Kutmomenten uit je leven deel 151678: Het is retedruk in Bitterzoet en voor me staat een enorm lange lijs mijn uitzicht te verpesten. Hij heeft zijn truckerscap stevig over zijn groezelige lange haar getrokken en draagt een broek waarin sportievere types dan ik doorgaans zouden gaan surfen. Af en toe kijkt hij met een wazige blik olijk naar een van zijn maten die, als haringen in een ton, pal achter me staan. Het komt blijkbaar niet in zijn botte kop op om van plekje te wisselen. Nee, liever bopt hij vlak voor mijn neus ongecontroleerd heen en weer op de soulvolle 60’s tonen van The Bees. Bij ieder ander optreden had ik mijn ergernis allang omgezet in agressieve actie, maar de tunes van deze Britten bezorgen je een loom gevoel waardoor je waarschijnlijk net wat vergevingsgezinder bent.

Sowieso valt er niet zo bijster veel te zien, want The Bees moeten het niet bepaald van hun looks hebben. Denk aan de film The Big Lebowski, aan Badly Drawn Boy of aan hippie Neil uit de stokoude cult-serie The Young Ones en je zit aardig in de goede richting. Maar die tijdloze liedjes van ze, die gaan wel steeds lekkerder klinken. Twee jaar geleden was Free The Bees vooral erg retro, maar het veelzijdige Octopus ( vandaar ook die titel ) toont aan dat The Isle of Wight ( het eiland vlak voor de zuidkust van Engeland waar ze wonen ) een beetje hun eigen Jamaica is.

Vice: Jullie single heet Who cares what the Question is. Moet ik me daar als journalist beledigd door voelen?
Zanger Paul Butler: Nee man, we zeggen alleen dat mensen wat vaker gewoon hun leven zouden moeten leiden zonder zich bij alles af te vragen of het wel juist is wat ze doen. Er is te veel informatie tegenwoordig. Dat creëert zinloze stress. Ik schreef het nummer toen ik thuis kwam na een verschrikkelijke rotdag en een lief briefje van mijn vriendin op het aanrecht zag liggen. Mensen hebben de neiging om zich zorgen te maken om niks…dat is nergens voor nodig!’

Als er over The Bees geschreven wordt komen er altijd termen als ‘ vintage’, ‘retro’ en ’60’s’voorbij. Stoort dat jullie?
Toetsenist Warren Hampshire: Soms wel, maar we snappen wel waar het vandaan komt…

Paul: Het is een onderdeel van onze sound, maar er zit zoveel meer in onze songs.

Listening Man deed me qua atmosfeer direct aan Jamaica denken.
Paul: Dat is een groot compliment. We maken geen reggae, maar er zitten wel dub-elementen in onze nummers en ze stralen vaak eenzelfde soort weemoedigheid uit. Left Foot Stepdown ontleent zelfs letterlijk haar titel aan de typisch Jamaicaanse skank-dans…

Warren: En we zijn ook niet vies van een beetje lome levensstijl.

Jaja…jullie zijn dus toch een soort neo-hippies. Daarnaast zijn jullie ook eilandbewoners. Speelt dat nog mee?
Warren: Ik denk het wel. We hebben een eigen soort ritme. Daarom zijn we ook zo blij dat we nu op The Isle of Wight onze eigen studio hebben gebouwd.

Paul: De vorige cd hebben we opgenomen in de Abbey Road studios en dat was een geweldige ervaring, maar we moesten wel razendsnel werken omdat de studio-tijd daar nogal prijzig was. Dit keer hebben we in alle rust aan de nummers kunnen sleutelen en dat hoor je!

Doorgaans neem ik het niet zo nauw qua absurde songtitels, maar The Ocularist!? Wilden jullie perse moeilijk doen ofzo?
Paul ( schaterlachend ): Het is gewoon een beroep hoor! Als mensen in een oorlog of door een ziekte een oog verliezen krijgen ze daar vaak een glazen oog voor terug. Iemand die zo’n operatie verzorgt heet een Ocularist.

Warren: We wilden eigenlijk juist niet moeilijk doen. We hebben het woordenboek op een willekeurige plek open geslagen, met onze wijsvinger geprikt en besloten vervolgens over dat woord een song te schrijven.

Paul: Ik weet het, dat klinkt absurd, maar The Bees hebben nu eenmaal een vreemd soort logica.’

DER ARN