W latach 80. awangardowa kinematografia cieszyła się wśród gliniarzy wielkim zainteresowaniem. Z powodzeniem wyprodukowali znany już większości szort o technikach obrony przed zdradzieckim dźgnięciem w chuja, jak i ten oto film edukacyjny dla całej rodziny o bogatym asortymencie dragów, jakim dysponują magazyny służb porządkowych.

Poważnie, mieli tyle różnych dragów, że się w głowie nie mieści. Na dodatek zrobili film, żeby się wszystkim pochwalić. Zielone wygląda co najmniej średnio, ale zarzekają się, że kosztowało 75 dolców za uncję (28,3g). Na dzisiejszym rynku byłby to raczej żart, ale jeśli oni uważali, że w 1983r. była to przeciętna cena sortu, to albo po prostu brakowało im talentu do rzetelniejszej rynkowej analizy, albo sortem zajmował się jakiś debil.

W pokazie różnych niezbędnych akcesoriów uwzględnili też niejedną fajkę. Kto do cholery pali sort albo cokolwiek innego przez fajkę, taką normalną do tytoniu? OK, mi się raz zdarzyło. To nie działa – cybuch się szybko zatyka, a poza tym nie ma sprzęgła, więc buchy idą gówniane. Na dodatek czujesz się jak idiota, bo jarasz sort przez wielką faję do tytoniu.

Większość ludzi (przeważnie nastolatków) słyszała co nieco o “farmimprezach”. Może i tylko z telewizora, od tych przerażonych całym zagadnieniem telewizyjnych mądralach, którzy tak naprawdę nie mają o tym najmniejszego pojęcia. Ja nie znam absolutnie nikogo, kto uczestniczyłby w imprezie tego typu. Ta wielka torba pełna frajdy nazywana jest w policji “miską sałatki”. Twórcy filmu wydają się być przekonani, że farmimprezy są na porządku dziennym, a nastolatki ochoczo wrzucają sobie do gardła wszystko, co kolorowe i wystarczająco łatwe do przełknięcia. To ostatnie leży w sumie całkiem blisko prawdy.

Na wielki finał, aby zabezpieczyć sobie miejsce w kanonie eksperymentalnej kinematografii, reżyser bierze górkę koksu, formuje ją w coś na kształt twarzy demona i mówi: “Dzieci, gdy zbliżycie się do narkotyków, jedyne co zobaczycie to śmierć”.

Tekst: JONATHAN SMITH

Tłumaczenie: Suhy