Beste Vice,

Pakjesavond. We schrijven 1993. De damp van mijn warme chocolademelk mengt zich met de dikke rookwolken van mijn moeders halfzware drumshagje. Buiten huilt de wind zoals de wind toen nog huilen kon. Nadat ik de zoveelste wollen sjaal of taai taai pop uit zijn papieren vel heb gescheurd, als bloederige ingewanden uit een vers lijk, valt mijn oog op een klein vierkant pakje. Als een hongerige jakhals val ik het presentje aan. Zou het? Jawel. Een rij gemaskerde mannen staart de kamer in vanuit mijn achtjarige knuistjes. In mijn handen heb ik een geschenk van onschatbare waarde. Niet in geld uit te drukken, wel in jaloerse blikken van al mijn vriendjes. Enter the Wu-Tang. Mijn moeder kijkt een tijdje naar het cadeautje. Vervolgens naar mijn vader. Haar gezichtsuitdrukking gaat van ontzettend verbaasd naar volledig walgend. Ze leest stamelend de titels van de achterkant op. “Clan in da front? Shame on a nigga? Wat is dit voor extreem-rechtse troep?”

Kundejo

Shame on a Nigga

Clan in da Front