God, wat missen we de jaren vijftig. De enige vrouw die je op iets had zien zuigen voor je trouwde, was je kleine zusje. Op een zuurstok. De enige opwarming waar je je zorgen over moest maken was die van de motor van je Kever onderweg naar de drive-in. En zelfs je opa en oma waren nog mooi en jong. Je kunt je onze dankbaarheid voorstellen toen we hoorden dat er ergens in Gent een schattig meisje besloten had om muziek te maken die ons alle bizarre shit van tegenwoordig doet vergeten en ons mee terugneemt naar de tijd van atoomwapens, elke zondag naar de kerk en swing. Dus deden we wat er in zo’n geval van ons verwacht wordt – we stuurden er een specialist op af.

Vice: Je hebt al een hoop dingen gedaan op muziekgebied. Was het dan nu eindelijk tijd voor je eigen plaat?
Lady Linn: Ja, dit voelde wel als het juiste moment. Swing heb je niet zomaar, ik heb er een hele zooi albums doorheengejaagd van leading ladies zoals Dinah Washington, Peggy Lee, Ella Fitzgerald of Anita O’Day om het onder de knie te krijgen. Ik wilde niet alleen zanglijnen schrijven, maar ook de arrangementen en dat is niet eenvoudig.

Kreeg je op het conservatorium de swing te pakken?
Absoluut niet, er werd altijd wat neerbuigend over gedaan. Jazz was het enige wat telde. De improvisaties van jazz wogen voor hen veel zwaarder dan catchy melodieën en frisse teksten.

Je zit in een heleboel andere bands. Nam je iets mee van al stijlen op je nieuwe album?
Ik kan niet zonder een vette housebeat of een goeie soulballad. Eigenlijk ben ik iemand die vanalles tot opslurpt en daar een swingend brouwsel van maakt. Toch heeft swing heeft een aparte plek in m’n leven. Het is vooral de vrolijke attitude, de positieve vibe die er van afstraalt. Ook het feit dat je je ongegeneerd mooi kan maken in fijne jurkjes of dat je mannen in mooie kostuums kan hijsen geeft alles een meerwaarde. Ik hou van dat tikkeltje glamour.

Is dat typische man-vrouw-rollenpatroon iets wat je een beetje mist tegenwoordig?
Je hoeft me niet terug te flashen naar de fifties ofzo, nee. Maar een vrouw moet gewoon haar vrouwelijke kanten niet wegmoffelen en hetzelfde geldt voor een man. Wat ik ook jammer vind, is dat het samen dansen zo lang weg is geweest, terwijl er niets fijner is dan om je door een man te laten leiden.

Door je andere projecten heb je een fijne bende gasten op je plaat staan die je niet meteen aan swing zou linken.
Ja, swing is voor mij ameer pop dan jazz, dus ik liet me nergens door beperken. Zo speelde Bruno de Groote van Lalalover een supervette gitaarlick op “That’s Allright”, zong ik een duet met Bert Ostyn van Absynthe Minded en schreef Reinhard Vanbergen van Das Pop vioolarrangementen. Ik zou gek zijn als ik die mensen niet had gevraagd. Een plaat maak je maar één keer – dus dan maar beter in een keer goed.

Goed punt.

BENNO SNOR