VICEhttps://www.vice.com/nlRSS feed for https://www.vice.comnlWed, 19 Dec 2018 09:01:18 +0000<![CDATA[Zuid-Koreanen in Nederland vertellen hoe het is om niet te mogen blowen]]>https://www.vice.com/nl/article/8xp7qx/zuid-koreanen-in-nederland-vertellen-hoe-het-is-om-niet-te-mogen-blowenWed, 19 Dec 2018 09:01:18 +0000Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je suf te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

Voor Zuid-Koreanen is het verboden om wiet te roken, zelfs als ze in landen zijn waar cannabisgebruik is gelegaliseerd of wordt gedoogd. Het roken van een joint in het buitenland kan bij terugkomst in Zuid-Korea bestraft worden met een gevangenisstraf van maximaal vijf jaar. Ook het telen, transporteren of bezitten van cannabis is volgens het Zuid-Koreaanse strafrecht illegaal, waar je ook bent.

De Koreaanse overheid herinnert haar burgers regelmatig aan dit verbod. Zo schreef de Zuid-Koreaanse ambassade in Canada (nadat cannabisgebruik daar in oktober was gelegaliseerd) dat “het voor Zuid-Koreanen illegaal is om cannabis te gebruiken, ook al zijn ze in een regio waar cannabis legaal is.” Ook de Koreaanse politie liet onlangs in een oproep weten dat Zuid-Koreanen thuis bestraft kunnen worden als ze wiet roken in een land waar het opsteken van een joint legaal is.

In Nederland wonen volgens het CBS 3782 mensen met de Zuid-Koreaanse nationaliteit. Ook zij vallen onder de wet die cannabisgebruik verbiedt. We spraken met vijf jonge Zuid-Koreanen die op dit moment in Nederland werken of studeren, en vroeg hen wat zij van de wet vinden en of ze zich eraan houden.

Ciara Heejung Choi (24)

-Dowoon

Ik heb wel een keer wiet geprobeerd, maar dat was vooral omdat ik benieuwd was naar de ervaring. Verder blow ik niet, dus de wet heeft niet echt invloed op mij. Ik maak me sowieso geen zorgen over het verbod, omdat ik vrij sceptisch ben over de vraag hoe de Koreaanse overheid drugsgebruik onder Zuid-Koreanen wil controleren. Er is geen sprake van een efficiënt systeem dat het checkt. En wiet is na een tijdje ook niet meer terug te vinden in je bloed, dus bloedtesten zullen weinig uithalen. In die zin is het geen erg realistisch verbod, maar werkt het meer symbolisch. De Zuid-Koreaanse regering wil er vooral het statement mee maken dat je je als Koreaan dient te gedragen – waar je ook bent.

Ik begrijp die houding van de Zuid-Koreaanse overheid wel. Het heeft denk ik vooral te maken met het behouden van traditionele Koreaanse normen en waarden, die vooral de oudere generaties in Zuid-Korea heel belangrijk vinden. Denk aan idealen zoals hiërarchie binnen de familie, respect en structuur. Oudere generaties zijn bang dat die waarden ten onder gaan op het moment dat Koreanen cannabis gaan gebruiken en daaraan verslaafd raken. Dit heeft ook te maken met de geschiedenis van de opiumcrisis in China. Veel Koreanen vrezen dat zoiets ook in Zuid-Korea kan gebeuren op het moment dat wiet wordt gelegaliseerd. Ook weet ik dat alcoholmisbruik nu een groot probleem is onder Koreanen. Misschien zal er met cannabis iets soortgelijks gebeuren. Daarom denk ik dat het legaliseren van wiet wel kan – maar alleen als er een systeem wordt gecreëerd waarbij de kans op verslaving zo klein mogelijk wordt gemaakt.

]]>8xp7qxMelisa CanNils de LangeDrugsCannabiswietDrugsbeleidZuid-Korea<![CDATA[Mensen vertellen over de eerste keer seks na hun transitie]]>https://www.vice.com/nl/article/wj3kaq/mensen-vertellen-eerste-keer-seks-transitieTue, 18 Dec 2018 14:33:54 +0000Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je suf te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief: http://bit.ly/vicenieuwsbrief

Het pad naar volwassenheid kent veel mijlpalen, maar weinig daarvan zijn zo beladen als de eerste keer seks. Door je maagdelijkheid te verliezen, bevestig je niet alleen wat je voor iemand anders voelt, maar ook voor jezelf. En dat laatste gaat al helemaal op voor mensen die na hun transitie voor het eerst weer met iemand de lakens delen.

Hieronder beschrijven drie mensen hun eerste seksuele ervaring na hun geslachtsoperatie.

Anne-Marie*, 56 jaar

Vijf jaar geleden wist ik dat ik een operatie wilde ondergaan. Mijn vrouw en ik zijn kort daarna gescheiden. Ze voelde zich verraden en ik gaf haar daar gelijk in. Ik had een deel van mij voor haar verborgen gehouden – en ook voor mezelf.

Twee jaar geleden ben ik geopereerd, en sindsdien zijn er steeds meer dingen op hun plek gevallen. Ik wist dat de operatie de enige manier zou zijn om echt mezelf te kunnen zijn, het voelde alsof ik al genoeg tijd had verspild. De fysieke pijn na de operatie voelde voor mij gek genoeg als een verademing. Die grote leugen die ik heel mijn leven bij me had gedragen was eindelijk verdwenen. Ik heb toen eerst een jaar lang geen seks gehad omdat ik bang was voor het onbekende, en ik voelde ook een soort schuld. Ik hield nog steeds van mijn vrouw en seks met iemand anders zou voelen als vreemdgaan.

De eerste keer dat ik seks had na mijn operatie was tijdens een onenightstand – wat ik trouwens nooit eerder had gehad. Ik zat alleen aan de bar, dronk een martini en raakte in gesprek met de barman. Hij was charmant, aantrekkelijk en overduidelijk een stuk jonger dan ik. We gingen naar zijn huis en hadden veel seks, meer dan ik ooit in mijn huwelijk had gehad. Het is niet zo dat ik het niet fijn vond, maar het voelde eerst wel alsof er iets niet helemaal klopte, alsof er diep in mijn lichaam iets niet functioneerde.

Ik voelde me vooral zelfverzekerd en sterk. Ik vroeg hem dingen waar ik nooit eerder aan had gedacht of nooit had gewild, en genoot enorm van de positie die ik nu had, omdat ik nu de vrouw was. Alleen al dat feit maakte me geiler dan ik ooit was geweest. Tijdens seks ben ik altijd erg bewust van mezelf geweest, maar die avond totaal niet. Sindsdien heeft mijn leven meer betekenis gekregen. Ik date met wie ik wil, zonder twijfels, zonder vooroordelen. Ik begrijp nu mijn seksuele behoeftes beter, en leer mezelf kennen als vrouw.

Ik denk dat ik dit niet gedaan had als de lhbtq-gemeenschap zich niet zo goed had geprofileerd in de maatschappij en de media. Gezien worden is zo belangrijk, en wij moeten zelf de verandering zijn die we in de wereld willen zien.

1545095606551-SRS_BODY

Isabel*, 32 jaar

Ik wist al op jonge leeftijd dat ik geopereerd wilde worden, en na de ingreep had ik gelijk zin om te daten. Ik had nog nooit echt genoten van seks, omdat ik het nooit fijn vond om als jongen behandeld te worden – wat vrij onvermijdelijk is als je naakt bent en een piemel hebt. Ik was best een knappe jongen en had veel aandacht van vrouwen, maar na de seks had ik meestal een extreem schuldgevoel. Ik wist dat die schuld er niet zou zijn als ik geen penis had gehad.

Mijn eerste date na de operatie was met een mooi meisje. Ze leek op de vrouw van mijn dromen: ze had kort blond haar, blauwe ogen en dikkere eyeliner dan Amy Winehouse. We zaten in een pittoresk barretje en dronken veel wijn. Ik vertelde haar over mijn seksleven als tienerjongen en mijn operatie. Zij vertelde mij over de worstelingen die zijzelf met haar seksualiteit heeft gehad. Het voelde als een eerlijk gesprek tussen twee mensen die eindelijk konden laten zien wie ze waren. Ik vroeg haar mee naar mijn huis.

Nadat ik nog meer wijn had ingeschonken, begon ze zonder enige aankondiging met het voorspel. Ze was ruig. Ze scheurde de kleding van mijn lijf, duwde me in allerlei onprettige posities en vingerde me veel te hard. Ik was zo in shock van haar plotselinge gedragsverandering dat ik het eerst een paar minuten gewoon liet gebeuren, en daarna pas vroeg wat ze in vredesnaam aan het doen was. Ze verontschuldigde zich en zei dat ze niet wist wat ik wilde. Ze wilde graag verder experimenteren, maar zou het wat rustiger aan doen. Ik was zo benieuwd naar hoe de seks zou zijn dat ik alle waarschuwingstekens van mijn lichaam negeerde.

We dronken meer wijn en raakten elkaar aan, dat was fijn. Het voelde echt goed om aangeraakt te worden door iemand waar je al zo lang over had gefantaseerd. Toen ging ze omlaag. Ze deed het wederom hard en onzorgvuldig. Het ging veel te ver, ook al probeerde ze me alleen gewoon nat te maken. Ze trok een voorbinddildo uit haar tas en voordat ik het wist begon ze me harteloos te neuken. Ik voelde me leeg. Ik wees haar niet af, want op dat moment voelde het als mijn eigen fout. Terwijl ik daar lag vroeg ik me af of ik wel echt een vrouw was. Had ik al die pijn voor niks doorstaan? Is dit gewoon hoe het voelt?

Ik wist niet of ik me zo voelde omdat ik het niet leuk vond, of omdat mijn lichaam gewoon nieuw was. Het leek in ieder geval alsof ik mijn instinct niet kon vertrouwen. Ik begon te huilen en toen ze dat zag, stopte ze en deed ze de dildo af. “Ik dacht dat je dit wilde,” zei ze. Ze kleedde zich aan en vertrok zonder knuffel of gedag te zeggen. Ik zal dit nooit vergeten. Ik voelde me maandenlang te onzeker om opnieuw seks te hebben met wie dan ook.

Nu heb ik een partner en hebben we een gezond seksleven. Ik ben blij, ben mezelf en denk zelden meer aan die avond. Nu weet ik dat het niet gek is dat ik me toen zo voelde, zeker omdat ik op zo’n jonge leeftijd een geslachtsverandering heb ondergaan. Ik vind het heel belangrijk om voorzichtig te zijn met wie ik binnenlaat, en blijf mezelf eraan herinneren dat de manier waarop mensen je behandelen niet altijd overeenkomt met wie je daadwerkelijk bent.



Kaitlyn, 25

Ik ontmoette Grace op Tinder. We hebben eerst een paar maanden gedatet voordat we seks hadden. Het was niet alleen mijn eerste keer na de operatie, maar ook gewoon de eerste keer ooit. Ik was nog maagd en had überhaupt nog nooit gezoend. Op dat moment identificeerde Grace zich als man. Vanaf het begin konden we samen ontdekken wat we fijn vonden, dus dat werkte goed. Ik had al jaren dubbele gevoelens over mijn geslacht, maar pas twee jaar voor mijn operatie begon ik hormonen te slikken. Twintig, was ik toen.

Nadat ik die hormonen had genomen, begon ik dingen als relaties pas interessant te vinden. Daarvoor had ik me nooit echt tot iemand aangetrokken gevoeld en was ik ook niet zo benieuwd waar ik nou op zou vallen. Seksuele ervaringen hadden me nooit echt geboeid. Mijn penis was er wel, maar ik gebruikte hem alleen om te plassen. Maar toen ik eenmaal geopereerd was, was mijn houding ten opzichte van seks totaal veranderd. Ik had zin om het te proberen, want ik had van iedereen gehoord dat het geweldig was. Ik stort me graag in het diepe, zodat ik niet alles hoef te overdenken en me geen zorgen hoef te maken over wat er mis kan gaan. Dus Grace en ik gingen ervoor.

Ik ben nooit zo van de seks geweest, maar ik heb er echt van genoten. Het voelde vrij normaal, ondanks dat het nieuw voor me was. Ik vind het fijn dat ik nu gepenetreerd kan worden, omdat dat meer in lijn ligt met wie ik nu ben. Het hebben van een vagina gaf mij de kracht om echt mezelf te laten zien. Dat gaf me een bevrijdend gevoel. Seks na de operatie kan eng lijken, maar dat hoeft het zeker niet te zijn. Voor mij was het vooral een opluchting. Grace vroeg me of hij zich na zijn operatie nog wel zichzelf zou voelen, een vraag waar nog veel meer transgender personen mee worstelen. Ik kan je vertellen dat als de verpleegster acht dagen na de operatie je clitoris schoonmaakt met alcohol, je je echt jezelf voelt. Het kan pijn doen, maar het is wel jouw pijn.

*Namen zijn aangepast en bekend bij de redactie

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op VICE Australië

]]>
wj3kaqLaura RoscioliJulian MorganstransLGBTIQgeslachtsverandering
<![CDATA[Echte Mexicaanse dealers worden nostalgisch van “Narcos: Mexico” ]]>https://www.vice.com/nl/article/ev3bbz/netflix-narcos-mexico-drugsdealersMon, 17 Dec 2018 14:52:09 +0000Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je suf te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

Het vierde seizoen van Narcos op Netflix voert de kijker naar het Mexico van de jaren tachtig, en volgt de ontwikkelingen rond het Guadalajara-kartel en de andere gebeurtenissen die leidden tot de Mexicaanse drugsoorlog die tot de dag van vandaag voortduurt. Terwijl de verhaallijnen van Miguel Ángel Félix Gallardo (Diego Luna), beter bekend als El Padrino (“The Godfather”) en DEA-agent Kiki Camarena (Michael Peña) op het scherm in elkaar verstrengeld raakten, vroeg ik me af hoe echte Mexicaanse drugssmokkelaars zouden reageren op de de serie – als ze die überhaupt zouden zien. Uit nieuwsgierigheid nam ik contact met ze op en stelde het volgende voor: Ik bestel hun product, zij bezorgen het bij mij thuis, ik bied ze een biertje aan en we kletsen erop los. Zo gezegd, zo gedaan. Ondertussen praatten we over hun illegale handel en zochten we naar afleveringen uit de serie waar ze het meeste over te zeggen hadden, of dat nou nostalgische gevoelens of persoonlijke verhalen waren. Dit is wat ze te zeggen hadden.

De namen van de geïnterviewden zijn gefingeerd om hun identiteit te beschermen.

Lalo, 35

Ik ben opgegroeid in het tijdperk waarin Amado Carrillo Fuentes (ook wel bekend als El Señor de Los Cielos) de grootste drugshandelaar in Mexico was. Ik was toen tien. De familie van mijn moeders kant komt uit Mazatlán, in de provincie Sinaloa, en ik hoorde vaak verhalen over een bepaalde narco – de afkorting voor narcotraficante, wat “hij die drugs smokkelt” betekent. Het woord komt oorspronkelijk van het Griekse narcotikos, dat betekent “iets stijf maken of verdoven.” Dat ging toentertijd niet zo bloederig als nu. Een vriend van mijn oom werd gecastreerd na een mislukte drugsdeal, maar dat was het enige gewelddadige verhaal dat ik uit die tijd ken. Vanaf toen is de drugshandel een onderwerp geworden dat me altijd is bijgebleven. Wat betreft de serie vind ik de filmografie, het verhaal en het accent van Rafael Caro Quientero heel herkenbaar. Dat accent is echt chinola, dat doet me denken aan mijn oma.

Een paar jaar geleden stopte ik op de universiteit, waar ik communicatiewetenschappen studeerde. In plaats daarvan ging ik boeken en cd’s verkopen. De vriendin van een vriend van mij werkte als beveiliger op een onderduikadres. Zij bood me opeens een kilo marihuana voor een hele goede prijs en BAM, ik verkocht het voor honderd peso’s per zakje en maakte driedubbele winst. Nu verkoop ik in twintig dagen ongeveer twee kilo wiet en ongeveer 280 gram morada de Tectate, dat is paarse cannabis uit Baja California, een provincie van Mexico.

De Colombiaanse versie van Narcos is bruut, maar niet zo erg als de Mexicaanse die we net gezien hebben. Als je drugs dealt heb je heel veel vrije tijd om tv te kijken. Ik zou wel vrienden willen zijn met Del Cochiloco. Hij is echt een klootzak in de serie, maar Mijn ooms vertelden vroeger altijd hoe ze los gingen op de feesten in Mazatlán. Ik weet nog dat ik bij mijn opa thuis was en dat mijn oom binnenkwam, om te vertellen dat Cochiloco was doodgeschoten.

El Gordo, 29

Ik deal in coke, maar probeer er slim mee om te gaan. Ik ben geboren in Culiacán in Sinaloa. Ik woonde tot mijn tienerjaren in Los Angeles, maar ben daar weggegaan omdat ik wat problemen had met een partij methamfetamine, die de politie onderschepte doordat ik een fout had gemaakt. Voordat ik nog meer problemen zou krijgen met mijn bazen, verhuisde ik naar de Mexicaanse grens. Ik deal nu al tien jaar. Ik kijk Netflix omdat mijn vrouw het leuk vindt, en deze serie trok me wel. We zijn heel hip, de laatste jaren.

In Narcos: Mexico, is er een aflevering waarin de politie enorme akkers van Caro Quintero verbrandt. Dat is wel herkenbaar, want de politie heeft mij ook genaaid, maar meer met geld. Ik reed een keer met mijn vrouw naar huis, toen we aangehouden werden voor zogenaamd te hard rijden, maar iedereen weet dat ze alleen maar op zoek zijn naar drugssmokkelaars. Ze dwongen me uit mijn auto te komen, duwde me naar de kofferbak en lieten mijn vrouw in de politieauto stappen. Ze vroegen waar ik werkte, ik zei “in de velden, als landarbeider.” Ze controleerden mijn handen en de agent zei: “je hebt geen eelt of sneeën in je handen, ze zijn superzacht. Je bent een fucking dealer.” Ze wisten al wat ik was toen ze me van de weg haalden. Ze deden alleen alsof ze me ergens anders voor pakten.

De agent pakte mijn telefoon af en onderzocht hem. Maar opeens ging-ie af. Hij nam op en deed alsof hij mij was. De klant zei iets als: “Ik wil driehonderd blanco vellen papier.” Dat bevestigde hun wantrouwen en ze begonnen mijn auto te doorzoeken. Ze vonden mijn geheime voorraad zelfs: een doos vol met zakjes cocaïne, die ik altijd aan de motor vast knoopte. Toen ik doorhad dat ze me echt zouden gaan naaien, zei ik dat ik thuis vijftienduizend peso’s had liggen en ze zou betalen als ze me zouden laten gaan.

Ze doorzochten alles. Ze vonden zestigduizend peso’s die ik niet van plan was aan hen te geven. Uiteindelijk namen ze 75.000 peso’s [ongeveer 3500 euro] mee. “Hou je handelswaar maar, zodat je je kan bezighouden met de verkoop,” zei de agent waarvan ik denk dat hij de baas was. “Maar als je hier bezig blijft, moet je ons elke maand 15.000 peso’s betalen en houden we je iedere keer aan als we je zien.” Ik verhuisde die week naar een nieuw appartement en verfde mijn auto een andere kleur. Ik vind dat ik net zo hard genaaid ben als Caro Quintero, ik voelde me in ieder geval net zoals hij. Dat weet ik zeker. Sindsdien laat ik mijn vrouw het spul bezorgen of gaan we samen met onze zoon van één. Een baby houdt de politie op afstand.


Bekijk ook: 10 dingen die je altijd al wilde vragen aan een beul


Gisela, 35

Ik werd enthousiast van de reclames voor de serie. Ik verkoop de paddo’s die mijn vriend kweekt en medicinale wiet die hij in het weekend meeneemt uit San Diego. Ik verkoop alleen aan vrienden en ik ga bijna nooit mijn huis uit. Ik keek het eerste seizoen van Narcos met Pablo Escobar, maar het was nogal morbide. Ik vond het niet zo leuk, maar heb het toch afgekeken omdat ik vooral nieuwsgierig was hoe die organisatie te werk ging in Colombia en hoe ze die terroristische aanslagen konden plegen. Ik heb Narcoland van Anabel Hernández gelezen en het leek me leuk om de serie te kijken en mezelf te identificeren met een karakter als El Mexicano.

De serie was voor mij best nostalgisch, ik verlangde er best een beetje door terug naar de tijd dat de gebroeders Arellano Félix Baja California onder hun controle hadden. Het karakter Güero Palma was tof en Cochiloco was een eikel. Zij waren degenen die in de krant stonden. Ik hoorde zelfs een ballad over drugssmokkel van Tucanes de Tijuana op de achtergrond. En ik vond het acteerwerk van Diego Luna ook goed.

In eerste instantie dacht ik dat het de zoveelste saaie drugssoap zou zijn, maar het is beter. Het is natuurlijk geen Sopranos, maar ik vind het leuk. Ik kon mezelf ook wel vinden in de karakters, maar vooral in Isabella. Zij ziet zichzelf als de koningin van de Pacific. Zij is ook geboren in Mexicali, net als ik.

Aarón, 28

Ik verhuisde naar de grens vanuit Cosalá, in Sinaloa toen ik studeerde. Mijn ooms kweekten daar wiet. Ik verkoop coke. Er was een tijd waarin ik als kassamedewerker in een supermarkt werkte, om niet verdacht te zijn tegenover mijn buren. Ze zagen me naar mijn werk gaan en zo creëerde ik een schijnbeeld. Het is verdacht om een familie te onderhouden zonder baan, en dan toch geld te hebben. Ik heb dat ongeveer een jaar gedaan, daarna was ik het zat en peerde ik hem. Nu verkoop ik alleen coke. Toen ik overdag werkte en ‘s avonds dealde, sliep ik nooit.

Er is één scène in de serie waarin er een groot feest is in het huis van een Cubaan. Mensen gebruiken coke en anderen hebben mega-orgies in jacuzzi's. Die scène sprong er voor mij wel uit, omdat ik vorige week ook zoiets heb meegemaakt.

Filete, 33

Wie dichtbij de grens woont, kent de smokkelverhalen maar al te goed. De kans is groot dat je iemand kent die weleens drugs naar de VS heeft gesmokkeld, of dat je een familielid hebt die dealt. Ook al lijkt het soms allemaal een grote grap, drugssmokkel is hier eigenlijk altijd wel aan de hand.

Ik ben geen fan van Narcos. Sommige afleveringen uit de Mexicaanse versie vond ik dan wel weer goed. Daar heb ik eigenlijk niets kritisch over te zeggen. Het was gewoon entertainment. Ik kende de verhalen wel uit het nieuws, of ik herkende personages van liedjes die ik had gehoord. En misschien ook wel omdat mijn familie dit onderwerp graag bespreekt tijdens het eten.

Ik ging naar school in Calexio, dat op de grens van Mexico en Californië ligt. Ik moest elke ochtend de grens over, en maakte mijn huiswerk elke middag in de Camarena bibliotheek. Nu ik Narcos heb gezien, snap ik Kiki Camarena wel. Hij was geboren in Mexico, maar woonde ook in Calexico. Ik verkoop cocaïne en wiet. Vergeleken met de drugssmokkelaars in de serie ben ik een extreme amateur, maar er is wel een soort van gelijkenis. Of beter: ik herken mezelf erin. Ik heb een keer vier maanden in de gevangenis gezeten omdat ze 50 dozen Rivotril (Clonazepam) vonden, dat ik uit de achterbak van mijn auto verkocht. Ik verkoop drugs, want dan hoef ik geen rotbaantje te nemen. Dat aspect uit Narcos inspireert me.

Ulises, 29

Ik verkoop cocaïne, marihuana en lsd. Ik zag mensen een keer wiet roken in een film. Daarna was ik op een feestje en wilde ik het ook proberen, en proberen te verkopen. Dat was best een onschuldig gevoel. Mijn interesse voor harddrugs groeide toen ik meer ging luisteren naar elektronische muziek. Ik ging psychedelische drugs en lsd doen. Daarna wilde ik het ook verkopen.

De serie Narcos: Mexico vind ik wel interessant omdat het de personages, die we eigenlijk al ons hele leven kennen uit verhalen, letterlijk een gezicht geeft. Mijn broer had een paar cds van EI TRI, een Mexicaanse rockband. Een nummer ervan, ‘Sara’, vond ik te gek. Ik heb het zo vaak geluisterd, en pas sinds kort besef ik dat ze zingen over Caro Quintero. Door muziek weet ik nu ook wie Don Neto en Miguel Ángel Félix Gallardo zijn. Ik weet dat het drugslied ‘El Jefe de Jefes’ van Los Tigres del Norte ook over Félix Gallardo gaat.

Er was een periode in mijn leven dat ik ongeveer 1000 pesos (43 euro) per week aan lsd nam. Ik verloor bijna m’n verstand, een beetje zoals Caro Quintero in de aflevering dat hij stopt met cocaïne. Mijn hersens waren naar de klote, ik kreeg flashbacks en waanbeelden, zag monsters en demonen, zelfs toen ik niet aan de lsd zat.

]]>
ev3bbzJorge Damián Méndez LozanoNils de LangeDrugsmexicococaineNarcosNETFLIXLSD
<![CDATA[Hoe Vincent Riebeek de grenzen van het lichaam opzoekt in zijn performances]]>https://www.vice.com/nl/article/mby4ep/vincent-riebeek-grenzen-lichaam-opzoekt-performancesMon, 17 Dec 2018 12:27:00 +0000Na zijn afstuderen aan de School for New Dance Development in Amsterdam vormde Vincent Riebeek samen met Florentina Holzinger een paar jaar een van de meest controversiële performanceduo’s van Europa. In hun performances pisten en kotsten ze rijkelijk over elkaar heen, werd hij gepenetreerd met voorbinddildo’s en toverde hij zelfs een enkele keer een kippenei uit een vagina. Ondanks dat het misschien vooral deze handelingen waren die het publiek zijn bijgebleven, vormden ze in feite slechts kleine elementen van performances die vol zaten met humoristische sketches, acrobatiek en culturele referenties – van de Scheherazade-dans van Les Ballets Russes tot Lana Del Rey.

Vorige maand ging One of a kind in première in Frascati in Amsterdam. Een performance waarin een viertal performers met pruiken en maskers elkaar onder andere ‘baren’, luidkeels The theatre is not just for gays anymore van Neil Patrick Harris zingen, bezoekers stukjes tekst laten voordragen en als een naakte kluwen aan touwen hangen. Het is de eerste voorstelling die Riebeek na het beëindigen van de samenwerking met Florentina maakte. Voorafgaand aan de Europese tournee van One of a kind sprak ik Vincent over het ontstaan van deze performance, de keuze om solo verder te gaan en de transgressieve manier waarop hij zijn lichaam gebruikt.

One of a kind. Foto: Thomas Lenden
One of a kind. Foto: Thomas Lenden.
]]>
mby4epJorik GalamaYoran CustersPerformanceCreatorsnaaktVincent RiebeekFlorentina Holzinger
<![CDATA[Foto's van mensen die op hun auto lijken]]>https://www.vice.com/nl/article/mbyxvq/fotos-amerika-mensen-autoSun, 16 Dec 2018 09:00:00 +0000Toen de Italiaanse fotograaf, Lucia Buricelli, vorig jaar een vriend ten noorden van New York bezocht, kwam ze per toeval langs een kleine autoshow. Ze was meteen geïntrigeerd door dit bizarre vertoon van voertuig en eigenaar – hoe de eigenaren hun auto's en zichzelf vormgeven, en hoe ver ze gaan om de auto's te personaliseren. Ze ging op zoek naar meer van deze autoshows in de Tri-State omgeving, waarna ze afgelopen zomer er zoveel als ze kon is gaan bezoeken. Ze creëerde beelden die de zintuiglijke ervaringen verkennen die mensen hebben met hun auto's. In het kort: haar foto's zijn surrealistisch, en gek en, zoals haar grote voorbeeld Martin Parr, ook behoorlijk grafisch. Deze langlopende serie van Buricelli, American Muscle, laat zien hoe bizar de relatie tussen Amerikanen en hun eigendommen kan zijn. Hieronder een aantal foto's uit haar serie 'American Mustle'.

Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je suf te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

1544480419065-AmericanMuscle_23
]]>
mbyxvqElizabeth RenstromElizabeth RenstromAlex NorciaFotosamerikaAutos
<![CDATA[Een verzameling oerdomme opmerkingen waar mensen direct spijt van hadden]]>https://www.vice.com/nl/article/pa5vn8/een-verzameling-oerdomme-opmerkingen-waar-mensen-direct-spijt-van-haddenSat, 15 Dec 2018 06:00:00 +0000 Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je suf te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

Misschien ben je het vergeten omdat dit moment uit schaamte ergens diep in je brein hebt weggestopt, maar het is een keer gebeurd dat je op school in een verhitte discussie met een lerares verzeild raakte, en haar in al je jeugdige enthousiasme “mama” noemde in plaats van “mevrouw.” Soms zeg je dingen die ervoor zorgen dat je het liefst ter plekke zou overlijden, om niet met de diepe schaamte te hoeven dealen van de domme woorden die je zegt. Als je weleens met het vliegtuig reist is de kans groot dat je de grondstewardess die je een fijne vlucht toewenste weleens “jij ook” hebt geantwoord, terwijl die mevrouw helemaal nergens naartoe ging.

Dit zijn niet de beste momenten uit je leven, maar zoals vaker kun je troost putten uit het feit dat het allemaal nog veel erger kant. Wij gingen op zoek naar de ongemakkelijkste verhalen van mensen die er iets zeer doms uitflapten, en zichzelf daarna het liefst door de grond zouden hebben zien zakken.

Lars (23)

Ik was met vier vrienden op de weg terug van onze roadtrip door Europa. We reden in een busje dat helemaal volgepakt was met campingspullen en tassen. Het was een typische laatste vakantiedag. De reis was lang en warm, en we wilden allemaal vooral graag naar huis. Toen we in Duitsland bij de grensovergang aankwamen, stond overal politie. Er was wegens terreurdreiging een strenge controle. Wij hadden pech en werden eruit gepikt. Ik zat achter het stuur, en om één of andere reden werd ik enorm zenuwachtig van de situatie. Mijn handen begonnen te trillen en ik begon te zweten. We werden aangesproken door een groep strenge agenten. Toen ik mijn raampje open draaide zei een van hen: “Hallo mannen, waar komen jullie vandaan?” Het bleef even stil en ik voelde de ogen van mijn vrienden in mijn rug branden, zo van: “Gast, zeg gewoon dat we niks te verbergen hebben en naar huis willen.” Maar ik trok de spanning niet. “Nou, we zijn in Berlijn begonnen, reden toen verder naar Krakau en zijn via Boedapest en Ljubjana weer hier beland.” De man keek me streng aan. “Gaan we bijdehand doen?” vroeg hij. Ik wilde alles behalve bijdehand doen, mijn hersenen snapten de vraag gewoon even niet. “Nee meneer agent, sorry. We komen uit Nederland, daar gebruiken ze heel veel drugs, maar wij niet hoor. Mijn handen trillen, kijk maar. Maar dat komt niet van drugs hoor!” Hij keek me nog bozer aan. Waarom zei ik dit? Ik hoorde mijn vrienden geërgerd zuchten. Ik had ons zojuist zeer verdacht gemaakt. De agent keek zijn collega’s aan en gebaarde ons uit het busje te stappen. Ik moest een uur lang meewerken aan drugstests, terwijl mijn vrienden chagrijnig op de vangrail zaten en onze bus werd leeggetrokken. Een uitstekend eind van onze vakantie.

Aimée (30)

Toen ik 14 was ontmoette ik op school een nieuw meisje, Kim. Al snel werden we beste vriendinnen en kwam ik regelmatig bij haar over de vloer. Dat was altijd een bijzondere ervaring, want haar huis stond vol met foto’s en kaarsjes ter nagedachtenis aan haar zus, die drie jaar daarvoor plotseling was overleden. Omdat ik zo vaak bij hen thuis was, leerde ik haar ouders goed kennen en bouwden we een goede band op. Toen ik een paar jaar later met mijn eigen ouders op vakantie ging, belde ik Kim op om lekker bij te kletsen. Haar vader nam de telefoon op en zei: “Met Bas.” In alle spontaniteit reageerde ik, “Halloooooo, met jullie verloren dochter!” Het werd stil. Toen besefte ik wat ik net gezegd had. Ik hing ik op en begon keihard te huilen.

Anthony (22)

Ik lag op een ochtend in mijn bed. Het was de dag na het schoolfeest en ik had de hele avond gestaard naar de dansende, onbereikbare Emma, waar ik smoorverliefd op was. Mijn beste vriend kon er die avond niet bij zijn, dus stuurde ik hem een SMS om te vertellen hoe het was geweest. Ik besloot het stoere verhaal te vertellen dat ik intiem met Emma had staan dansen, en dat zij me had gezegd hoe leuk ze me vond. Dat was natuurlijk onzin, maar ik wilde hem laten geloven dat ik geen sukkel was geweest. Ik verstuurde het berichtje en kreeg nog geen 30 seconden later antwoord: “Wtf zeg jij nou weer?” Ik kon wel door mijn matras heen zakken. Ik had het onzinverhaal per ongeluk naar Emma gestuurd. Sinds die dag heb ik haar nooit meer aan durven kijken.

Marcia (26)

Tijdens mijn eerste bijbaantje als serveerster, werkte ik op een avond op een trouwfeest. Ik liep de hele avond gestresst rond met dienbladen vol rode wijn. Ik was heel geconcentreerd, want ik wilde niks laten vallen. Ik manoeuvreerde me behendig langs dansende ooms en tantes, maar toen iemand opeens zijn arm naar achter zwiepte, liet ik mijn dienblad vallen en kletste de rode wijn over de rug van een man. Zijn hele shirt was doorweekt. Toen hij zich omdraaide om te kijken wie dit fiasco had aangericht, riep ik geschrokken: ”Oh nee! Sorry van uw gezicht meneer!” Zijn vrienden begonnen keihard te lachen. De man in kwestie had inderdaad een rode vlek op zijn gezicht, maar die kwam niet door de drank die ik zojuist had laten vallen. Pas toen ik twee keer keek zag ik dat het een enorme wijnvlek was.

Sterre (22)

Ik was een jaar of 17 toen we op kamp waren met school. Het was een kamp zoals alle anderen: veel sport, spel en activiteiten. Rond lunchtijd hadden we pauze en ik zat naast naast mijn gymleraar – Meneer Everts – te eten. We waren gezellig in gesprek over de activiteiten die we die ochtend gedaan hadden. Toen we onze lunch ophadden en weer verder gingen met het programma, zei ik: “Nou Meneer Everts, zullen we maar weer van bil gaan dan?” Ik was blijkbaar nog niet zo thuis in de Nederlandse spreekwoorden, want ik was in de veronderstelling dat ik voorstelde om weer te beginnen met sporten. Hij keek me nogal raar aan en ik wist dat ik iets doms had gezegd. Ik beende zo snel mogelijk mijn tent in en Googelde het spreekwoord. Het heeft even geduurd voordat ik mijn tent weer uit durfde.

Jasper (25)

Ik woonde met mijn vriend Ivan in een studentenhuis, waar we vaak samen op de bank hingen in onze gemeenschappelijke huiskamer. Toen ik op een avond thuis kwam en de kamer inliep, zag ik hem op de bank zitten met zijn vriendin. Ze waren aan het overleggen over wat ze die avond zouden gaan eten. Hij was gek op zijn vriendin, maar ik was de enige die wist dat hij regelmatig vreemd ging met een ander meisje die hij ook leuk vond, Marieke. De dag daarvoor had hij me verteld dat hij weer eens goede seks met haar had gehad. Toen ik hem en zijn vriendin over het eten hoorde praten, floepte ik eruit: “Hé Ivan, wat at je gisteravond ook alweer? Marieke toch?” Direct na mijn opmerking vroeg ik me af wat mij in hemelsnaam bezielde. Het viel helemaal stil. Ivan draaide zich om en keek me aan met vuur in zijn ogen. Ik ben naar boven gevlucht en heb mezelf toen de rest van de avond opgesloten in mijn kamer. Ivan en ik zijn nog steeds vrienden, maar het is inmiddels uit met zijn vriendin. Ik ben bang dat ik daar misschien wel een rol in heb gespeeld.

]]>
pa5vn8Julien GoyetNils de Langeschaamte
<![CDATA[Op zoek naar slimmeriken bij Masters of LXRY]]>https://www.vice.com/nl/article/a3maxz/op-zoek-naar-slimmeriken-bij-masters-of-lxryFri, 14 Dec 2018 11:47:14 +0000 Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je suf te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

Waar is het nog leuk in deze neoliberale maatschappij? Op Masters of LXRY: het jaarlijkse evenement waar je kunt geilen op de en meest dure, exclusieve spullen. Daarom, en omdat het vroeger de miljonairfair heette, heeft de beurs het imago dat er nogal veel rijke mensen komen. Maar die rijken, daar mogen we het van baas en bedenker van Masters of LXRY, Yves Gijrath, niet meer over hebben. Het is blijkbaar volstrekt toeval dat er veel poenige types naar zijn beurs komen, en het staat hem erg tegen dat zijn beurs en hijzelf steeds maar niet van hun elitaire imago afkomen.

Als ik het goed begrijp zou de LXRY-beurs dus (tegen een toegangsprijs van 42 euro) rijk en arm bij elkaar brengen in een gedeelde liefde voor LXRY, met het enige verschil dat sommige mensen die LXRY wél kunnen betalen. Volgens Yves maakt dat niet zoveel uit: je hoeft immers ook geen Rembrandt aan te schaffen als je naar het Rijksmuseum gaat.

In een interview met het Parool zei hij over het reduceren van zijn publiek tot rijken: “Polarisatie en holle woorden zijn de houtrot van onze samenleving”. Vandaar waarschijnlijk dat het dit jaar de “genius”-edition is. Een Human Body Dryer, zodat je je nooit meer als een pauper met een handdoek hoeft af te drogen? Geniaal. Een dikke mercedes terreinwagen met energielabel G. De G van Geniaal natuurlijk. Het gezellige sloepenmerk van huisjesmelkerprins Bernhard junior? Geniaal! Het heeft allemaal niks, maar dan ook niks, met poen te maken.

Genialiteit heeft iets met vastgoed te maken, zo lijkt het, want de “genius” van het jaar 2018 werd makelaar Jacques Walch “vanwege het structurele succes bij de verkoop van huizen in het allerhoogste segment voor cliënten met de hoogste standaard.” Om het genius-thema verder leuk aan te kleden is er een “gedachtengang” met inspirational quotes, van grote denkers als Einstein en Oprah Winfrey. Ook is er een restaurant met voor 34 michelinsterren aan koks in de keuken.

]]>
a3maxzRik Beunegeld
<![CDATA[De rare dingen die alleen gebeuren op de kunstveilingen van Dead Darlings]]>https://www.vice.com/nl/article/3k94j8/sommige-dingen-gebeuren-alleen-kunstveilingen-dead-darlingsFri, 14 Dec 2018 11:38:37 +0000Kakelvers afgestudeerd van de Gerrit Rietveld Academie, stonden Tania Theodorou en Lina Ozerkina zo’n dertien jaar geleden aan Tanias keukentafel. Al nippend van twee flessen wijn kwamen ze met het idee van Dead Darlings op de proppen: een collectief dat interactieve kunstveilingen organiseert, die vaak an sich al een performance zijn.

Met een knipoog naar het welbekende “kill your darlings”, wilden Tania en Lina hiermee een platform bieden aan anonieme, internationale kunstenaars wiens lievelingswerken om welke reden dan ook het licht niet hebben gezien. Voorafgaand aan elke veiling is er een open call, waarna de veilingobjecten worden geselecteerden en soms uiteindelijk maar voor een paar luttele euro’s onder de hamer gaan. En die werken zijn allesbehalve stoffige stillevens. Zo passeerde bij vorige veilingen een onzichtbare theeceremonie (2015) en een keramische buttplug (2017) op hun dooie gemak de revue.

Zo’n veiling van Dead Darlings vindt niet vaak plaats, noch regelmatig: soms slaan ze drie jaar over, soms hebben ze er twee in hetzelfde jaar. Maar nu, op zaterdag 15 december, organiseren ze toch alweer hun tiende editie. Tijd voor een fatsoenlijke terugblik, dus. We vroegen vijf Dead Darlings-leden om diep in hun geheugen te graven, en te vertellen over de raarste dingen die ze ooit op hun veilingen hebben meegemaakt.

Gezichtsverlies

Tania Theodorou, medeoprichter en hoofdveilingmeester

Kyle Tryhorn
Vijf Dead Darlings-leden tijdens hun achtste veiling (2015). Van links naar rechts: Kristina Mirova, Kali Rose, Daiana Voinescu, Tania Theodorou, Hanna Mattes. Foto: Kyle Tryhorn.
]]>
3k94j8Adriana IvanovaYoran CustersCreatorsveilingGerrit Rietveld AcademieDead Darlings
<![CDATA[Foto's van dichtgetimmerde luxewinkels in Parijs]]>https://www.vice.com/nl/article/gy7mpj/fotos-van-dichtgetimmerde-luxewinkels-in-parijsFri, 14 Dec 2018 10:42:50 +0000 Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je suf te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

De meeste demonstraties in Parijs volgen een vaste route: via het Place de la Republique via het Place de la Nation of het Place de la Bastille naar het Place d'Italie. Maar de afgelopen drie weken hebben de 'Gele Hesjes' besloten om hun ongenoegen te uiten op een andere plek: in de chique wijk in het westen van Parijs waar het mikpunt van de protesten woont: president Emmanuel Macron.

Behalve het Élysée en de Arc de Triomphe, staat de wijk in het westen van de stad vol met luxe winkels en warenhuizen, die de protesten van 1 december niet ongeschonden hebben doorstaan. Om te voorkomen dat de winkeleigenaren hun ruiten elke week opnieuw moeten vervangen, hebben ze erg hun best gedaan om hun winkels te beschermen tegen plunderaars en rondvliegende projectielen.

Voorafgaand aan het protest dat voor morgen gepland staat, ging fotograaf Baptiste César de straat op in de wijk die 'de gouden driehoek' wordt genoemd, om de winkels van Balmain, Ralph Lauren en Kenzo vast te leggen, die allemaal vakkundig zijn dichtgetimmerd met houten panelen, die demonstranten weer dankbaar kunnen gebruiken om brandende barricades op te werpen.

Bekijk de foto's hieronder:

1544451798846-vitrine-13
]]>gy7mpjVICE StaffLouis DabirBaptiste CésarParijsgele hesjes <![CDATA[Foto's van de protesten in Frankrijk zoals we die nog niet eerder zagen]]>https://www.vice.com/nl/article/bje5w8/fotos-van-de-protesten-in-frankrijk-zoals-we-die-nog-niet-eerder-zagenFri, 14 Dec 2018 08:53:53 +0000Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je suf te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

Een heleboel journalisten en fotografen van VICE hebben de afgelopen weken de protesten in Parijs van De Gele Hesjes vastgelegd. Daar kwam vaak een hoop chaos, geweld en traangas bij kijken. We zien al wekenlang in allerhande media foto's van auto's die in de fik gestoken werden, banken die uit angst voor een bestorming dichtgetimmerd waren, en zwaargewonde mensen die door de agressieve politie aangepakt werden.

Parijs is inmiddels een no-go zone. Maar te midden van al het geweld, lijkt het leven ons ook iets te willen zeggen: het gaat gewoon door. Fotograaf Viktor Poisson begaf zich tussen de barricades en konvooien van politietestosteron, om een ander beeld te van het geweld te vangen. Zijn foto's laten zien dat de Fransen soms ook gewoon grote kinderen zijn, en dat het leven in Parijs niet stopt.

Bekijk hieronder de foto's:

1544438381476-ActeIV-4
]]>
bje5w8Paul DouardViktor PoissonLouis DabirPolitiegeweldgele vestjes