Co zabije nowy house?

Zdjęcie z twitterowego konta @DisclosureFans

Gdzieś w 2007 roku pewna grupa ludzi zdała sobie sprawę, że odkąd cztery lata wcześniej zaczęli słuchać dubstepu nikt ich nie przeleciał; postanowili zatem stworzyć coś, co byłoby jego dokładnym przeciwieństwem.

Początkowo ruch ten nie miał żadnej nazwy, jednak dość szybko muzyczne wygi zorientowały się, że dubstep się skończył, ponieważ nikt już nie chciał czuć się jak uwięziony w łodzi podwodnej marynarz, który ma atak paniki. Tak narodził się „post-dubstep”. Kilka lat później, po raz pierwszy od czasów „Where's Your Head At”, w Wielkiej Brytanii pojawiła się muzyka klubowa z wybijanym stopą taktem 4/4.

Współczesny house, sytuujący się gdzieś pomiędzy internetowym podziemiem a muzyką tła w ulubionych sklepach waszych matek na głównej ulicy, ma dziś zdecydowanie swoje pięć minut. Choć niektóre jego elementy przeniknęły do mainstreamu, jego serce wciąż bije w subkulturze. Owszem, numer „Latch” duetu Disclosure trafił do pierwszej dwudziestki list przebojów, a kawałki Bashmore’a są katowane w radio, ale gdyby jutro miała się odbyć kolejna edycja imprezy charytatywnej Live Aid, żadnego z tych wykonawców raczej nie zaproszono by na scenę do odśpiewania „Let It Be” z Paulem McCartneyem i Emeli Sandé.

Tym niemniej sytuacja taka jest tylko kwestią czasu; wtedy będziecie mogli z szyderczym uśmieszkiem drwić z młodszego rodzeństwa, bo było wam dane wysłuchać setu Bengi na imprezie DMZ zamiast jechać na Snowbgombing na Magnetic Mana, a do tego byliście wśród szczęśliwców, którzy posępnie kiwając głowami mieli zaszczyt wysłuchać pierwszego w historii streamu z Boiler Room. W ten sposób staniecie się współczesnymi odpowiednikami ludzi ględzących o tym jak to słuchali Green Day, kiedy ci „jeszcze grali punka”, albo Lauryn Hill gdy jeszcze nienawidziła białych, czy Juicy’ego J zanim został Chumbawambą trapu.

Niedługo potem ktoś ogłosi, że nowy house umarł, a gdy tak się stanie, ludzie zaczną się zastanawiać, kto ma jego (zanieczyszczoną ecstasy) krew na rękach. W razie gdyby wam również ta myśl nie dawała spokoju gdy będziecie wystawać w kilometrowej kolejce na wyprzedany występ Jamie Jones’a na Wembley Arena, polecamy rzucić okiem na poniższą listę potencjalnych sprawców.

NAZWANY PRZEGRANY

Fani muzyki tanecznej najbardziej na świecie nienawidzą, gry ktoś próbuje ich zaszufladkować i nadać im jakąś nazwę. Nic dziwnego – tak się bowiem składa, że gdy tylko  dana odmiana muzyki tanecznej zostanie nazwana, jej tropy stylistyczne kostnieją i podłączają się pod nią koniunkturaliści kopiujący wszelkie nowe trendy, co skutkuje wkurwieniem odbiorców i ostatecznie śmiercią gatunku.

Wystarczy spojrzeć co się stało z powstałymi na gruzach dubstepu podgatunkami muzycznymi, które dorobiły się własnej nazwy. Oto pewna grupa ludzi oznajmiła, że będzie robić „future garage” i słuch o nich zaginął, niczym o słowiańskich drabach skręcających w kończące się wodospadem rozwidlenie rzeki w otwierającej scenie jednego z Bondów. Zamiast nazwać okropny hałas będący w ich mniemaniu muzyką taneczną np. „frat housem”, Amerykanie, tradycyjnie wystrzegający się jakiejkolwiek samoświadomości, ukuli określenie EDM, i choć nurt ten jeszcze nie wysechł, jego pierwotny duch już dawno z niego uleciał, wypłoszony przez palantów w spodniach z odblaskowymi wszywkami.

To, co obecnie określamy jako „neo-house” nie uchroni się zapewne przed kolejną zmianą nazwy zanim nastąpi jego nieubłagana fuzja z deep housem, z której powstanie „filter-trap”, „snapback techno”, „eurozone bass” albo coś równie poronionego. Jeśli dobro tej muzyki leży wam na sercu, módlcie się, by ewoluowała ona szybciej niż dziennikarze będą w stanie ją zaszufladkować, ponieważ nadanie nazwy jakiemukolwiek gatunkowi muzycznemu można porównać od ochrzczenia dziecka wrzątkiem z czajnika.

DISCLOSURE

Na pierwszy rzut ucha termin „crossover” nie brzmi źle, ale tylko pod warunkiem, że pracuje się w Universalu. Reszcie ludzi kojarzy się on z „kompromisem”, „komitetem oceniającym” i „testową publicznością”. Hasło „crossover” to inaczej „Ed Sheeran budujący pomost między rapem i folkiem”, czy wymyślone przez Brunona Brookesa radio dla HSBC.

Takie właśnie skojarzenia budzi muzyka niewątpliwie utalentowanych chłopaków z Disclosure. Z kolei ich mniej znanym kolegom po fachu do pełni szczęścia wydaje się wystarczyć kasa na taksówkę oraz kilka żetonów na drinki.

Po pierwsze, obaj są obrzydliwie młodzi, i to wedle standardów każdego gatunku muzycznego, a już zwłaszcza takiego, który sławi swoich weteranów – Virgo, Rona Trenta, Kenny’ego Dixona Jr, The Belleville Three i wielu innych, którzy przekroczyli już magiczną granicę 29 lat.

Choć chłopaki doskonale wpasowują się we współczesne klubowe klimaty zarówno strojem (kurtki bejsbolówki) jak i przybieranymi na zdjęciach pozami (ach te metafizyczne spojrzenia), jeśli chodzi o wygląd bliżej im do Conora Maynarda niż do Carla Coxa. Nie twierdzę, że przypominają malutkie pieski noszone przez bogate damy w torebkach (to domena One Direction), ale do Boddiki im daleko.

Choć nie jestem jednym z tych co ważą swoje winyle i czepiają się Jeffa Millsa za nieczyste miksowanie, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że Disclosure mogą stać się pierwszym neo-house’owym składem, który zacznie trzepać naprawdę wielką kasę. Póki co scena ta nie ma jeszcze swojego odpowiednika Alice Deejay czy DJ Otziego, ale gdy się go dorobi, będzie nim zapewne Disclosure albo ktoś brzmiący bardzo podobnie.

SHUFFLERSI

Shuffling i jego wyznawcy są obiektem ostrej (i czasem odrobinę rasistowskiej) krytyki ze strony house’owych purystów. Ci ostatni twierdzą, że shuffling to nic innego jak agresywna, ostentacyjna popisówa, a odstawiający ją ludzie robią z siebie pajaców. Zarzucają im, że fatalnie się ubierają (tu akurat zgoda), i że prezentują „chuligańską mentalność”. Sam fakt, że traktują to ostanie jako coś złego mówi o nich wszystko.

Tymczasem ze wszystkich słabości miejsc w rodzaju Vibe Bar czy Can't Stop Won't Stop, tj. przede wszystkim latin house’u dla turystów, żywej perkusji i okularów-żaluzji, shuffling wydaje się być najbardziej nieszkodliwy. To w końcu tylko zwykły taniec, do cholery. Jeśli uważacie, że głupi taniec stanowi zagrożenie dla całego gatunku, to jak wyjaśnicie przypadek Caetano Veloso, który przeżył nie tylko macarenę, ale również taniec z „She Bangs” i Las Ketchup? Zostawcie zatem shufflersów w spokoju.

„AU SEVE”

O ile z uwagi na ich chłopięcy wygląd i wpadające w ucho refreny Disclosure można uznać za neo-house’ową Nirvanę, to odpowiednikiem „Smells Like Teen Spilit” tej sceny jest bez wątpienia utwór „Au Seve” Julio Bashmore’a. Jest prosty, da się do niego tańczyć, no i świetnie nadaje się zarówno do słuchania w samochodzie jak i do katowania w prowincjonalnych dyskotekach przez długie lata.

Jeśli chodzi o muzykę taneczną, „Au Seve” ma szansę stać się dla naszego pokolenia odpowiednikiem „Tiger Feet”, czyli retro-klasykiem, do którego będziemy w przyszłości starali się przekonać nasze słuchające łupaniny dzieci. Z drugiej strony, kawałek tak wpada w ucho, że może równie dobrze zastąpić „Chelsea Dagger” jako ulubioną „przyśpiewkę” stadionową oraz „Seven Nation Army” jako motyw śpiewany przez nastolatków z południa Europy podczas ogłaszania wyników Eurowizji (poważnie, mają tam taki zwyczaj). Już niedługo bez neo-house’u nie będzie mógł się obyć żaden wieczór kawalerski.

HOT NATURED

Chyba wszyscy się zgodzimy, że boysbandy i house nie idą w parze. Niestety, odradzająca się scena house zdążyła się już dochować jednego takiego zespołu pod postacią Hot Natured. W jego skład wchodzą Jamie Jones, Luca C, Lee Foss i Ali Love (tak jest, ten hipster od kawałka „K Hole”, który napisał też piosenkę o obchodzeniu zakazu konsumpcji narkotyków w brytyjskich pubach).

Biorąc pod uwagę, że Hot Natured specjalizują się w gładkim, łatwo przyswajalnym housie, który można usłyszeć niemal wyłącznie w sklepach z ciuchami dla kobiet, należy sobie zadać pytanie: kto mógłby chcieć ich słuchać z własnego wyboru? My akurat wiemy, ponieważ wpadły nam w ręce dane dotyczące sprzedaży biletów na ich kwietniowy występ w Brixton Academy. Wyglądają one następująco:

50% - Australijczycy w okularach-żaluzjach

35% - Włosi w okularach-żaluzjach i podkoszulkach

10% - akredytowani dziennikarze płci męskiej, którzy następnego dnia podejmą próbę opisania swoich wrażeń z występu pomimo faktu, że z całego wieczoru nie będą pamiętać absolutnie nic poza spotkaniem czterdziestoparoletniego faceta pytającego wszystkich o narkotyki.

5% - ludzie, którzy przyjdą na występ w kupionych w sklepie ze śmiesznymi rzeczami perukach afro i którym większość imprezy upłynie na próbach zrobienia sobie zdjęcia z Jamie Jonesem.

Podsumowując, choć członkowie Hot Natured wyglądają raczej jak obsługa baru basenowego na imprezach z cyklu Manumission niż jak sympatyczne chłopaki z sąsiedztwa, których polubiłyby wasze babcie, to i tak pozostają odpowiednikiem Boyzone sceny house’owej.

ZORGANIZOWANA ROZRYWKA

Określone rodzaje muzyki tanecznej najlepiej wchodzą w odpowiednich do tego warunkach i miejscach. Techno brzmi najlepiej w wilgotnych teutońskich jaskiniach, trance najbardziej pasuje do osiedlowych siłowni, grime to soundtrack do wyjścia z więzienia, a dla house’u naturalnym środowiskiem są brudne speluny w południowym Londynie oraz plażowe bary na Balearach po zachodzie słońca. Tym trudniej wytłumaczyć rosnącą popularność festiwali w rodzaju Bugged Out czy Eastern Electrics, na których dominuje muzyka house’owa. Zamiast w klubach, niektórzy najwyraźniej wolą słuchać klubowych brzmień w parkach w typowo chujowy brytyjski letni dzień, obserwując przy tym jak Ben UFO próbuje rozruszać tłum ludzi, których o wiele bardziej obchodzą ich komórki.

Mimo to w dzisiejszych czasach wyjście do klubu na ogół wymaga zabiegów organizacyjnych podobnych do tych, które konieczne są do zdobycia biletów na pokaz Shawshank w ramach Secret Ciemna czy do VIP-loży na O2 Arena na koncert JLS. Bilety na praktycznie każdą imprezę, na którą warto pójść, schodzą na pniu, przez co każdy, kto nie jest hiper-zorganizowany i nie potrafi się wkręcić na listę, może sobie co najwyżej zostać w domu i obejrzeć Take Me Out. Z drugiej strony, to i tak chyba lepsze niż wylądowanie w drogim klubie pełnym naćpanych żenioną ketaminą studentów kierunków humanistycznych, dla których set Onemana to doznanie porównywalne ze zdobywaniem pierwszej sprawności zuchowej.

AMERYKANIE

Jako, że jeden z nas kiedyś już poruszył ten temat, nie będziemy was tu ponownie straszyć opowieściami o „pigułach”, „Camp Biasco” i „godstepie”. Dość powiedzieć, że Amerykanie stanowią obecnie równie duże zagrożenie dla house’u, co Europejczycy dla rapu w pierwszej dekadzie XXI wieku. Czy Jigga zesrał się ze strachu gdy usłyszał Swaya? Czy Missy zawiesiła mikrofon na kołku po tym jak puszczono jej wspólny kawałek Lady Sovereign i Ordinary Boys? Nie. Jest kwestią czasu, zanim cały świat zacznie postrzegać Deadmau5 tak samo jak Bombfunk MCs, czyli jako prostacką efemerydę kojarzoną po wsze czasy ze ściemnionym ziołem i mokrymi snami.

GOŚCINNE WYSTĘPY

Macie dość „Au Seve”? Poczekajcie, aż Tinchy Stryder zachwyci się tym numerem i postanowi nagrać do niego zwrotkę, w której zrymuje „Audi TT” z „Holly Willoughby”. Od zarania dziejów mainstreamowi artyści podłączają się pod undergroundowe zajawki i prędzej czy później to samo czeka nowy house.

Gdy codzienna dawka koksu przyswajana przez topowych producentów zaczyna rosnąć w tym samym tempie co sprzedaż ich nagrań, w końcu dochodzi do sytuacji, w której nie są już w stanie sprzeciwić się przedstawicielowi wytwórni żądającemu wspólnego kawałka Gary Barlowa z Blawanem. Wspólne kawałki zawsze zapowiadają koniec gatunku, i choć jak na razie „neo house” nie doczekał się jeszcze hitowej produkcji tego typu (może z wyjątkiem utworu AlunaGeorge i Disclosure), to moment ten nadejdzie. Kto ją nagra i z kim? Tego nie wiem, ale słyszałem, że Scuba i Taio Cruz weszli razem do studia, więc pewnie oni.

Jedno jest pewne – gdy już będzie pozamiatane, tj. gdy sprawcy staną przed Trybunałem Muzyki Tanecznej i spojrzą w oczy zapłakanym rodzinom Levona Vincenta i Terrence’a Parkera, wtedy niektórzy zaczną się zastanawiać, czy być może śmierć muzyki gitarowej nie została ogłoszona zbyt pochopnie.

Zobacz też:

Codzienne życie w Bristolu 2 
Bangkok - raj na ziemi