Het nieuwe tijdschrift van skater en LHBT-activist Brian Anderson
Beeld: Brian Anderson
Kunst

Het nieuwe tijdschrift van skater en LHBT-activist Brian Anderson

Van skateboarder tot LHBTQ-activist.
23 juni 2017, 1:04pm

Op 12 juni plaatste de professionele skateboarder Brian Anderson een video op zijn Instagram waarin hij het mysterieuze Cave Homo aankondigde. Lange tijd was het onduidelijk wat het zou zijn, aangezien er alleen wat foto's naar buiten kwamen van Anderson met een leren masker op en zijn tong uit zijn mond. Nu blijkt dat de skateboarder die vorig jaar uit de kast kwam in een documentaire van VICE Sports een eigen tijdschrift uitbrengt.

De woorden "Ik ben Brian Anderson en professioneel skateboarder en we gaan het nu hebben over het feit dat ik homo ben," veranderden zijn leven. Anderson is niet de eerste openlijk homoseksuele skater, maar wel eentje die opvalt. Hij zit jarenlang bij het programma van Nike Skateboarding en wordt al meer dan 15 jaar aanbeden om zijn skatestijl en zijn uitgesproken persoonlijkheid. Toen hij uit de kast kwam, zorgde dat voor zowel positieve als negatieve reacties. Sommigen vonden dat hij zijn bek moest houden en vooral moest skaten, terwijl anderen hem plotseling als een icoon voor de LHBTQ-gemeenschap zagen.

"Ik weet wel dat het niet perfect zal zijn en dat ik nog steeds een fles naar mijn hoofd geslingerd kan krijgen in het park, maar daar ben ik klaar voor," vertelt hij over het moment waarop de documentaire bijna in première ging. "Voorheen kreeg ik eens per maand het verzoek om een selfie, als ik met mijn skateboard rondliep. Inmiddels hoor ik vijf keer op een dag 'dat is die ene gast die uit de kast kwam — die homo!' Bij die gedachte moet ik thuis wel huilen."

Het project Cave Homo maakte hij in samenwerking met ontwerper en vriend Luke Williams en fotograaf Christian Trippe. Het gaat over de ontdekkingen en interesses van een openlijk homoseksuele man in de vorm van kunst, fotografie en schetsen. Het tijdschrift wordt in totaal 666 keer gedrukt en moet een hart onder de riem zijn voor mensen die zich geïsoleerd voelen en niet uit kunnen komen voor wie ze zijn. "Je weet nooit wat er onder iemands kleding schuilgaat," vertelt Anderson. "Het gaat om vrijheid en dat je je mening moet kunnen ventileren."

Anderson woont in New York, waar vrijer wordt omgegaan met homoseksuelen dan in andere delen van Amerika. Niet alleen daarom vindt hij het belangrijk een tijdschrift te maken, maar ook door uitspraken van Trump over de LHBTQ-gemeenschap. Hij maakt zich zorgen en trouwde deels uit juridische overwegingen met zijn partner Andrew.

Over het tijdschrift en de titel zegt Williams, "Anderson werkte het tijdschrift eerst volledig uit in een schetsboek. Hij is zelf een hulk van een vent, die uit de kast komt als een nieuw mens. Het is de viering van de vrijheid van Brian." Het idee is dat de impact van Cave Homo verder reikt dan alleen New York, waar het gelanceerd werd. Anderson groeide zelf op in Connecticut en kon met zijn seksualiteit omgaan door te skateboarden. Daarnaast was Keith Haring zijn held. "Hij is er trots op homo te zijn. Daar heeft hij zulke mooie dingen mee gedaan. Hij maakte zowel kinderboeken als kunstwerken met piemels."

Anderson is geheimzinnig over zijn werk en plakt het liefst deuren en ramen dicht, zodat zijn kunst tot aan de lancering geheim blijft. Maar hij vertelt wel dat verpakkingen van speelgoed en cornflakes uit de jaren tachtig zijn inspiratie voor de illustraties en schilderijen waren, die tijdens de lancering worden tentoongesteld. "Mijn man en zijn broer hebben een huis in New Jersey geërfd," vertelt hij. "Ik ging erheen tijdens een sneeuwstorm van zes dagen en ben gewoon gaan verven terwijl ik naar muziek luisterde. Het was extreem rustgevend."

Het geld dat Cave Homo oplevert gaat naar The Trevor Project, een stichting die zich inzet om zelfmoord onder LHBTQ-jongeren te voorkomen. Voor nu focust Anderson zich op de lancering van het tijdschrift deze week, werkt aan een boek en blijft natuurlijk ook gewoon skateboarden. "Ik wil daar niet mee stoppen en het blijven doen totdat ik 50 of 53 ben… zelfs als mijn benen niet meer kunnen."