Nabi Gechi is een niet zo subtiele moordenaar. Twee weken geleden pleegde deze militiecommandant in het noorden van Afghanistan een aanslag op een huis vol met Talibanleden. Nadat Nabi’s mannen het huis omsingelden, pakte hij zijn favoriete wapen: een Russische granaatwerper. Elke granaat kan extreem veel schade aanrichten. Nabi vuurde er 123 af.    

Hij demonstreerde het bloederige resultaat in een after-dinner-video in zijn compound. De lichamen waren doorzeefd met granaatsplinters, en lagen opgestapeld achterin een pick-uptruck. Zo werden ze gepresenteerd op het hoofdkwartier van de Afghaanse Nationale Politie. Als een cadeautje. De politiechef belde Nabi vervolgens op.

Nabi is een held in de Qalizal-streek. Twee jaar geleden was hij gevraagd om de Taliban en het drugsprobleem te komen aanpakken. Naast de aanwezigheid van de Taliban, is ook drugs een groot struikelblok in het district. Dit drugsprobleem is omvangrijk. Omdat moeders hun kinderen bedwelmen met hasj, zodat zij hele dagen ongestoord kleden kunnen weven, is nu bijna de helft van de 30.000 inwoners, inclusief kinderen, verslaafd aan deze softdrug.

Nabi vertrok naar het district en zette met zijn driehonderd militiemannen achttien checkpoints op. Dit betekende het eind voor de Taliban hier.

Malika Gharebyr, het hoofd van vrouwenzaken in het district, prees Nabi’s acties. Elke keer als zij over straat ging werd zij lastig gevallen door de Taliban. “Nabi maakte het hier veilig,” zei ze. “Het gaat nu veel beter.”

In eerste instantie beviel het de Amerikanen wel wat Nabi zoal deed. Ze stuurden Special Forcesom zijn mannen te trainen, bewapenen en betalen als onderdeel van het controversiële programma Critical Infrastructure Police(CIP). CIP-eenheden werden ingezet om tegen de Taliban te vechten. Maar veel CIP-eenheden maakten misbruik van hun geweren en insignes, en beroofden de lokale bevolking van eten, brandstof en eigenlijk alles wat ze maar nodig hadden.

Ook Nabi’s militie werd hiervan beschuldigd. Terwijl elk lid $200 per maand krijgt van de NAVO, vulden zij dit inkomen aan door belastingen te eisen van de lokale bevolking. In ruil voor de geboden veiligheid ontvingen de militiemannen zakken tarwe, kip en andere voedingsmiddelen. De Afghaanse president, Hamid Karzai, vreesde dat CIP-eenheden een bedreiging zouden vormen voor de nationale overheid. Bijna een jaar geleden stopte hij het CIP-programma.

Het CIP-programma is verdwenen, maar Nabi’s militie niet. Hij vraagt nog steeds belastingen aan locals. Vrachten met voedingsmiddelen worden regelmatig naar zijn compound gestuurd. Nabi is de vleesgeworden angst van President Karzai. Een door strijd geharde, betaalde krijgsheer die onafhankelijk is van de Afghaanse overheid.

De inwoners van Qalizal vertelden mij dat zij de overheid steunen, maar dat ze Nabi nodig hebben voor hun veiligheid, zelfs als ze ervoor moeten betalen. Hoewel niet iedereen blij is met de belastingen.

Nabi beweerde dat hij er is omdat de mensen willen dat hij er is. Als zij hem zouden vragen te vertrekken, zou hij moeten vertrekken. “De mensen vroegen mij om hier te komen en hen veiligheid te verschaffen,” zei hij met een zachte stem die niet echt rijmde met zijn corpulente lichaamsbouw. “Ik ben blij ze te kunnen dienen, en ik doe niets verkeerd.”

Om een rapportage over Nabi te kunnen maken, was het nodig om in zijn compound te verblijven. Nabi bleek een galante gastheer te zijn. Hij voerde ons watermeloen, thee en een gigantisch diner met pilaw (rijst en vlees), zwaar plat brood en yoghurt. Nabi’s vrienden en kameraden kwamen bij ons zitten; zo ook Mullah Jilani, een voormalig Taliban-strijder die naar Nabi’s militie overliep nadat Nabi de Taliban weer eens te slim af was geweest.

“Je wordt beloond met $500.000 als je Nabi vermoordt,” zei Jilani. “De Taliban zijn erg bang voor hem.”

Ik ben dat ook een beetje. Hij is erg aardig voor ons, maar toch is er iets onheilspellends aan hem. Elk moment zou hij kunnen omslaan. Dit komt omdat ik wat verhalen over hem ken, maar ik voelde dit ook al toen hij ons meenam naar de modderige Kunduz-rivier, eerder die avond. We sprongen in het water als kinderen op zomervakantie. De stroming was zo sterk dat je op volle snelheid moest zwemmen om niet te worden meegesleurd.

Foto door Matin Safraz.

Toen we uit het water kwamen, sloeg Nabi mij hard op mijn schouder, en sloeg hij zijn been om de mijne heen, klaar om mij op de grond te gooien, voor de grap. Ik ben geen slechte worstelaar, maar zelfs een halfslachtige poging om weerstand te bieden zou rampzalig aflopen als onze gastheer dacht dat hij voor paal stond bij zijn mannen. Ik lachte een beetje, en probeerde afstand te houden terwijl hij zijn armen om mij heen sloeg en zijn hoofd tegen het mijne stootte. Mijn poging om een equilibrium tussen ons te behouden, en hem niet te provoceren, is precies wat de Afghaanse overheid probeert te doen.

Alle tekst, video’s en foto’s zijn gemaakt door Kevin Sites, tenzij anders vermeld.

Kevin Sites is een zeldzaam soort journalist. Als Yahoo! News’ eerste oorlogscorrespondent werd hij bekend door verslag te doen van elk groot conflict in de wereld. Hij deed dit door middel van zijn eenmansaanpak. Kevin reist momenteel door Afghanistan, waar hij verslag uitbrengt van de gebeurtenissen in dit onstuimige land.