien GoyetLisa LotensAmsterdamtoerisme
<![CDATA[Tien dingen die je altijd al wilde vragen aan een douanier]]>https://www.vice.com/nl/article/yw4znb/douane-drugs-dildoTue, 16 Oct 2018 13:36:41 +0000Heel veel mensen haten Daniel*. Hij is een douanebeambte die ervoor moet zorgen dat een heleboel dingen - zoals drugs, wapens en cash geld - niet illegaal Duitsland in gesmokkeld worden. De ene dag staat hij met een speurhond bij de grens; de volgende dag zit hij op een kantoor waar hij eigenlijk niet zoveel te doen heeft; terwijl hij weer een andere dag restaurants inspecteert en migranten, die zonder een vergunning aan het werk zijn, het land uitzet.

Daniel en zijn team pakken redelijk serieuze misdaden aan. Zo hebben ze een keer een groep Oost-Europese vrouwen van gedwongen prostitutie gered. “Overal lagen condooms,” vertelt hij me. “De vrouwen waren helemaal uitgeput en doodsbang. Hun ‘klanten’ zaten in een ruimte ernaast en hadden hun opa’s kunnen zijn.”

Ik sprak met Daniel om erachter te komen hoe makkelijk het is om een speurhond op het verkeerde been te zetten, of hij wel eens een in beslag genomen voorwerp mee naar huis heeft genomen en hoe erg hij het vindt om mensen het land uit te moeten zetten.

VICE: Hoe zwaar is je werk?
Daniel: Het is eigenlijk best een relaxed leven. Ik heb een vaste baan en verdien daar prima mee – iets minder dan 2400 euro per maand. De druk om te presteren is niet zo groot, zeker niet voor opsporingsambtenaren. Het is moeilijk in te schatten hoeveel we eigenlijk echt werken, omdat elke opdracht anders is. Ik werk veel op locatie, maar als ik kantoordienst heb en geen zin heb om iets te doen dan kan dat ook gewoon. Dat zou met een normale baan nooit kunnen. Maar tijdens de missies moet je natuurlijk op scherp staan.

Wat doen mensen allemaal om speurhonden slimmer af te zijn?
Dat is eigenlijk heel moeilijk – de honden zijn heel goed en ontdekken echt heel veel. Mensen wikkelen hun drugs bijvoorbeeld in schoensmeer en folie, voordat ze het doordrenken in benzine. De honden vinden het dan nog steeds, zelfs als het maar een paar gram is. Ik zou nooit proberen om iets langs een speurhond te smokkelen.

Geven je baan, je geweer en je uniform je een gevoel van macht?
Ik ben blij dat ik een uniform draag omdat mensen dan begrijpen dat we een bevoegdheid hebben die serieus genomen moet worden. Wat daar ook bij helpt is dat ons wapen gewoon zichtbaar is. Als mensen het pistool zien, worden we meteen met meer respect behandeld. Mijn collega’s die belastingfraude onderzoeken moeten vaak ook huizen inspecteren - net zoals wij dat doen - maar zij hebben geen wapens bij zich dus lopen ze de hele tijd tegen allerlei problemen aan omdat ze gewoon minder serieus genomen worden. Ik heb gelukkig nog nooit m’n wapen hoeven gebruiken en ik hoop dat dat zo blijft.

Heb je ooit op het punt gestaan om je pistool te moeten gebruiken?
Nee , maar we hebben regelmatig sessies waarbij we onder toezicht oefenen met schieten. We mogen zelf de oefeningen bepalen, van meer actie-georiënteerde schietpartijen en heel gericht op een doel vuren tot vanachter een object schieten, en nog veel meer. De coaches begeleiden natuurlijk de hele sessie, maar het blijft leuk en ik kijk er altijd heel erg naar uit.

Hou je zelf weleens in beslag genomen voorwerpen?
Nee, dat zou ik nooit doen. De overheid is heel erg streng wat dat betreft. We bergen de in beslag genomen voorwerpen, die als bewijs dienen, altijd in het bijzijn van de verdachte op. Drugs die we innemen worden altijd meteen naar een chemisch lab gestuurd waar ze eerst getest worden voordat ze naar de bewijskamer gaan. Uiteindelijk worden drugs dan verbrand. Maar ik denk niet dat het op zou vallen als je een paar gram wiet ofzo mee naar huis zou nemen.

Heb je je uniform weleens aangehouden in bed?
Nee, maar ik heb m’n handboeien wel een keer gebruikt.

Heb je wel eens medelijden met de mensen die je oppakt, mensen die illegaal proberen te werken?
We arresteren vaak asielzoekers – veelal arme jongens die gewoon willen werken maar dat volgens de wet niet mogen. Omdat ze het toch doen, begaan ze een overtreding waarvoor ze uiteindelijk het land uit kunnen worden gezet. Ik kan niets meer doen als iemand voor een misdrijf veroordeeld is. Ik zou m’n baan verliezen als ik iemand gewoon liet gaan.

Sommige mensen vergeet ik nooit – mensen die we ondervragen en waarvan blijkt dat ze al zo’n zwaar leven achter de rug hebben. Ze zijn soms al meer dan twintig jaar aan het vechten om hun hoofd boven water te houden en dan komen ze eindelijk in Duitsland waar ze even op adem denken te kunnen komen. Het spookt vaak nog dagen door mijn hoofd als ze vast worden gehouden en vervolgens het land uit worden gezet. Ik realiseer dan ook hoe idioot mijn eigen dagelijkse problemen zijn in vergelijking met die van hen.

Geeft het je een goed gevoel om mensen te arresteren die het ook echt verdiend hebben?
Soms wel – als we bijvoorbeeld het huis van iemand die een bordeel runt inspecteren en die persoon een heel kort lontje heeft en meteen helemaal zenuwachtig wordt. Het is bevredigend om te weten dat ze heel veel geld aan de overheid zullen moeten terugbetalen, zeker als je ziet in wat voor gigantische huizen ze wonen. Je komt dan soms hele vette dingen tegen – verwarmde zwembaden in kelders, kluizen gevuld met de duurste sieraden, Rolex-horloges die minimaal 50.000 euro kosten en hele rijen met de mooiste auto’s.

Vind je het leuk om spullen van andere mensen te doorzoeken?
Dat kan soms best grappig zijn. Ik heb ooit in het huis van een oud vrouwtje een dildo zo groot als m’n onderarm gevonden. Toen ik ‘m uit de kast haalde dacht ik eerst dat het een honkbalknuppel was. Ik zag toen pas wat het echt was en vond het super grappig. De vrouw kon er zelf ook wel om lachen.

Maar er zijn ook minder prettige zoekacties. Ik heb een keer het huis van een restauranteigenaar doorzocht omdat hij drugs dealde. Hij achtervolgde me de hele tijd en begon me uiteindelijk zelfs te bedreigen. Ik heb hem daarna gelukkig nooit meer gezien, maar ik rij vaak langs z’n restaurant. Ik ga daar nooit meer eten.

Heb je weleens een restaurant niet geïnspecteerd, ook al wist je dat er mensen illegaal aan het werk waren?
Als je in bepaalde delen van Duitsland restaurants inspecteert weet je bijna zeker dat je iets vindt dat niet helemaal oké is. Ik wil niet iedereen over één kam scheren, maar dat is gewoon wat die restauranteigenaren doen. Ze laten hun familie of vrienden uit hun thuisland komen op een toeristenvisum en dan worden ze aan het werk gezet. Ze nemen dan genoegen met minder dan het minimumloon – iets van drie euro per uur – omdat ze thuis nog veel minder zouden krijgen. Dit soort gevallen nemen altijd heel veel tijd in beslag en als je zo’n opdracht aan het einde van je dienst krijgt kan je hem beter maar laten gaan, anders kom je nooit thuis. Die bedrijven worden natuurlijk de volgende week wel gewoon nog geïnspecteerd.

*De naam van de douanier is veranderd.

Dit artikel verscheen eerder op VICE Duitsland.

]]>
yw4znbHelen KnackNils de LangeDrugs
<![CDATA[Indonesiërs kopen en verpatsen hun nieren via Facebook]]>https://www.vice.com/nl/article/d3qe3a/indonesie-orgaandonaties-handel-facebookMon, 15 Oct 2018 14:24:41 +0000Als je in Indonesië een nieuwe nier wil kopen, moet je op Facebook zijn. Omdat steeds meer Indonesiërs aan nierfalen lijden en donaties uitblijven is de vraag naar organen op de zwarte markt groot. Een groeiend aantal mensen struint social media af op zoek naar een orgaan van een complete vreemdeling, of gebruikt het om hun eigen organen te verkopen.

Dit soort handeltjes zijn natuurlijk illegaal. Maar Tony Samosir, voorzitter van de Indonesian Dialysis Community, legt uit dat het kopen van organen op illegale markten – die zich ook steeds meer op Facebook bevinden – voor zo’n 150.000 nierpatiënten uit Indonesië de enige manier is om in aan een nieuwe nier te komen.

“Het is heel makkelijk om nieren op internet te vinden. Er zijn zelfs hele groepen op social media waar zogenaamde nierbemiddeling plaatsvindt,” vertelde Tony aan de Australische krant ABC. “Het werkt eigenlijk net zoals gewone handel: mensen bieden publiekelijk hun nieren aan om van hun schulden af te komen, medische kosten te betalen of een eigen bedrijf te starten… geen geld betekent geen nier.”

Deze Facebook-handelsgroepen dienen als een soort tussenpersoon: ze brengen wanhopige kopers met wanhopige verkopers in contact. Ze zorgen dat de verkoop doorgaat en in sommige gevallen veilen ze zelfs de organen aan de hoogste bieder. Nieren kosten gemiddeld tussen de 100 miljoen roepia (5.500 euro) en 350 miljoen roepia (20.000 euro). Maar Tony zegt dat ze in sommige gevallen zelfs voor meer dan 55.000 euro verhandeld worden.

Veel van de berichtjes op social media zijn van mensen die wat geld willen verdienen met het verkopen van hun nieren. Ze laten bijvoorbeeld hun medische kosten en schulden zien en schrijven dat ze het geld nodig hebben om voor hun gezin te kunnen zorgen. Een van die mensen, Adi, vertelde ABC dat hij een enorme schuld heeft opgelopen omdat hij geld moest lenen voor z’n bruiloft. Die wil hij nu afbetalen met het verkopen van zijn nier. Hij hoopt zo’n 3.000 euro met deze deal te verdienen.

“Er zijn een paar mensen die contact met me hebben opgenomen, maar ik heb nog geen serieuze biedingen gehad,” zegt hij.

Na hart- en vaatziekten is nierfalen de hoogste kostenpost voor de gezondheidszorg in Indonesië. Toch blijven het aantal donaties in het land laag, volgens de database van het wereldwijde observatiecentrum van donatie en transplantatie.

Sommige mensen willen het ‘opt-out’ systeem voor donaties introduceren, waarbij iedereen doneert, tenzij je dat expliciet aangeeft via een registratie. Ondertussen wil Tony zich inzetten voor het verhogen van het aantal nierdonaties door het maatschappelijke bewustzijn te verhogen en een National Transplant Committee op te zetten.

“Als we bloed willen afstaan weten we dat we naar het Indonesische Rode Kruis moeten. Als we ons hoornvlies willen doneren gaan we naar de oogarts,” zegt hij. “Maar als we onze nieren of andere organen willen doneren weten we niet waar we heen moeten. Als er een soort van organisatie zou zijn kunnen we meer kennis overdragen of zelfs een campagne voor nierdonaties starten.”

Dit artikel verscheen eerder op VICE Australie.

]]>
d3qe3aGavin ButlerWendy Syfret
<![CDATA[Deze vergeten straatfotograaf maakte wat van de meest iconische foto’s ooit]]>https://www.vice.com/nl/article/gyem9q/deze-vergeten-straatfotograaf-maakte-wat-van-de-meest-iconische-fotos-ooitSat, 13 Oct 2018 04:00:00 +0000Zelfs als je een broertje dood hebt aan straatfotografie, is de kans groot dat je weleens een foto van Garry Winogrand hebt gezien. Zo staat zijn portret van procureur-generaal Elliot Richardson op de cover van Interpols nieuwste album Marauder.

Maar belangrijker is dat hij een heel tijdperk van onbegrensde fotografie inluidde met zijn documentaire foto’s van wemelende grootstedelijke straten en wilde dieren. Hij sleep fotografie vanuit de studio de straten op. Wellicht heb je nog nooit van hem gehoord, maar de kans is groot dat je favoriete fotografen op insta hem onbewust – of bewust – imiteren.

Zelf was Winogrand een boom van een vent uit de Bronx met een stem die klonk alsof hij regelmatig grind gorgelde. Hij stond bekend om zijn extreme no-nonsense mentaliteit. Het leeuwendeel van zijn carrière kwam hij amper rond, en heeft er met een vroege dood op zijn 56e nooit de vruchten van kunnen plukken. Hij liet bijna 2500 rolletjes onontwikkelde film achter.

De nieuwe documentaire Garry Winogrand: All Things Are Photographable onderzoekt zowel zijn plek in de geschiedenis van fotografie als zijn soms chaotische persoonlijke leven, zonder hem op een voetstuk te plaatsen. Er wordt zelfs niet ingehouden als het gaat om zijn dubieuzere artistieke keuzes. De kritische noten maken het geheel tot een rijk en complex portret van de kunstenaar. VICE sprak regisseur Sasha Waters Freyer over haar nieuwe docu, die in première ging op het Film Forum in New York.

VICE: Wat trok je in eerste instantie aan in Garry Winogrands werk?
Sasha Waters Freyer: Toen ik in de jaren negentig fotografie studeerde werd er nog vrij veel les over hem gegeven. Ik was enorm in hem geïnteresseerd, de manier waarop hij een frame wist te vullen met allerlei wilde situaties, vlak voordat de chaos echt uitbrak. Maar toen raakte ik hem een beetje uit het oog, omdat zijn werk op een gegeven moment uit de smaak viel. Totdat er in 2013 een expo over zijn werk was in het San Francisco Museum of Modern Art. Ik las daar een artikel over, zag zijn foto’s, en dacht mijn god, Garry Winogrand! Hij bleef fantastisch, maar ik had in twintig jaar niet aan hem gedacht.

Soms heb je van die dingen waar je als twintiger gepassioneerd over bent maar als je dan terugblikt als volwassene, is het een beetje beschamend. Maar toen ik zijn werk opnieuw bekeek werd mijn oorspronkelijke mening alleen maar bevestigd, zijn werk blijft gewoon fantastisch. Hij was ook een beetje een berucht, uitbundig figuur; het was een ingewikkelde man. Toen begon ik mezelf af te vragen waarom er eigenlijk geen documentaire over hem bestond.

Wat mij meteen opviel aan zijn werk is dat al zijn foto’s iets moeiteloos hebben.
Het ziet er allemaal heel makkelijk uit, toch? Je ziet zijn werk, en denkt: dat kan ik ook nog wel. Maar dat is echt niet waar. Ga maar eens een maand naar de dierentuin om foto’s te maken. Je gaat geen één foto maken die zo goed is als zijn foto van een stel voor de kooi van een wolf, terwijl de wolf ze van achter besluipt. Dat is zo lastig, en hij laat het er makkelijk uitzien.

Los Angeles, 1964. Foto’s door Garry Winogrand, uit de collectie van het Center for Creative Photography in Arizona.

Tijdens het kijken van de docu zat ik steeds te wachten op een scène waarin hij bij een fotoblad werkt, en stiekem wat rolletjes meepikt om zo met eigen werk te beginnen. Maar dat is niet hoe het ging, toch? Hij liet zijn werk vallen om fulltime fotograaf te worden.
Het idee dat je als kunstenaar je brood kon verdienen was toen nog absurd. Dat is waarom zijn tweede vrouw bij hem wegging. Zij dacht: dit is gestoord. Deze gast betaalt z’n huur niet, z’n rekeningen niet, hij betaalt geen belasting. Hij betaalt amper de alimentatie. Hij deed echt alleen het broodnodige om te overleven en verder zoveel mogelijk foto’s te kunnen maken.

De kunstmarkt is nu natuurlijk totaal anders, en die verandering begon in de jaren tachtig. Tegenwoordig ligt er zoveel druk op jonge kunstenaars om over de markt na te denken dat je je bijna niet voor kan stellen dat er vroeger helemaal geen markt was.

L: Park Avenue, New York, 1959. R: New York, 1963. Alle foto’s - tenzij anders aangeduid - door Garry Winogrand, uit de collectie van het Center for Creative Photography in Arizona.

Maar in zijn geval bleven de financiële problemen hem achtervolgen toch?
Absoluut. En hij raakte echt uit de gratie. Hij kwam halverwege de jaren zeventig met een boek, Women Are Beautiful, en dat boek schaadde zijn reputatie enorm. De manier waarop het boek samengesteld werd was een beetje problematisch. Ik snap wel waarom hij die foto’s nam, en ik waardeer het als een document, maar het blijft banaal.

De titel helpt ook niet echt.
Mensen zagen het direct als de objectificatie van zijn vrouwelijke onderwerpen. En zo wilden mensen niet gezien worden. Dit is niet waarom je als vrouw in je bikini over straat loopt. We willen onszelf kunnen zijn zonder als decoratie gezien te worden. Hij dacht zelf dat het boek een enorme hit zou worden.

8mm film still, Bethesda, circa 1968

Ergens in de docu zit een mooie quote over de manier waarop de blikken van bepaalde kunstenaars uit de gratie kunnen raken.
Oja, die komt van Matthew Weiner, de maker van Mad Men. Hij ontdekte Winogrand tijdens het maken van de serie. Hij werd een groot fan, omdat hij veel onderzoek deed naar die periode, en de veranderende positie van de vrouw, om te kijken hoe hij dat visueel in Mad Men kon verwerken.

En ergens denk ik ook dat Women are Beautiful een viering is van vrouwen. Het legt de periode vast waarin vrouwen toetreden tot de werkplaats, en op een hele nieuwe manier zichtbaar werden in Amerika. Als je naar foto’s kijkt van vrouwen uit de jaren vijftig in New York is alles anders. De kleding, de manier waarop ze zich bewegen, hoe ze reageren op de camera. Dat veranderde allemaal zo radicaal in de jaren zestig.

New York, 1968

Veranderde je mening over dit boek toen je erachter kwam hoe het met Winogrand ging op dat moment? Zat hij niet in z’n derde huwelijk?
Ik vond hem eigenlijk steeds sympathieker. Hij was een gecompliceerde man die z’n weg probeerde te vinden in de wereld, zoals we allemaal doen.

Ik kreeg een erg specifieke award van de jury van South by Southwest, de “Best Feminist Reconsideration of a Male Artist.” Toen dacht ik: zij snappen m’n fucking film! Ik wilde niet dat het leek alsof ik hem aanbid.

Wat het een feministische film maakt, in mijn hoofd, is dat we vaak niet nadenken over de gezinssituatie, de vrouwen en kinderen van mannelijke kunstenaars, en het effect daarvan op hun werk. Maar die vraag komt áltijd terug bij vrouwen. Bij mannelijke artiesten is het toch altijd een beetje van “ja, hij is een eikel maar dat is prima want kijk hoe goed z’n werk is!” En wat betreft Winogrand, zijn moeite met het vinden van de juiste balans tussen werk, vrouw, en kinderen, was af en toe absoluut pijnlijk.

8mm film still, New York, 1968.

Het is bijna een soort koorddansen, hoe je zijn legendarische werk behandelt zonder de minder fraaie kanten weg te moffelen.
Na ongeveer 22 minuten hoor je hem met zijn vriend Jay Maisel praten. Hij legt uit hoe hij vrouwen versiert. Hij zegt dat hij ze probeert te overtuigen, en als dat niet direct lukt, dan gebruikt hij zijn handen en greep hij ze vast. Er zijn mensen die daar afhaken, en denken, fuck hem, waarom zou ik meer over hem willen weten. Maar als je blijft kijken ontstaat er een band, en leer je hem waarderen.

L: New York, 1961 R: The Estate of Garry Winogrand, eigendom van Fraenkel Gallery, San Francisco.

Hoe reageer je op mensen die zeggen, “hij objectiveerde vrouwen, dus fuck hem?”
Ik vind het persoonlijk onnodig om hem om die reden af te schieten. Ik zou zeggen dat hij ook mannen, en eigenlijk de hele wereld objectiveerde. Of eigenlijk, ik denk niet dat hij mensen echt als objecten zag, maar dat hij zich gewoon een enorme buitenstaander voelde, en manieren zocht om normaal te lijken. Hij heeft ook dozen vol foto’s van zakenmannen in New York. Hij was een eerste generatie Joodse Amerikaan, en was eigenlijk helemaal niet geassimileerd. Hij werkte in de jaren vijftig al voor reclamebureaus, als Joodse man uit de Bronx. Dat was vijf jaar eerder nog ondenkbaar, toen zouden ze geen Joden aangenomen hebben. Hij was een outsider die via zijn werk een plekje in de maatschappij zocht.

Portret van Garry Winogrand. Foto door by Judy Teller. Eigendom van Greenwich Entertainment
]]>
gyem9qGreg EggebeenBrian McManusNew YorkFotografieGarry Winograndstraatfotografie
<![CDATA[Een podcast vol geinige drugsverhalen groeide uit tot een gemeenschap van herstellende verslaafden]]>https://www.vice.com/nl/article/8xjejb/podcast-drugs-overdosisFri, 12 Oct 2018 15:28:18 +0000De Dopey Podcast kwam voort uit een vriendschap die ontstond in maart 2011, toen twee verslaafden, zoals ze zichzelf noemen, elkaar ontmoetten in de rokersruimte van een verslavingskliniek in de Amerikaanse staat Connecticut. Het waren de Joodse Dave, de ambitieuze, gevatte en nieuwsgierige ober van een Joods restaurantje, en Chris, een lieve Amerikaans-Ierse katholiek die wel van een gebbetje houdt en goed kan tekenen. De twee werden snel vrienden, ondanks de afstand – Dave komt uit Manhattan en Chris uit Boston. Nadat ze werden ontslagen uit de kliniek kregen ze allebei een terugval.

Dave begon met xtc en het roken van wiet, wat makkelijker te controleren was dan de heroïneverslaving die hij eerst had. Maar natuurlijk ging het mis. De terugval van Chris verliep iets anders. Chris managede een huis voor mensen die clean zijn. Hij had supervisie over mede-verslaafden en nam drugs in beslag wanneer nodig. Op een gegeven moment sloot hij zichzelf op in z’n kantoor en nam hij alle drugs die hij had geconfisqueerd op alle mogelijke manieren in. Heroïne, crack, psychedelica, of wat dan ook, hij nam het en viel terug met een enorme klapper.

Na hun terugvallen, die op verschillende momenten plaatsvonden, was Chris opnieuw twee jaar nuchter, en was Dave op zijn vijfde maand van herstel. Nu eentje clean was en eentje in herstel, stelde Dave voor om een podcast te maken waarin ze hun compleet verdorven maar geinige drugsverhalen vertellen.

Verhalen van totale verwoesting die mensen die geen idee hebben van wat er zich afspeelt in de drugswereld, moeilijk zouden vinden om te geloven. Maar de vernietigende verhalen over hun verleden als verslaafden zijn vreselijk leuk. De chemie tussen die twee is onmiskenbaar. Ze geven het publiek het gevoel alsof ze er onderdeel van uitmaken, alsof ze vrienden zijn. Gewoon een paar verslaafden die verhalen vertellen aan een heleboel andere verslaafden.

In de eerste aflevering zeggen Dave en Chris dat het juist geen herstelpodcast is. In januari 2016 zegt Dave dat de Dopey Podcast “niet om een betere toekomst, maar om het domme verleden” draait. Maar zoals de makers groeiden in hun herstel, groeide ook de podcast. En zodra het herstel een rol begon te spelen, trok dat publiek en deskundigen aan. Gasten waren bijvoorbeeld Dr. Drew, Howard Stern, comedian Artie Lange en voormalig drummer van Guns n’ Roses Steven Adler.

In diezelfde eerste aflevering schetst Chris met zijn uitmuntende vertelkunsten een beeld van dat-ie wegloopt uit een verslavingskliniek in Californië, genaamd Impact – een beruchte kliniek, waar iedereen die er is geweest nog steeds de rillingen van krijgt. Een regel is bijvoorbeeld dat mannen en vrouwen niet langer dan een paar seconden oogcontact mogen hebben. Ik ga je geen spoilers geven, maar ik kan je wel vertellen dat er een verhaal in voorkomt waarbij er wordt weggelopen met een rehab-liefdesduo, er sprake is van een ongewone wegversperring, en een verhaal waarin een geroosterde kalkoen een rol speelt. Iedereen die luisterde, wilde natuurlijk meer. Een paar afleveringen later vertelt Dave een intens verhaal over de beroerte die hij kreeg toen er precies op dat moment Mexicaans eten werd bezorgd. Ook zwaardere verhalen komen erin voor.

Dave en Chris wilden ook weleens een andere stem horen dan die van zichzelf, dus belden ze vrienden, lazen ze ingestuurde e-mails voor en speelden ze voice-memo’s af uit hun fanbase. Die bestaat inmiddels uit 10.000 leden, en groeit gestaag, volgens Dave. Wat de podcast goed maakt zijn de originele verhalen die week na week voorbij komen en de manier waarop Dave en Chris zich met het publiek bezighouden.

Elke aflevering gebieden Dave en Chris hun luisteraars afsluitend: “Blijf sterk, Dopey-nation.” Ze spreken hun gemeenschap van verslaafde luisteraars aan, die zowel ziek als herstellende zijn, en bovendien onderdeel van een veel groter land waar verslaving een groot probleem vormt, specifiek de opioïde-epidemie. Daarna hoor je een liedje dat is geschreven door Dave, een soort verslaafden-anthem, waarin een verslaafdenmentaliteit centraal staat: “I wanna see a learjet liner take a dive, just to show all of these people what it means to be alive.

In oktober 2017 vierden ze hun honderdste aflevering door ‘m te beginnen met een terugblik op de afgelopen twee jaar. Ze bespraken de toekomst van de podcast, en die van zichzelf. Ze praatten enthousiast over hoe het zou zijn om duizend afleveringen te maken in vierenhalf jaar tijd. “Ik zal tegen die tijd hoogstwaarschijnlijk een gediplomeerd klinisch psycholoog zijn,” zegt Chris, waarna hij toevoegt: “Maar de statistieken zeggen dat ik dan eigenlijk al dood ben.” Een Instagramvolger plaatste een comment waarin hij voor de grap zei dat-ie niet kan wachten op de aflevering waarin ze vertellen dat ze opnieuw zijn teruggevallen. Dat wakkerde een discussie aan over wat er zou gebeuren als ze echt zouden terugvallen.

“Een van ons zal vast gewond raken, of zoiets, en moet dan aan de medicijnen Dopey presenteren,” zei Chris op een plagende manier, dat met de kennis van nu griezelig voorspellend klinkt.

Op 24 juli stuurde Dave in de ochtend een smsje naar Chris, waarop Chris reageerde dat hij aan het slapen was, dat het prima ging, dat-ie leefde. Drie uur later werd Dave gebeld door Annie, de vriendin van Chris. Ze vertelde hem dat ze zijn lichaam had gevonden toen ze thuiskwam.

Wanneer Chris precies terugviel weten we niet, maar zijn intimi denken dat het is gebeurd nadat hij op vakantie bindweefsel in zijn lies scheurde. Hij liet zijn vriendin zien hoe hoog hij kon schoppen. Het is huiveringwekkend hoe nauwkeurig de voorspelling was die hij deed in de honderdste aflevering – ook al was het een grapje.

Chris studeerde nog toen hij dood ging. Hij wilde arts worden om zijn verslaving te begrijpen en te slim af te zijn. Dave bracht het nieuws naar buiten via social media, de Dopey-gemeenschap was geschokt en verslagen. De begrafenis werd gehouden in een grote katholieke kerk in Boston, het gastenboek stond bol van handtekeningen en de priester las brieven voor vanuit de hele wereld. Dave was een van de kistdragers.

Wanneer iemand uit je kliniek ontslagen wordt en overlijdt aan een overdosis is dat verdrietig, maar geen verrassing. Maar wanneer je verslavingsbegeleider een overdosis neemt, dan is het een ander verhaal. Iemand die een stabiel herstel had, en zeker een autoriteit was op het gebied van hoe het wél moet, daar verwacht je niet van dat-ie zo'n drastische terugval zou hebben. Een permanente terugval. Een diep verdriet klonk door in de gemeenschap, waar veel mensen de podcast beschouwden als een belangrijk onderdeel van hun eigen herstelproces – door de gekke avonturen, de plagerij, maar ook de verhalen over herstel en de lach van Chris. Dave bleef doorgaan met de wekelijkse afleveringen. Na een paar dagen al. Volgens Dave hebben ze nog nooit een aflevering gemist, en dat gaat hij nu ook niet doen.

Sinds de dood van Chris is het aantal downloads verdubbeld. Luisteraars hebben geprobeerd om de terugval van Chris, en zijn daaropvolgende dood, te begrijpen. Iedereen is weer even wakker geschud; het is een grimmige herinnering aan wat deze ziekte allemaal met mensen kan doen. Op de verjaardag van Chris riep Dave de eerste Dopeydag uit: ‘Chrismiss’. Hij bracht een van de afleveringen uit die nu niet meer terug te vinden zijn, want die zijn verwijderd op verzoek van Linda, de verloofde van Dave.

Dave blijft doorgaan met de podcast, met het doel om elke week weer een nieuwe aflevering te publiceren. Hoewel de beginfase draaide om drugsverhalen, is het nu wel duidelijk dat de focus van Dopey meer gaat liggen op verslaafden die middenin het herstelproces zitten. “Dopey zal natuurlijk nog altijd drugsverhalen hebben, het zal altijd wel gaan over drugs, verslaving en andere domme shit,” zegt Dave. “Maar mijn favoriete domme shit is toch wel wat er gebeurt tijdens het herstel, en hoe je clean kan leven als drugsverslaafde. Het is alsof je een moordenaar bent en in een ziekenhuis werkt.” Voorlopig gaat niemand Chris vervangen. Chris’ nalatenschap blijft doorschemeren in de afleveringen, en in de levens van alle andere verslaafden over de wereld die naar de podcast hebben geluisterd.

]]>
8xjejbEmily J. SullivanSarah BermanJosh Visser
<![CDATA[Merken struikelen over elkaar heen om in te haken op het versnipperde Banksy-schilderij]]>https://www.vice.com/nl/article/negkgz/domste-manieren-merken-inspringen-versnipperde-banksy-schilderijFri, 12 Oct 2018 14:31:45 +0000Dit artikel verscheen oorspronkelijk op VICE US.

Mocht je het om wat voor reden dan ook hebben gemist: vorige week kocht iemand een schilderij van Banksy voor bijna anderhalf miljoen dollar, om luttele seconden later toe te zien hoe dit werk zichzelf vernietigde. In de lijst zat blijkbaar een shredder verstopt, die het doek in reepjes deed versnipperen. “Ook vernielzucht is een creatieve drang,” liet de anonieme kunstenaar weten op Instagram.

De eerste vraag die dit opriep was of het schilderij nu niet juist meer waard was geworden. Sommige mensen met een Banksy-print in hun bezit, dachten zelfs dat het een goed idee zou zijn om deze zelf door de shredder te halen, wat het natuurlijk totaal niet was. En niet alleen zij probeerden een slaatje te slaan uit deze stunt. Ook een aantal bekende merken konden het niet laten om erop in te springen met een ~ludieke~ reclame-uiting.

Perrier zag er bijvoorbeeld de ideale gelegenheid in om hun mineraalwater met citroenwater eens extra onder de aandacht te brengen, door niet een schilderij door de gehaktmolen te halen, maar een citroen.

Het Japanse kledingmerk Mazu Resortwear benadrukte dat je er snel bij moet zijn om hun laatste collectie aan te schaffen, want anders zou die zomaar recht voor je neus weg kunnen glippen! Net als, tja, je weet wel.

TBWA, het bureau dat verantwoordelijk is voor de reclameboodschappen van McDonald’s, vond blijkbaar dat de Banksy-reepjes wel wat weg hadden van een portie Franse frietjes.

Ook Ikea Noorwegen heeft geen idee hoeveel het Banksy-werk waard is geworden. Dat weten ze van hun eigen product overigens ook niet.

De meest luie variant komt misschien nog wel van het verzekeringsbedrijf Lemonade. Ze laten gewoon precies zien hoe het werk van Banksy omlaag schuift en in reepjes wordt gesneden, met als enige toevoeging dat je daarna het vriendelijke verzoek ziet om je te laten verzekeren.

Merken zijn eigenlijk precies zoals jij en ik. Ze zijn dol op memes, maar totaal niet in staat om ze zelf te bedenken.

]]>
negkgzNicole ClarkHarry CheadleBanksyMcDonald'sikeastuntreclame