«Για Εμάς Θεός Είναι και ο Ποταμός Κηφισός» - Μία Τελετή της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας στην Αθήνα

«Για Εμάς Θεός Είναι και ο Ποταμός Κηφισός» - Μία Τελετή της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας στην Αθήνα

Κάναμε σπονδή στη Θεά Αφροδίτη, με το Ύπατο Συμβούλιο Ελλήνων Εθνικών που γιόρτασε την άδεια επίσημης λειτουργίας ευκτηρίου οίκου.
24.4.17

Φωτογραφίες: Πάνος Κέφαλος

«Εκάς! Εκάς όστις βέβηλος!», «Εκάς! Εκάς όστις ανόσιος!», «Εκάς! Εκάς όστις δόλιος!», «Εκάς! Εκάς όστις αλιτρός!», λέει με βροντερή φωνή η ιέρεια μπροστά στον βωμό, κρατώντας ψηλά με το δεξί της χέρι ένα ξίφος. Στη συνέχεια, το πιάνει σφιχτά με τα δυο της χέρια, το κρατά παρατεταμένο και αναφωνεί: «Ομνύομεν ευσέβειαν Θεοίς, τιμήν ηρώσιν, αλληλεγγύην ομοίοις και απέχθεια χλευασταίς, υβρισταίς, καταδόταις τε και επιόρκοις. Ομνύομεν».

«Ομνύομεν», επαναλαμβάνουν όλοι οι πιστοί και οι ιερείς, υπό το βλέμμα του αγάλματος του Δία που δεσπόζει στον λατρευτικό χώρο του ιερού.

Η πραγματικότητα όπως είναι, μέσα από το Newsletter του VICE Greece

Είναι Σάββατο μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, βρίσκομαι σε ένα διαμέρισμα και αυτή είναι η πρώτη φορά που παρακολουθώ μία θρησκευτική τελετή της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, της «θρησκείας των Ελλήνων», όπως τη χαρακτηρίζουν οι ακόλουθοί της. Πρόκειται ουσιαστικά για τη σημαντικότερη προσπάθεια αναβίωσης της θρησκείας των αρχαίων Ελλήνων στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους.

Η Ιεροπραξία και οι σπονδές προς τιμήν της θεάς Αφροδίτης

Το ιερό είναι «περισχοινισμένο» και εκεί μπορούν να περάσουν μόνο οι ιερείς και οι ιέρειες. Το σκηνικό φαίνεται να έχει βγει από τις σελίδες κάποιου πλατωνικού διαλόγου. Ο βωμός με τα λουλούδια, όπου θεωρείται ότι κατοικούν οι θεοί, τα αγάλματα της Αθηνάς και της Αφροδίτης, τα πορφυρά και χρυσαφένια χρώματα στα ρούχα και τα υφάσματα του ναού, τα σκεύη για τις σπονδές και το θυμίαμα μας μεταφέρουν σε μία εποχή άγνωστη. Η αντίθεση είναι πλήρης, όταν κοιτάς από την ακριβώς απέναντι πλευρά, όπου οι υπόλοιποι «εθνικοί», όπως αποκαλούνται οι ακόλουθοι αυτής της θρησκείας, είναι ντυμένοι με «φράγκικα» ρούχα και απαθανατίζουν στιγμές της ιεροπραξίας με σύγχρονα κινητά και φωτογραφικές μηχανές. Δύο κόσμοι και μερικές χιλιάδες χρόνια κατάφεραν να χωρέσουν σε λίγα τετραγωνικά μέτρα ενός διαμερίσματος στην οδό Αριστοτέλους της Αθήνας.

Ο «περισχοινισμένος» βωμός του ναού, στον οποίο έχουν πρόσβαση μόνο ιερείς και ιέρειες. Στο βάθος διακρίνεται το άγαλμα του Δία, που είναι ζωγραφισμένο με έντονα χρώματα. Όπως είπε ο Βασίλης Απολλόδωρος Γιαννάκος, Εθνικός στο θρήσκευμα και καλλιτέχνης που ζωγράφισε το εν λόγω άγαλμα, «οι Αρχαίοι πάντοτε έβαφαν το άσπρο μάρμαρο των ναών και των αγαλμάτων. Σήμερα έχουμε μία λανθασμένη εικόνα για το πώς έδειχναν οι μαρμάρινες δημιουργίες των προγόνων μας, αφού τις βλέπουμε πάντα λευκές».

Η αλήθεια είναι ότι η αφιερωμένη στη θεά Αφροδίτη και την αρετή της γενναιοδωρίας ιεροτελεστία είναι ιστορική για τους εθνικούς. «Μετά από αιώνες καταδίωξης, από την εποχή του Πλήθωνα μέχρι τις μέρες μας, καταφέραμε να πάρουμε άδεια ίδρυσης και λειτουργίας ευκτήριου οίκου. Όπως ο χριστιανισμός και ο ιουδαϊσμός, είμαστε και εμείς πλέον μία γνωστή θρησκεία, σύμφωνα με τα όσα ορίζει το Σύνταγμα. Μετά από 200 χρόνια, το νεοελληνικό κράτος αναγνωρίζει την ύπαρξη Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας. Επιτέλους, υπάρχουμε και έχουμε τον δικό μας ναό. Κάποια στιγμή, η ημερομηνία της επίσημης αναγνώρισής μας θα σημειωθεί στις σελίδες της Ιστορίας», λέει στην έναρξη της τελετής ο Βλάσης Ρασσιάς, εθνικός και συνιδρυτής του Ύπατου Συμβουλίου Ελλήνων Εθνικών.

Ο Βλάσης Ρασσιάς, εθνικός και συνιδρυτής του Ύπατου Συμβουλίου Ελλήνων Εθνικών.

Σε κλίμα συγκίνησης και κατάνυξης, ιερείς και πιστοί τιμούν τη θεά Αφροδίτη, που τόσο πολύ αγάπησαν οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι. «Ο Απρίλιος είναι ο μήνας της θεάς Αφροδίτης», λέει ο Βλάσης Ρασσιάς. «Γι' αυτό γιορτάζουμε τα Χαρίσια-Αφροδίσια, όπου τιμούμε τις Χάριτες και τη θεά Αφροδίτη, η οποία αντιπροσωπεύει και διαλαλεί την επανάνθιση της ζωής και την αναγέννηση της φαινομενικά νεκρής Φύσης, την εποχή της άνοιξης». Στην ελληνική μυθολογία, οι Χάριτες -η Αγλαΐα, η Ευφροσύνη και η Θάλεια- ήταν οι θεές της γοητείας, της ομορφιάς, της Φύσης, της ανθρώπινης δημιουργικότητας και της γονιμότητας. Κατά μία εκδοχή, ήταν κόρες του Διονύσου και της Αφροδίτης, της θεάς του έρωτα, της ομορφιάς, της σεξουαλικότητας, της ηδονής και της τεκνοποίησης.

«Είμαστε ευγνώμονες για τον λόγο, δηλαδή τη λογική, που μας έδωσαν οι θεοί και οφείλουμε να τους ευχαριστούμε για τη μεγάλη προσφορά τους»

Κατά τη διάρκεια της τελετής προς τιμήν θεοτήτων συνυφασμένων με την οργασμική πλευρά της ζωής, ιερείς και ιέρειες κάνουν επίκληση στους θεούς και τους ευχαριστούν που έδωσαν στον άνθρωπο το πολύτιμο δώρο της ζωής. Για τους εθνικούς, η μεγαλύτερη προσφορά που έκαναν οι θεοί στον άνθρωπο ήταν ο έλλογος βίος, δηλαδή η λογική. «Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα πλάσματα, ο άνθρωπος καταλαβαίνει, αναλύει, είναι ευφυής. Αυτό τον κάνει συγγενή με τους θεούς και του προσδίδει αυταξία. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα που διατρέχει τον ανθρωπισμό της αρχαιότητας και τον ουμανισμό των Ρωμαίων και της Αναγέννησης. Είμαστε ευγνώμονες για τον λόγο, δηλαδή τη λογική, που μας έδωσαν οι θεοί και οφείλουμε να τους ευχαριστούμε για τη μεγάλη προσφορά τους», λέει ο κ. Ρασσιάς.

Το κάλεσμα προς τους θεούς γίνεται στον χώρο του βωμού. Εκεί, οι ιερείς κάνουν σπονδές, δηλαδή προσφέρουν στον τιμώμενο θεό λουλούδια, κρασί, νερό, γάλα, μέλι ή άρωμα. Η σπονδή αποτελεί μία μορφή θυσίας κάποιου πολύτιμου υγρού με το οποίο οι άνθρωποι ευχαριστούν τους θεούς για την προσφορά τους στον άνθρωπο.

Με την ολοκλήρωση των σπονδών και των επικλήσεων προς τους θεούς, όσοι δεν είμαστε ιερείς έχουμε την ευκαιρία να προσφέρουμε καρπούς στη θεά Αφροδίτη. Κατόπιν, η πομπή, πάλι υπό τους ήχους τυμπάνου και αρχαίας κιθάρας, αποχωρεί και η τελετή φτάνει στο τέλος της.

Μαζί με τους υπόλοιπους πιστούς κάναμε και εμείς την προσφορά μας στους Θεούς. Βοήθειά μας!

Το πιο αλλόκοτο πράγμα που παρατήρησα στην τελετή ήταν ότι διεξάγεται στα αρχαία ελληνικά, γεγονός που μάλλον δυσκολεύει κάποιον να μετάσχει ψυχή τε και σώματι στην ιεροπραξία. Ο κ. Ρασσιάς είπε σχετικά ότι, «επιλέξαμε ως γλώσσα της τελετής τα αρχαία ελληνικά, επειδή θεωρούμε ότι είναι η ίδια γλώσσα με τη νεοελληνική. Πιστεύουμε ότι είναι λάθος η υιοθέτηση της νέας ελληνικής, μιας που έχει περάσει από πολλές προσμείξεις και η αρχαία είναι πιο περιεκτική, πυκνή και κυριολεκτεί. Μία γενιά δασκάλων θα αρκούσε, για να μιλάμε όλοι αρχαία ελληνικά, όπως ακριβώς συμβαίνει στο Ισραήλ με τα εβραϊκά».

Η κιθάρα αποτελεί ένα από τα βασικά μουσικά όργανα για την ηχητική συνοδεία της ιεροπραξίας.

Τι πραγματικά πιστεύουν οι Εθνικοί

Πιστεύοντας ότι πολλοί δεν γνωρίζουν τι πρεσβεύει η Ελληνική Εθνική Εκκλησία, ζητάω από τον κ. Ρασσιά να μου πει δύο λόγια για τα πιστεύω της νέας θρησκείας τους. «Πιστεύουμε στο αξιακό σύστημα των αρχαίων Ελλήνων, σύμφωνα με το οποίο η αρετή είναι το εργαλείο μέσω του οποίου γινόμαστε αγαθοί, δηλαδή καλοί άνθρωποι. Για εμάς, απολύτως αγαθή μπορεί να είναι μόνο η θεότητα και εμείς μπορούμε να είμαστε αγαθοί μιμούμενοι τους θεούς στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού. Για παράδειγμα, ο Δίας εκπροσωπεί τη δικαιοσύνη. Εμείς προσπαθούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει η συμπαντική έννοια της δικαιοσύνης σε ανθρώπινο επίπεδο και προσπαθούμε να την εφαρμόζουμε στη ζωή μας. Αν τα καταφέρουμε, είμαστε αγαθοί και ενάρετοι». Όσον αφορά την Αφροδίτη, που είχε την τιμητική της στην ιεροπραξία, «είναι η θεά που εκπροσωπεί την αρετή της γενναιοδωρίας, του να δίνεις, χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση. Η αρετή της γενναιοδωρίας σημαίνει ότι εσύ προσφέρεις, επειδή αναγνωρίζεις με τη λογική που σου πρόσφεραν οι θεοί την αξία της προσφοράς ως αυταξίας, χωρίς, δηλαδή, να περιμένεις κάτι από τον άλλον. Είσαι ενάρετος, όταν προσφέρεις, ακόμη κι όταν ο φαύλος σε προδίδει και σε κάνει να θες να κλειστείς στον εαυτό σου και να μην προσφέρεις άλλο. Πιστεύουμε σε μία θρησκεία ισορροπίας, αρμονίας και ευνομίας, στην οποία όλα διέπονται από αρχές».

«Είσαι ενάρετος, όταν προσφέρεις, ακόμη κι όταν ο φαύλος σε προδίδει και σε κάνει να θες να κλειστείς στον εαυτό σου και να μην προσφέρεις άλλο»

Οι εθνικοί φαίνεται ότι απέχουν έτη φωτός από την αντίληψη του Χριστιανισμού γύρω από τη ζωή πριν από τη γέννηση και μετά από το θάνατο. «Εμείς βλέπουμε το θάνατο ως ένα φυσικό νόμο που εγγυάται την ανανέωση των μορφών. Δεν τον φοβόμαστε και δεν δίνουμε τόση σημασία σε αυτό που προηγείται ή έπεται της ζωής, όσο στο να κάνουμε όμορφα πράγματα στο νήμα ζωής που μας έχει δοθεί. Όσον αφορά το προτού γεννηθούμε και το αφού πεθάνουμε, πιστεύουμε ότι ερχόμαστε από κάτι ωραίο και πηγαίνουμε σε κάτι ωραίο. Ο Ηράκλειτος είπε ότι οι θεοί και οι θνητοί ζουν ο ένας από το θάνατο του άλλου. Ερχόμαστε από τον κόσμο των θεών και όταν πεθαίνουμε, πηγαίνουμε στον κόσμο των θεών», λέει ο κ. Ρασσιάς και μου εξηγεί τι ακριβώς σημαίνει αυτό: «Όταν γεννιόμαστε, ένα κομμάτι της αιώνιας ψυχής ενσωματώνεται σε ανθρώπινο σώμα και γίνεται θνητό. Όταν πεθαίνουμε, αυτό το κομμάτι της ψυχής απελευθερώνεται και επιστρέφει στο θεϊκό επίπεδο. Όλα είναι μία κοινή ουσία. Οι θεοί δεν είναι από πάνω μας, είναι μέσα μας, γύρω μας. Είναι αυτό που έλεγε ο Πλήθων: αρκεί να σκεφτείς ότι είσαι θεός και ότι οι άλλοι θεοί σου έκαναν καλαμπούρι και σε κλείδωσαν σε ένα ανθρώπινο σώμα, από το οποίο απελευθερώνεσαι, μόνο όταν πεθάνεις. Αν σκεφτείς έτσι, θα τα δεις όλα σε ευρύτερο πρίσμα και όταν κάποιος σου κάνει κάτι κακό, θα καταλάβεις ότι δεν αξίζει να οργιστείς, αφού ο άλλος ζει στη μιζέρια του και δεν είναι δικό σου το πρόβλημα».


VICE Video: OH MY GODS!


Βλέποντας τα αγάλματα πολλών θεών στον ναό, αναρωτιέμαι τι είναι ο θεός για τους Εθνικούς. «Για μας, θεός είναι ό,τι καταφάσκει τη ζωή και ενισχύει τους νόμους της Φύσης. Για μας θεός είναι και ο ποταμός Κηφισός, αφού τροφοδοτεί ένα σύστημα ζωής. Δεν πιστεύουμε στο δωδεκάθεο, όπως πολλοί νομίζουν. Ο αριθμός 12 είναι συμβολικός, αφού πρόκειται για τον ορισμό της πληρότητας», λέει ο κ. Ρασσιάς. «Η διαφορά μας με τις μονοθεϊστικές θρησκείες είναι ότι για εμάς οι θεοί είναι οντότητες που συντελούν στην αειζωΐα και στην αιώνια κυκλικότητα της ζωής. Για εμάς το πρόσωπο, φιλοσοφικά υπολείπεται του όντος. Στις μονοθεϊστικές θρησκείες βλέπεις τον θεό να αποκτά πρόσωπο, ώστε ο πιστός να προσεύχεται απευθείας και να υπάρχει η έννοια της παροχής από τον θεό προς τον πιστό».

Αναμνηστική φωτογραφία μετά το τέλος της ιεροπραξίας.

Σύντομα η Ελληνική Εθνική Θρησκεία ευελπιστεί να έχει τη δυνατότητα να κάνει ονοματοδοσίες και γάμους με πλήρη ισχύ στο ληξιαρχείο, ώστε οι πιστοί να βαφτίζουν τα παιδιά τους και να παντρεύονται με βάση τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. «Αυτό θα επιτρέψει στους Έλληνες να πιστεύουν και να κινούνται ως Έλληνες», λέει ο κ. Ρασσιάς, για να συμπληρώσει: «Είμαστε συνέχεια της ελληνικής θρησκείας, όπως προχώρησε μέσα στους αιώνες. Ενσωματώνουμε όσες απόψεις εκφράστηκαν φιλοσοφικά ή θρησκευτικά γύρω από τη θρησκεία μας, ακόμη και αυτές του μεσαιωνικού ελληνισμού, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση εκείνη του Πλήθωνα. Δεν είμαστε αρχαιόπληκτοι, ούτε όμως πιστεύουμε ότι στον ουρανό υπάρχει ένας θρησκευτικός λογιστής, που κρατάει βιβλία με τις αμαρτίες μας, ώστε να μας τιμωρήσει και να μας μαστιγώσει, όταν φύγουμε από αυτόν τον κόσμο. Είμαστε μία θρησκεία χαράς και θέλουμε κάθε πιστός από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του να είναι όμορφος, τίμιος και να πορεύεται με αρετή».

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες παρακάτω.