Όσο Google συνεχίζει να καταγράφει και να οργανώνει τις παγκόσμιες πληροφορίες, για να τις κάνει πιο χρήσιμες, η εταιρία παριστάνει ότι το κάνει χωρίς κρυφές εταιρικές προθέσεις. Όταν ξεκίνησε η Google, ο Sergey Brin και ο Larry Page πίστευαν ότι θα είναι μια μη-κερδοσκοπική εταιρία, φοβούμενοι ότι τα εταιρικά συμφέροντα θα έμπαιναν ανάμεσα στις πληροφορίες και τους ανθρώπους. Υποθέτω ότι η υπόσχεση εκατομμυρίων αφορούσε την αποφασιστικότητα των ιδρυτών. Η Google Maps και οι μηχανές αναζήτησης έχουν γίνει ένα δημόσιο αγαθό, όμως η Google είναι αυτή που έχει το μεγαλύτερο κέρδος. Ποιες είναι οι συνέπειες όταν τοποθετούμε αυτού το είδους τεκμηρίωσης των ιδιωτικών συμφερόντων ανάμεσα στην τέχνη και το κοινό; Αυτή είναι η κατάσταση που δημιουργεί το Google Art project. 

H Google απεικονίζει τον κόσμο, σε έναν τεράστιο, σχεδόν ουδέτερο χάρτη, που έχω αναζητήσει καλλιτέχνες και στοχαστές που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν να αποκρυπτογραφήσω τα κρυφές προθέσεις πίσω απ’ αυτό το μεγαθήριο. Το «Camera in the Mirror» (2014), ένα project της Tumblr, από τον Ισπανό καλλιτέχνη Mario M. Santamaria, είναι ένα από τα τελευταία και πιο ισχυρά project που συνάντησα. Ο Santamaria οργάνωσε το Art Project για τις αναλαμπές του hardware πίσω από την υπηρεσία. Το Art Project, κυκλοφόρησε υψηλής ευκρίνειας εικόνες, περισσότερων από 70.000 έργα τέχνης, από περισσότερους από 10.000 καλλιτέχνες, καθώς και ένα Google Street View των εσωτερικών χώρων από περισσότερα από 60 μουσεία.

Ο Santamaria απαθανατίζει στιγμές όπου μια κάμερα, που κατέγραφε τον εσωτερικό χώρο, παραμένει ορατή. Όπως τα θολά πρόσωπα στο Google Street View, η Google προσπαθεί να μην αποκαλύπτει αυτοκίνητα, ανθρώπους, και τις κάμερες για την καταγραφή τους, παραμένοντας αντικειμενική και ουδέτερη. Αλλά ο Santamaria, δεν πιστεύει στις ουδέτερες εικόνες, και εντυπωσιάζεται από τους υπαινιγμούς της Google ότι εισχωρεί στον κόσμο της τέχνης.

Ο Santamaria, δεν αμφισβητεί μόνο τη Google, που πιστεύει ότι η σχέση μεταξύ μουσείων και Google, είναι ίδια με την ψευδή αίσθηση αντικειμενικότητάς τους. Μέσω mail, ο Santamaria μου έγραψε «Το μουσείο λέει τι είναι τέχνη και τι είναι σημαντικό να παρουσιαστεί. Το Google Street View, λέει Αυτός είναι ο κόσμος!» Απλά η Google έχει μεγαλύτερη δύναμη να διαχωρίσει την πραγματικότητα από τα πολιτισμικά ιδρύματα.

Ο Clement Valla, ένας media artist με έδρα τη Νέα Υόρκη, βρήκε μέσω του έργου του, «The Universal Texture», ότι η χάρτες της Google έχουν βαθιά ριζωμένες ιδεολογίες σχετικά με το πώς πρέπει να φαίνεται ο κόσμος. Ο Valla γράφει:

«Αυτές οι εμφιαλωμένες στιγμές, δείχνουν πώς λειτουργεί το Google Earth, εστιάζοντας την προσοχή μας στο software. Είναι ραφές που αποκαλύπτουν ένα νέο τρόπο να βλέπουμε τον κόσμο – ως δυναμικά, συνεχώς μεταβαλλόμενα δεδομένα, από μια μυριάδα διαφορετικών πηγών – ατελείωτο σε συνδυασμούς, που ενημερώνεται συνεχώς, δημιουργώντας μια απρόσκοπτη ψευδαίσθηση.

Τι γίνεται όταν η Google μπαίνει ανάμεσα σε ‘μας και την αναζήτησή μας για τις πτυχές του σύγχρονου πολιτισμού, του πιο σημαντικού και δύσκολου να χρηματοδοτηθεί;  πράγματα όπως τον δημόσιο χώρο, την τέχνη, τη δημοσιογραφία, και πολλά άλλα; Αυτός ο τύπος ελαφράς παρακολούθησης, δείχνει τη σχέση της Google με τον κόσμο της τέχνης που παραμένει ασαφής, αλλά κοιτάζοντας πίσω, την εξέλιξη της Google, ως μη κερδοσκοπική, στη Google, όπως είναι τώρα, καθώς πραγματοποιείται τώρα, το μέλλον μοιάζει θολό. Ο Evgeny Morozov, ένας κριτικός τεχνολογίας, γράφει στο Slate «Στον κόσμο της Google, ο δημόσιος χώρος είναι κάτι που μεσολαβεί ανάμεσα στο σπίτι σου και στο γνωστό ρεστοράν που θες τόσο πολύ να πας.» Η Google, είναι μια εταιρία που πουλάει χώρο για διαφήμιση, και πληροφορίες που συλλέγει για τους χρήστες του και τον κόσμο. Αυτό δεν είναι αποστολή σε συνεργασία με τα μουσεία τέχνης.

Βλέπουμε επίσης, τη Google, να μπαίνει στα μουσεία και με άλλους τρόπους. Το New Museum, ανακοίνωσε ότι το 2015, το Triennial θα χορηγείται από το Google Glass. Η καταγραφή της τέχνης και των μουσείων, είναι ένα πράγμα, και η τοποθέτηση του προϊόντος ανάμεσα στον θεατή και το έργο τέχνης, είναι κάτι άλλο. Η Jillian Steinhauer γράφει στο Hyperalergic «Το Google Glass, είναι μια τεχνολογία σε μορφή γυαλιών, η οποία, ουσιαστικά δημιουργεί μια διαφορετική εμπειρία κοιτώντας το έργο τέχνης.»

Δεν είναι ξεκίνησε από ‘κεί ο Santamaria, για να ερευνήσει τη σχέση τη Google με την τέχνη. Το 2013, ο Santamaria, έκανε άλλα δυο έργα που αφορούσαν τη Google. Το «Righted Museum», είναι ένα έξυπνο λογοπαίγνιο, που καταγράφει θολές εικόνες στο Google Art Project, σε μια προσπάθεια να προστατευθεί η εταιρεία από την παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων. Εδώ φαίνεται η πολιτική και τα οικονομικά συμφέροντα της Google να καταγράψει τα πάντα. Το «Running through the Museum», είναι ένα μικρό βίντεο του Santamaria, να κλικάρει τις Βερσαλλίες μέσω Google, όσο πιο γρήγορα γίνεται, ένα σχόλιο για το δικτυωμένο κοινό, που θέλει τα πάντα γρήγορα, και όσο το δυνατόν πιο προσβάσιμα. Ασφαλώς και είναι καταπληκτικό να υπάρχει πρόσβαση, σε πολύτιμες συλλογές του εξωτερικού, αλλά θα είναι η ίδια απόλαυση με τη φυσική παρουσία στο χώρο, μπροστά στο έργο τέχνης; Φυσικά, το ερώτημα προϋποθέτει ότι υπάρχουν τα χρήματα για το ταξίδι, και τις ακριβές τιμές των μουσείων.

Ο Santamaria, δεν κάνει κάποια βαρύγδουπη δήλωση για τη Google, απλά καταγράφει κάποιες από τις περιθωριακές της ιδιότητες. Ξέρω ότι η Google θα συνεχίσει να βάζει τις κάμερές της στο χώρο της τέχνης και όχι μόνο –αγοράζει και στόλο δορυφόρων– αλλά το τι σημαίνει αυτό, παραμένει ασαφές.