©2014 VICE Media LLC

    The VICE Channels

      Hier zijn 20 muziekrecensieclichés waarvan ik zin krijg in een pijnlijk sterfbed

      February 13, 2013

      Door Ewout Lowie

       

       
      Bijna altijd als ik een albumrecensie van een of ander muziekmedium heb gelezen ben ik in de war. Want hoewel ieder woord ademt dat de recensent zichzelf bijzonder serieus neemt, ben ik na het lezen van zo’n recensie nooit ook maar één steek verder dan daarvoor. De gemiddelde albumrecensie is een lavastroom aan inhoudsloze termen en gierende clichés. Ik heb ze verzameld en onder elkaar gezet: voor mijn innerlijke rust en misschien een iets betere wereld. Hier zijn de twintig allerdomste.
       
      1. “de band bewijst zich opnieuw als een van de kopstukken binnen de New Grunge”
      Als je te dik en te lui bent om iets een naam te geven, neem dan een al bestaande stijl, plak er ‘Nu-‘, ‘New’, of ‘Post-‘ voor en haal een broodje varkensfrikadel. Of nee: je bent dik en lui, dus laat die dan ook maar meteen bezorgen.
       
      2. “vergelijkingen met Flying Lotus, Grizzly Bear, Menomena, Nosaj Thing, Washed Out of Beach House zijn simpel te maken”
      Misschien wel het meest nutteloze cliché: een band omschrijven door zo veel mogelijk gelijksoortige bands te noemen. Ik heb dit even letterlijk gecopypaste want deze recensent, laten we hem voor het gemak even Tjeerd noemen, maakt het hier wel erg bont (hij heet trouwens echt Tjeerd). Maar HO, de zin gaat nog verder:
       
      3. “vergelijkingen met Flying Lotus, Grizzly Bear, Menomena, Nosaj Thing, Washed Out of Beach House zijn simpel te maken, maar slaan allemaal even goed de plank mis”
      !?!. Weet je welke vergelijkingen ook simpel te maken zijn en even goed de plank misslaan? Die met het geluid dat een gapende tapir maakt/het eerste scheetje dat Hitler liet nadat hij Polen was binnen gevallen/een huilende lesbie. Doe dan op z'n minst zoiets in plaats van iets saais aan te halen als Flying Lotus of Grizzly Bear.
       
      4. “het album staat vol met Spartaans opgenomen lo-fi liefdesverdriet”
      Tenzij de liedjes zijn opgenomen in een natte, stinkende sm-kelder vol met malariamuggen en een hongerige varaan, slaat het woord ‘Spartaans’ echt nergens op.
       
      5. “fans van het eerste uur zullen met deze plaat niet teleurgesteld zijn”
      Hier staat precies evenveel als: “Als je wilt kun je op zich naar deze cd luisteren. Maar ja, je kunt ook iets anders gaan doen. Een kano huren bijvoorbeeld. Ik weet het niet man. Ik heb opeens best wel zin om een kano te huren. Wat doe ik hier nog! Op naar de Biesbosch!”
       
      6. “soms valt de band terug op de automatische piloot”
      Het kan zo zijn dat sommige nummers op een cd saai en plichtmatig klinken. Kan. Maar zeg dat dan. Zeg dat gewoon. Verval niet in cryptische clichés en domme metaforen. Zeg gewoon: “Nou, en dit lied is saai zeg, jeeeeezus. Écht een heel saai lied is dit.” Duidelijkheid = fijn.
       
      7. “een veelbelovend album”
      Dit betekent—volgens mij—dat DEZE cd weliswaar klinkt alsof het is ingezongen door een shagrokende toiletjuffrouw met bultjes aids op haar stembanden, maar dat het op de VOLGENDE cd van de artiest nog weleens iets zou kunnen worden, ooit.
       
      8. “een heel bevredigende schijf voor de liefhebber” 
      “Ahhh… wat een rust, hier in de Biesbosch. En dat voor maar €12,50 voor een hele dag, inclusief peddels!”
       
      9. “enerzijds kan die afwisseling in productie worden gezien als een staalkaart van diversiteit (…), hoewel het eveneens opgevat kan worden als het onvermogen een duidelijke keuze te maken”
      Vervelend inderdaad. Het onvermogen om als recensent een duidelijke keuze te kunnen maken geeft echter dan weer helemaal niks! Och, wat moet het heerlijk zijn, een leven als muziekrecensent.
       
      10. “de band klinkt op deze plaat jeugdiger dan ooit”
      Hoe klinkt jeugdiger? Zingt de zangeres over haar onvolgroeide borstjes? Over het leed van stukjes kroket tussen je beugel? Over naar Axe-deodorant riekende kleedkamers na gym?
       
      11. “de band lijkt volwassen te zijn geworden”
      Zingt de zangeres over haar dikker wordende dijtjes? Over hoe heerlijk het is om met je tong langs je schone tanden te glijden na een broodje kroket? Over naar Dove riekende kleedkamers na yoga? Dit woord betekent in deze context niks, hou op het te gebruiken.
       
      12. “vorige week kwam de band met hun laatste wapenfeit uit”
      Volgens mij is er niemand die echt weet wat een ‘wapenfeit’ is, maar zeggen muziekrecensenten het alleen maar omdat iedereen dat doet. Erg gevaarlijk, dit soort napraatgedrag. Voor je het weet zit je weer in een situatie zoals in ’40-’45.
       
      13. “…klinkt als een spannende mix van dance en techno”
      Mensen die het woord ‘spannend’ op deze manier gebruiken hebben als levensmotto ‘proud to be stout’ en laten op momenten dat niemand daar op zit te wachten zien hoe ver ze hun poen uit elkaar kunnen trekken. (Sorry, het is niet netjes om zo op de man te spelen, Heleen van Royen.)
       
      14. “de band zoekt het experiment, zonder ‘het liedje’ uit het oog te verliezen”
      Muziekrecensenten gaan erg hard op wat ze ‘het liedje’ of ‘een liedje-liedje’ noemen. Ze bedoelen daar vermoedelijk nummers mee die zijn opgebouwd zoals het klassieke popnummer: couplet-refrein-couplet-refrein-brug-refrein. Waarom ze dit zo belangrijk vinden weet niemand.
       
      15. “het album is meer rechttoe-rechtaan geworden dan de vorige plaat”
      “SINDS WANNEER ZIJN ER WATERVALLETJES IN DE BIESBOSCH!!! AAAAAAHHHHHHHHH!!!”
       
      16. “een oerdegelijke plaat”
      Wat is in godsnaam het moment waarop je zin hebt om een oerdegelijke plaat op te zetten? Ik vermoed het moment dat het oerdegelijke stel Peter en Ans op oerdegelijke visite zijn en het gespreksonderwerp ‘Kevin heeft het erg naar z’n zin op school’ overgaat in het minstens zo oerdegelijke onderwerp ‘Kevin spaart alles van orka’s’.
       
      17. “een jaar na het debuut verscheen vorige week de altijd moeilijke tweede”
      ‘De altijd moeilijke tweede’ en ‘de allesbeslissende derde’ zijn volgens veel muziekrecensenten wetmatigheden in de wereld van de popmuziek. Als er op de redactie van een muziektijdschrift een tweede cd van een band binnenkomt, dan roepen ze “de allesbeslissende derde, jongens!” En dan knikken ze naar elkaar en kijken ze genoegzaam naar het fotolijstje op hun bureau, met daarin een foto van zichzelf. Direct daarna ontstaat er een broeierige sfeer en zijn de toiletten urenlang bezet.
       
      18. “het kan niet anders dan dat de band het komende festivalseizoen hoge ogen gaat gooien”
      Wist je dat er dit jaar op een kinderboerderij in Amsterdam een ‘gaap’ geboren is? Echt waar. Geiten en schapen kunnen blijkbaar samen een kind krijgen en dat heet dan een gaap. Sorry, ik moest er opeens aan denken toen ik deze zin las.
       
      19. “het gitaarspel op het album klinkt technisch erg vernuftig”
      Hier een paar dingen die ook technisch vernuftig zijn, om aan te tonen dat iets ‘technisch vernuftigs’ alsnog ramkut kan zijn. Atoombommen. Street art. Computervirussen. Kelly van der Veer. Goed gelukte genocide. Karikatuurtekenaars.
       
      20. “een heel toegankelijke plaat”
      Blijkbaar krijg je bij aanschaf van deze cd een rolstoellift bijgeleverd?
       

      -

      Thema's: muziek, cliché, gaap

      Comments