Advertentie
VICE Festivals

Gratis een festival binnenglippen is ontzettend makkelijk

Ik probeerde vijf manieren uit en ze werkten allemaal.

door Simon Doherty; foto's door Josh Eustace
08 juni 2019, 5:00am

Foto's door Josh Eustace

Door de jaren heen heb ik me regelmatig naar binnen geluld bij clubs en concerten met een paar vrij eenvoudige trucs: over daken klimmen, afspreken om achter de bar te werken en dan zeggen dat ik ziek ben, en natuurlijk: doen alsof ik de fictieve DJ Dirt-E ben. (Ergens is er een bewaker die trots op de foto staat met mij in deze vermomming, en via deze weg zou ik graag sorry willen zeggen tegen hem).

Ergens stiekem naar binnen glippen is niet groots of slim, maar wel goedkoop. Als je net als ik nooit geld hebt, is het vaak de enige manier om ergens heen te gaan. Over geld gesproken: ik heb dat nog steeds niet. Daarom besloot ik eens te testen hoe ver mijn geluk reikt. Ik vermomde me op vijf verschillende manieren om te kijken wat het beste werkt.

BEVEILIGER

festival blag security guard

Mijn avontuur begint op een vrijdag, op een festival in een Londens park, waar ik me zal vermommen als beveiliger. Een festival is inherent een hiërarchisch gebeuren, en behalve dj’s, boekers en de politie staat er niemand boven iemand in een fluorescerend hesje.

festival security blag

Mijn outfit kostte in totaal 13 euro: 5 voor de jas, nog eens 5 om ‘SECURITY’ en wat willekeurige cijfers op de achterkant te laten drukken, en drie voor de armband. Aan de armband bevestigde ik een oude keycard van een kantoor waar ik ooit werkte.

Nog voordat ik op het terrein ben, vraagt iemand me de weg naar de personeelsingang. Ik wijs hem in de juiste richting en zeg dat-ie zijn identiteitsbewijs gereed moet houden. Daarna loop ik door diezelfde personeelsingang naar binnen. Een politieagente wenst me een fijne dag, een andere beveiliger zegt sorry omdat hij tegen me aan loopt. Meer gebeurt er niet.

festival security blag

Terwijl ik over het festival loop, probeert mijn fotograaf Josh zijn geluk bij drie andere ingangen, waar hij telkens zegt dat hij voor het festival werkt. Hij heeft minder geluk, dus ga ik terug om hem naar binnen te loodsen. Samen marcheren we doelbewust door de ingang van de artiesten. Ik loop rustig door de metaaldetector en langs het personeel, maar Josh wordt tegengehouden.

"Is hij van de pers?", vraagt een kleine man van midden in de twintig.

"Ja," zeg ik. "Hij hoort erbij."

"Oké, dan heeft hij een pas nodig."

"Ik breng hem naar de accreditatie."

"Dat is buiten."

festival security blag

We lopen naar de hoofdingang en daar proberen we het nogmaals. Deze keer mogen we gewoon doorlopen. Als we bij de tassencontrole zijn, vraagt een beveiliger of-ie de tas van Josh moet doorzoeken. “Ja, doe maar,” zeg ik. Daarna gaan we naar Elder Island kijken.

OPRUIMER

FESTIVAL BLAG LITTER PICKER

Aangemoedigd door ons succes van de dag ervoor, gaan we op zaterdag vol goede moed naar een dancefestival. Deze keer draag ik een reflecterend hesje met op de achterkant de tekst ‘schoonmaker’ en heb ik zo’n grijpstok bij me. Ik draaf wat rond de hekken en raap hier en kleine beetjes zwerfafval op, en gooi het in een vuilniszak.

Als ik zie dat er maar één steward bij de achteringang staat, zonder security in de buurt, grijp ik mijn kans en glip ik – opnieuw zonder dat me ook maar iets wordt gevraagd – naar binnen, en loop wat rond achter een podium.

“Maat!”, hoor ik bijna onmiddellijk. Ik negeer de schreeuw en concentreer me op wat rondzwervend afval. "MAAT!", klinkt het weer. Ik draai me om en zie hoe een grote bewaker recht op me afkomt.

FESTIVAL BLAG LITTER PICKER

"Waar is je pas?" Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes. Deze man heeft me door. "Ik ben afvalraper, uit het team van Chris," zeg ik. Zijn blik ontdooid, maar hij vertelt me wel dat ik ergens ben waar ik niet mag zijn. Ik moet door de hoofdingang. Terwijl hij me naar de uitgang brengt, stop ik af en toe om iets op te ruimen. Toewijding, noemen ze dat.

Als ik aan de andere kant van het festival aankom, heb ik een beter loopje bedacht. Ik besluit wat meer te slenteren, met mijn ogen naar de grond, op zoek naar peuken. Dat past beter deze outfit dan de dominante tred die ik me had aangemeten als beveiliger. Jammer genoeg is het festival nog niet zo lang bezig en ligt er amper afval op de grond

FESTIVAL BLAG LITTER PICKER

“Kun je wat troep op de grond gooien? Dan lijkt het alsof ik iets nuttigs doe,” grap ik tegen een beveiliger, terwijl ik het terrein op loop. Hij lacht, ik lach. Wat een lol.

CATERAAR

FESTIVAL BLAG CATERING STAFF

Deze wilde ik al een tijdje proberen. Ik heb een schort en een koksbroek geleend van een vriend, nam een theedoek mee van huis en ging terug naar hetzelfde dancefestival. In een ideale wereld was ik hier gekomen met een enorme doos vol flesjes water op mijn schouder, maar de schoonmaak-outfit had me al twintig euro gekost, en ik probeer hier geld te besparen. Dan maar een doos vol plastic bekertjes die ik van de grond heb geraapt.

FESTIVAL BLAG CATERING STAFF

Ik loop langs de personeelsingang. “Heb je een polsbandje?”, vraagt een zichtbaar vermoeide beveiliger vanuit een campingstoel. Het lijkt hem niet zoveel uit te maken. “Natuurlijk!”, zeg ik, en ik laat hem mijn polsbandje zien. Het is een oud crewbandje van een heel ander festival. Shit, denk ik. Dit komt niet goed.

FESTIVAL BLAG CATERING STAFF

Geintje! De man zegt dankjewel en gebaart dat ik door kan lopen.

PODIUMBOUWER

FESTIVAL BLAG RIGGER

Op zondag gaan we naar een housefestival. Ik ben vandaag podiumbouwer. Ik draag een fluorescerende jas en een helm. Verder heb ik wat van die klimhaken en een handschoen (ik kon er maar eentje vinden).

Ik loop wat rond de hekken, terwijl Josh komt aanzetten met een van de meest verdachte camera’s die ik ooit heb gezien. Hij neemt af en toe wat foto’s van willekeurige dingen, zodat het niet lijkt alsof hij enkel mij fotografeert. Mocht iemand hem erop aanspreken, dan heeft hij een smoesje paraat dat hij werkt aan een project over festivalmode.

FESTIVAL BLAG RIGGER

Dit festival is wat kleiner, en er zijn niet veel ingangen. Ik besluit om dan maar door de hoofdingang te gaan, al zou een echte podiumbouwer dat waarschijnlijk niet doen. Nadat ik zonder problemen iedereen voorbij loop, stiefel ik op mijn gemak richting het hoofdpodium. Terwijl ik dans, kijk ik af en toe trots naar de infrastructuur, als een kunstenaar die zijn werk bewondert.

DJ

FESTIVAL BLAG DJ

Later op de dag kruip ik de bosjes in om van outfit te veranderen. Ik wil ook nog proberen of ik binnen kan komen als dj. Ik denk dat het wel moet lukken, want er was ooit een PR-mevrouw die dacht dat ik Jasper James was, terwijl ik totaal niet op hem lijk. Ik ga gewoon naar de artiesteningang, en stel me voor als (de nog steeds fictieve) DJ Dirt-E. Ik heb geen bevestigingsmailtje van het festival, niemand die ik kan bellen om mijn verhaal te bevestigen, en er is niemand in de wereld (behalve één bewaker, waar ik nogmaals sorry tegen wil zeggen) die ooit van DJ Dirt-E heeft gehoord. Ik ben benieuwd of dit lukt.

Deze outfit is helemaal gratis, want ik draag gewoon mijn normale kleren. Ik heb een platentas geleend van een vriend en een koptelefoon in m’n hand. Als ik de artiesteningang nader, bereid ik me voor om met volle overtuiging te doen alsof ik DJ Dirt-E ben, en lekker op tijd ben gekomen voor mijn set om 19.00 uur. Ik voel dan ook een lichte teleurstelling als niemand me vraagt wie ik ben en wat ik kom doen. Bizar. Het enige wat er gebeurt, is dat ik twintig minuutjes backstage moet wachten, omdat de polsbandjes voor artiesten op zijn.

FESTIVAL BLAG DJ

Vervolgens word ik gefouilleerd. Shit. In plaats van platen vinden ze een fluorescerende jas, een radio en een linkerhandschoen in mijn tas.

"Werk jij hier?" vraagt de uitsmijter.

"Ik kom net van mijn andere werk als podiumbouwer."

"Oké, maar niet hier die fluorescerende jas aandoen hè?”

"Nee joh!"

Iets later sta ik aan de bar om een biertje te bestellen. De barman ziet mijn koptelefoon en vraagt hoe laat ik moet draaien. “19.00 uur, hoofdpodium,” zeg ik. “Nice!”, antwoordt hij. “Dan kom ik kijken.”

Drie dagen. Drie festivals. Vijf vermommingen. Vijf keer succes. Lieve mensen van de beveiliging: let voortaan wat beter op. En sorry, mede-oplichters, dat ik nu al jullie trucjes heb verklapt.

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op VICE UK.

Tagged:
VICE UK
Gratis
Muziek
Experiment
oplichting
trucjes
binnenkomen