Subscribe to VICE

Ik had een rotweek, en dat kwam door alle media die de afgelopen week iets over Ali B vertelden. Ali heeft dus een nieuw programma, waarin hij de rol van Chiel Montagne op zich neemt in een nieuwe versie van het programma Op Volle Toeren op de Tros. Het feit dat de Tros dit een leuk idee leek deert me niet erg, het feit dat zelfs De Volkskrant een interview met Ali had in principe ook niet. Nee, het is Ali zelf die me een rotweek bezorgde. Want Ali heeft me volledig in de tang. Hij owned me simpelweg. En dat zonder me te kennen.

Het liefst zou ik Ali B’s bestaan ontkennen. Alleen, dat gaat niet, zeker niet de afgelopen week. Hoe ik dan wel met Ali om moet gaan weet ik niet.

Ik zou aan allerlei mensen kunnen vertellen dat ik Ali B de grootste sukkel op aarde vind. Alleen, iemand vertellen dat je Ali B de grootste sukkel op aarde vind is wel zo´n ontzettend weinig dappere daad dat je daarmee vooral zelf als grootste douche uit de bus komt. En bovendien net zo revolutionair als een vurig exposé over hoe vervelend regenachtige maandagochtenden kunnen zijn. Een cynisch grapje over Giel Beelen’s astronomisch goede muzieksmaak kan soms een beetje verlichtend werken. Maar met Ali kan ik niks.

Ik zou kunnen zeggen dat Ali een enorme sell-out is. Van thugmarokkaan tot knuffelmarokkaan, een duet met Marco Borsato, ja Ali doet het om z’n zakken te vullen. Maar het zal Ali niet deren. Hij zal het roerig met me eens zijn. Hij zal lieflijk knikken, me gelijk geven en me uit medelijden een suikerspin voor me betalen. ‘Lekker jezelf blijven’, Ali veegt z’n Marokkaanse knuffelbillen af met alle drie de woorden.

Ik zou met m’n armen gespreid naar de hemel kunnen staren en God vragen hoe het kan dat zoveel mensen in dit land gecharmeerd zijn van een jongen die in principe niks kan. Maar Ali zal naast me komen staan. Hij zal het zich even hard afvragen, maar diezelfde avond nog in een of andere show plaatsnemen naast een Bridget Maasland en heel veel duizend euro krijgen, terwijl ik er vanaf mijn bank naar kijk. Balend dat mijn Euroshopper-borrelnootjes na vier dagen al taai zijn geworden.

Ik zou kunnen zeggen dat Ali een nepmarokkaan is. Maar Ali zal me vragen wat dan een echte Marokkaan is, waarna ik alleen nog met louter racistische vooroordelen op de proppen zou kunnen komen.
Ik zou Ali dom kunnen noemen. Ali zal het woord ‘dom’ nauwelijks kunnen spellen, maar is in een hoop opzichten toch echt een stuk slimmer dan ik.

Ik zou een betoog kunnen houden over het probleem dat ik niet weet hoe ik met Ali om moet gaan, misschien lucht dat op. Oh, daar ben ik nu mee bezig en het lucht niet op. Sterker nog, ik voel me de grootst mogelijke sukkel aangezien ik iets over Ali B aan het schrijven ben. Zie je hoe Ali ervoor zorgt dat ik me alleen maar een nog slechter mens voel? AAAAAAH

Pff. Goed, Ali, je hebt me. Ik zal voor de vorm nog even wat quotes opschrijven uit het nummer waar je ooit mee doorbrak, voor die anderhalve paardenkop die nog niet wist dat je niet als Tros-marokkaan geboren bent, maar het uit pure handigheid bent geworden. Dat je heel Nederland eigenlijk heel hard uitlacht. Mij vooral.

“Hardcore dat is waar we voor staan het zijn de wetten van de straat ik ben een THUGMAROKKAAN!!”

“Ali B te commercieel? Ik weet niet wat je lult gozer.
Tuurlijk maak ik geld, ik ben blij met elke cent, maar als underground Mocro zal ik blijven wie ik ben!”

“Ook al kom ik te rof, wees niet dom doe niet tof of verdwijn net als stof!”

[Refrein]
“Het leven dat we leven is het leven van de straat,
macht en geld is waar het leven over gaat!
Wie geeft je liefde en wie geeft je haat?
Wie wordt je vijand en wie wordt je maat?!”