Ik tekenfietste een enorme pik op Amsterdam voor je privacy

Voor eenieder die nog steeds niet weet dat Google je lokatie bijhoudt presenteren wij een enorme pik (en tevens hoe je de tracking uit kan zetten).

|
20 augustus 2014, 7:29am

Het was vandaag een grijze, bedompte, weinig zeggende dinsdag. Voor mij althans. Ik ben net terug van vakantie, en Nederland moet mij zo nodig in het gezicht wrijven dat het een bijzonder aangenaam klimaat heeft voor slakken, kikkers, vissen en andere beesten die toch al nat en vochtig en smerig zijn. 

Op deze treurwilg van een ochtend kwam mij ter ore dat Google Maps hier gewoon precies bijhoudt waar je gewoon geweest bent gewoon. En dat gewoon nog opslaat ook! NEE TOCH

Zo BOOS! afb. via  Thinking Out Loud


Ach ja. Maar dat wisten we toch al lang? En iedereen weet toch daarnaast dat je je privacysettings even aan moet zetten als je niet wil dat je shit wordt opgeslagen.


Doe dat door op deze dingen te klikken

Ik had dat zelf blijkbaar toevallig, per ongeluk, goed gedaan (mijn scherpe tong tegen de  surveillancestaat ten spijt geef ik eigenlijk geen fuck om mijn privacy), want mijn kaart van Amsterdam was één maagdelijk wit canvas.

Dus kwam ik tot de voor de hand liggende conclusie: daar moet een piemel op getekend worden. Net zoals die dame die piemels rent in San Francisco. Maar dan ter lering voor eenieder nog steeds niet weet dat je op je privacy moet letten en een kinderachtig gevoel voor humor. En op de hele Motherboard-redactie was geen enkele persoon te vinden die volwassen genoeg was om dit plan tegen te houden.


Sterker nog: het plan kreeg grote steun. Al snel zat er een genootschap (vooral mannelijke) journalisten hun kostbare tijd te investeren in het bepalen van een geschikte route voor de stadslul. "Kan je niet langs de IJtunnel? Want ik vind de singelpik wel echt vet." Al snel werd besloten dat de grachten de ballen zouden vormen, en het gebied rond het Vondelpark de lul. Dus binnen de kortste keren zat op ik op het kleine roze fietsje van mijn collega en baande ik me met verheven chagrijn een weg door de toeristen op de bloemenmarkt. Aan de kant, mensen, ik ben aan het werkhier. 

Met opgeheven schouders en een smartphone vol zelfgetekende vunzigheid liep ik een uur later het kantoor weer binnen. Eenmaal achter mijn laptop blijkt dat een pik tekenen met je GPS toch iets moeilijker is dan het lijkt. Misschien ben je wat underwhelmed door het resultaat. Maar dat ben ik ook over het nieuws dat Google Maps je locatiegegevens onthoudt.