Fotos

Melancholische reisfoto's van een fotograaf die zich nergens thuis voelt

Fotograaf Anna Fuji vertrok uit Brussel op zoek naar een nieuwe thuisstad, maar bleef uiteindelijk steeds weer verder reizen.

door Marie Pilette
18 augustus 2019, 5:00am

Alle foto's door Anna Fuji

Na haar studie aan Brusselse kunsthogescholen La Cambre en Le Septantecinq, begon Anna Fuji aan een tweejarige wereldreis. Ze was op zoek naar een plek waar ze zich thuis zou voelen, maar bleef uiteindelijk steeds weer verder reizen. We spraken Anna over hoe het voelt om alles achter te laten, haar haat-liefdeverhouding met Los Angeles en de terugkeer naar haar Japanse roots.

VICE: Hé Anna, waarom besloot je deze fotoreeks Home te noemen?
Anna: Tijdens die twee jaar was ik op zoek naar een plek waar ik me thuis zou voelen. Eigenlijk wilde ik gewoon permanent op één plaats gaan wonen, maar ik bleef steeds weer verhuizen, en daardoor ben ik in vijf verschillende landen geweest. Al dat reizen is dus eigenlijk toevallig gebeurd.

1565614553826-unnamed-2

Waarom wilde je weg uit Brussel?
Ik was twee jaar in Brussel om te studeren, maar ik hield niet van de levensstijl die ik toen had. Student zijn interesseerde me niet. Ik heb veel zelfreflectie gedaan over wat ik echt wou doen en wie ik wou worden. Na mijn studies ging ik eerst ging ik naar Maleisië, daarna naar Thailand. Daarna kwam ik terug naar België, omdat ik me in geen van die landen zag wonen.

Daarna besloot ik om naar Japan te gaan, omdat ik half Japans ben. Het was altijd al mijn droom om terug te keren naar het land waar mijn roots liggen. Ondertussen leerde ik mijn huidige vriend kennen. Hij is Amerikaans en we zijn in Los Angeles getrouwd, maar ook daar voelde ik me niet op m’n gemak. Dat was een moeilijke tijd voor mij, en deze foto’s hebben me geholpen om dat gevoel uit te drukken.

Hebben sommige bestemmingen je meer geïnspireerd dan anderen?
Ja. Los Angeles is bijvoorbeeld een stad die veel nostalgie bij me oproept. En er is daar heel mooi licht, wat helpt om mooie foto’s te maken. Tegelijk is het door de Hollywood-industrie ook een vrij ellendige stad vol teleurstellingen. L.A. is gigantisch, en alles wat je daar ziet, is dat eigenlijk ook: de wegen, de winkels, de auto’s. Mijn vriend is een rapper, en via hem kwam ik in contact met de lokale artistieke gemeenschap. Iedereen was daar heel into wat hij of zij aan het doen was, dat was heel inspirerend.

1565614625585-unnamed-1

Wie is die man met de machete op deze foto?
Dat is mijn vader. Ik heb een heel moeilijke relatie met hem. Hij is een bijzondere man. Tijdens mijn jeugd was het al moeilijk, omdat mijn ouders uit elkaar gingen en ik hun erg zware echtscheiding meemaakte. Daarna heb ik hem niet meer gezien, maar toen ik twaalf was, stuurde hij me een bericht op Facebook. We begonnen elkaar weer af en toe te zien, maar het ging altijd mis. Op een gegeven moment stelde hij voor dat ik hem kwam opzoeken in Maleisië, net op het moment dat ik begon te reizen.

Uiteindelijk leidde dat bezoek tot een breuk tussen ons: sindsdien heb ik hem niet meer gezien. Toen ik die foto nam, was hij voor de grap aan het poseren, maar achteraf werd dat het beeld dat ik van hem heb: dat van een gewelddadige man.

1565614479448-unnamed-5

Home is onderdeel van je tentoonstelling Contemporary Poetry. Wat is volgens jou de link tussen fotografie en poëzie?
Ik zie mezelf als een overgevoelig iemand. Mijn foto’s zijn voor mij een gemakkelijkere manier om andere mensen mij te laten begrijpen. In die zin zijn mijn fotoreeksen net als teksten die ik schrijf, en dan aan het publiek voorlees.

Ben je van plan om voor je volgende projecten weer op reis te gaan?
Ja. Ik voel me niet zo geïnspireerd in Brussel. Ik vind het leuk om hier tot rust te komen en mijn foto’s te archiveren, maar mijn basisidee was: naar Japan verhuizen. De eerste keer dat ik daar was, had ik een echte cultuurschok. Ik moest me gedragen als een ‘echte’ Japanner: zo moest ik al het geld dat ik verdiende aan mijn grootouders geven, omdat ik bij hen woonde, en dat daar traditie is. Voor mij voelde dat als onderdanigheid.

Nu ik Japan beter ken, zou ik psychologisch beter voorbereid zijn. Ik zou op het platteland gaan wonen, omdat ik niet akkoord ben met al die regels die je moet volgen als je in Tokio wilt leven. Het tempo is er extreem hoog, en als je wilt overleven moet je minstens 60 uur per week werken. Maar ik kom er vandaan, dus wil ik op termijn toch weer terug naar Japan.

Meer werk van Anna vind je op haar Instagram.

1565614608055-unnamed-6
1565614664801-unnamed-4
1565614679393-unnamed-3
1565614699298-unnamed