(vervolg Acid hubris)

“Het is me een raadsel hoe dat Zweedse meisje er in geslaagd is om een nanoseconde tot rust te komen na het nemen van dat spul. Toen ik mijn ogen sloot leek het alsof honderd extra ogen zich openden in mijn hersenpan. In mijn geest waarden monsters en liedjes (elk monster had zijn eigen liedje) rond die zo levensecht en intens waren dat het leek alsof ik op de rand van de ruimte zat, kijkend naar alles wat in het universum gebeurde. Hmm, dat klinkt suf. Op een bepaald moment smolt mijn geest samen met de kamer waarin ik probeerde te maffen. Wanneer ik mijn ogen opende en sloot, zag ik exact hetzelfde. Toen begon mijn hallucinante drugsexperiment uit de hand te lopen.”

“Eerder regende het, maar nu was het keihard aan het stormen. Hierdoor bleef de lucht volledig donker tot ongeveer 9 uur ’s morgens. Al mijn vrienden sliepen nog, dus ik kon niets anders doen dan naar mijn horloge staren, weer uit het raam staren, en mezelf ervan proberen te overtuigen dat ik de zon niet had gedoofd.”

“Uiteindelijk werd het licht buiten, ontwaakten mijn vrienden en gingen we met z’n allen ontbijten. Ik was nog steeds zwaar aan het trippen. Dit keer hoefde ik niet te kotsen. Omdat ik nog altijd high was, werd ik zo kwaad dat alles waarnaar ik keek in een subtiele demonische versie van zichzelf veranderde. Vorken leken op waanzinnige speren, koffie op kokende teer, eieren op kanker.”

“Mijn vrienden kregen ondertussen wel genoeg van me, dus ze dumpten me in mijn auto. Geen probleem, ik zou wel even chillen of een boekje lezen tot de waanzin zou afnemen. Tien folterende minuten later realiseerde ik me dat ik zo snel mogelijk thuis moest komen. Ik raad niemand aan om op dit spul te rijden. Niet alleen om morele redenen (hoewel die er zeker zijn), maar ook omdat het de meest angstaanjagende ervaring van m’n leven was. Ik zou liever in een zwembad springen dat volledig met AIDS-bloed en stukjes glas gevuld is, dan ooit nog een voertuig te besturen terwijl de hele wereld om me heen draait.”

“Op één of andere manier kwam ik levend en wel thuis, waar ik een paar minuten met mijn ouders over koetjes en kalfjes praatte. Daarna slaagde ik er zelfs in om op een stoel een beetje te slapen. Toen ik om 7 uur ’s avonds weer wakker werd – 21 fucking uur nadat ik de Dragonfly had ingenomen – was ik nog steeds volledig weg. Dit was niet alleen de verschrikkelijkste trip ooit, het leek alsof ie nooit zou stoppen! Ik freakte zelfs niet eens meer, maar was vooral afschuwelijk geïrriteerd. Het was alsof ik een nuchter jongetje was, gevangen in het lichaam van een trippende kerel. De situatie werd er niet beter op toen ik me herinnerde dat ik met m’n vriendin en haar gezin moest gaan eten. Ik heb geen idee hoe ik met hen een beschaafd gesprek heb kunnen voeren. Ik weet evenmin hoe ik een hap heb binnengekregen. Ik weet wel dat ik om 10 uur uiteindelijk naar huis ben gegaan, daar ben gaan liggen, en zo de vier resterende uren van de trip heb uitgezweet. Nog vier.”

“Ik begrijp natuurlijke verschijnselen, zoals datura enzo, maar Dragonfly is zo’n 2C-B type ‘designer drug’, wat betekent dat één of andere klootzak in een laboratorium zat en besloot om iets te maken dat aanvoelt alsof je dubbel aan de acid hebt gezeten. Wie wil in godsnaam zolang trippen?! Ik in ieder geval nooit meer. Tenzij ik me extreem hard verveel.”

BARRY HANSIT