Fotos

Het melancholische Wallonië van Sebastiaan Franco

Het verhaal van een Vlaamse fotograaf die verliefd wordt op de schone tegenstrijdigheden van Wallonië.
Marine Coutereel
Brussels, BE
14.5.18

Sebastiaan is een fotograaf van 25 die momenteel in Gent woont. Wanneer zijn rooster aan de Gentse Academie het toelaat, gaat hij op reis om te fotograferen. Hij gaat op expeditie naar Kenia en Ierland, bijvoorbeeld, maar ook dichter bij huis in het Luikse stadje Seraing. Wanneer we hem vragen waarom Seraing, vertelt Sebastiaan dat hij er eerder toevallig belandde toen hij een vriend vergezelde. “Om redenen die ik zeven jaar later nog steeds niet begrijp, ben ik verliefd geworden op die plek, op de sfeer en op de mensen die ik er heb ontmoet.”

Advertentie

Volgens Sebastiaan heeft Seraing ook die melancholische sfeer van andere Waalse industriesteden. Na de terugval van de kool- en staalproductie blijven er vooral oude gebouwen achter en inwoners die zichzelf opnieuw moeten uitvinden. Maar niet alleen dat. “Als je over Wallonië spreekt, denken mensen meteen aan steden als Charleroi en alle vooroordelen die erover bestaan. Ze vergeten dat die steden meer dan een eeuw geleden economisch bloeiden. Wat interessant is, zijn de vervallen gebouwen die het verdriet van de regio onderstrepen, maar ook dat er achter elk gebroken raam en elke gebarsten glimlach innerlijke schoonheid en poëzie schuilt. En dat geldt voor alle industriesteden, niet enkel voor Seraing.”

De complete reeks vind je hier terug en de rest van zijn werk vind je op zijn website.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE BE.