Voordat hiphop-bloggers op hun achterste poten gaan staan wil ik even verkondigen dat hiphop vandaag de dag springlevend is. Collectieven als Odd Future, de A$AP Mob, Pro Era en TDE doen het hartstikke goed, en ze weten zowel de jonge generatie als de oude veteranen aan te spreken. Dan heb je nog individuen als Lil’ B, Action Bronson, Danny Brown en Riff Raff die de kaart van ‘de personality’ de afgelopen (pakweg) 2 jaar succesvol speelden. Onder de oudere garde kunnen we bijvoorbeeld Kanye West scharen, wiens nieuwe album de gemoederen op internet alleen maar blijft bezighouden. En dan heb je nog Young Lean.
Als hiphopliefhebber heb je dus een hoeveelheid aan keuzes waar de gemiddelde ijscoman stikjaloers op zou worden. Hoe kan het dan dat de kwaliteit van de meeste liveperformances in hiphop zo tenenkrommend slecht is?
Een paar weken geleden was ik bij een show van Kendrick Lamar in Polen. Als je ooit naar een concert bent geweest, en dan de dag erna filmpjes van datzelfde concert op Youtube bent gaan opzoeken, dan weet je dat die twee ervaringen in gelijke mate vergelijkbaar zijn als K3 en Death Grips. In dit geval hoefde ik echter maar te zorgen dat er iemand pal in mijn gezichtsveld voor mijn laptop ging staan die af en toe wat lauw bier over me heen goot en voila! Mijn concertervaring was exact gekopieerd. Een leeg, slecht klinkend aftreksel van zijn vooraf opgenomen werk.
Niet alleen Kendrick maakt zich hieraan schuldig. In de afgelopen maanden heb ik het merendeel van de gastrappers op 1Train live gezien. Vrijwel iedere rapper dacht dat hij zijn slechte liveperformance kon verbloemen door het publiek om de 5 minuten te vragen hoe het met ze ging, en of iedereen even zijn of haar handen in de lucht wilde gooien. Niet mijn idee van een hardwerkende artiest die ik al zijn verdiende kapitaal van harte gun.
Ik zou de plank misslaan als ik veronderstelde dat live hiphop verbleekt bij alle andere vormen van livemuziek. Kijk bijvoorbeeld eens naar de Watch The Throne-tour van Kanye en Jay-Z. Ze bewezen hiermee dat hedendaagse hiphop niet alleen kon doordringen in het circuit van succesvolle stadionshows, ze zetten de hele stadionshowgame meteen op slot. Je moest diep (maar geheel terecht) in de buidel tasten en je kreeg wel een van de beste hiphopshows van het decennium voor je kiezen.
Het success van de WTT-tour is deels te danken aan het werk van Virgil Abloh, de creative director van de tour. In een documentaire zei hij: “The stage show is like, big and not corny. It’s more like dialled-in Americana, Detroit[-inspired] real industrial look, which is cool. Festivals like Coachella are very art world and down that lane but this is like rock ‘n’ roll. I have this saying that, ‘Fuck art, I like graphics’…I really do the whole art world and all that jazz, but I really like graphics.” Maar het zijn toch niet alleen de visuals. Het is natuurlijk ook de knalcombo van Ye en Jay. Avond aan avond zetten ze een set neer die hun hele carrière omvatte, zonder ooit een bar of een adlib te missen. Gewoon fucking pro’s dus. Leuk feitje waardoor je Kanye misschien nooit meer gaat uitlachen: Hij verdiende met braaf zijn en goed zijn best te doen op het podium een slordige $1.4 miljoen dollar. PER AVOND. Heb je dat in je oren geknoopt? Goed, dan mag je weer lollige Kanye-memes gaan maken :)
Houd hierbij wel in je achterhoofd dat niet elk rappertje met een Supreme-pet en een rugzak over voldoende financiële middelen beschikt om een complete verzorgde tour op touw te zetten. In werkelijkheid heeft het gros van deze groep rappers net genoeg geld om zich een klein appartementje in een grote stad en een christelijk zakje wiet per dag te veroorloven. Maar goed, het gaat niet om het budget. Het is de inhoud die telt. Als je de kwaliteit van een tour beoordeelt op de onkosten dan maak je eigenlijk dezelfde fout als mensen die beweren dat Pirates Of The Caribbean: The Worlds End de beste film ooit is, omdat die nou eenmaal $300 miljoen kostte om te maken.
Een paar maanden geleden trad Mac Miller op in een klein zaaltje in Brixton. Als je een hooggeleide hiphoppurist bent, stop je waarschijnlijk nu met lezen en ga je verder met het alfabetiseren van je Talib Kweli-platencollectie. Doe dat niet! Kom eens uit die stoffige 4-elementz comfortzone en bekijk dit fucking goede, organische en soulvolle optreden. Een van de betere dingen die ik in lange tijd heb gezien. Het kost niet veel, productie- en kaartjeswise, en je krijgt een buitengewoon goede show te zijn.
In tegenstelling tot de meeste rappers, die vaak niet eens hun eigen flows kunnen bijhouden, en beschikken over een improvisatievermogen dat niet verder gaat dan “put one hand up, put two hands up!” / “This side make some noise! Now this side make some noise!”, breidde Mac zijn tracks op geheel eigen wijze uit. Hij vroeg de leden van The Internet (een project onder de vleugels van de Odd Future-familie, en internationale curatoren van goede smaak) het podium op om echt een nieuwe ervaring te creëren, en geen slechte kopie van zijn nummers. ER WERD DUS ZOWAAR MUZIEK GEMAAKT OP HET PODIUM! Zo zou het moeten zijn. Wie wil er in godsnaam nog kijken naar een man die heel slordig over zijn eigen mp3-tjes schreeuwt?
Oh, en als je even doorspoelt naar 36:30, dan zie je hoe Mac alles bereikt dat Lil Wayne niet lukte op Rebirth.
Maar vooruit. Mac heeft hier een liveband bij zich. Let wel; dit is GEEN vereiste voor een goede hiphopshow. Tyler, The Creator rapt (ook zonder Wolf Gang) gewoon over een backing track, maar doet dit solide en professioneel. Hij mompelt zich niet op een luie manier door zijn tracks heen, maar brengt zijn verhalen over trio’s met dinosaurussen met overtuiging. Het is aan hem af te zien dat hij het gewoon ontzettend tof vindt om op een podium (of op het publiek) te staan. Als hij niet je niet verzekerd van een feestje dat zijn weerga niet kent, dan zorgt-ie in elk geval dat je met een gekneusde ribbenkast de zaal verlaat.
Er zijn dus genoeg voorbeelden te bedenken van hiphopshows die succesvol kunnen zijn. Zowel klein en intiem, of megagrote stadionspektakels die meer geld in het handschoenenkastje van de Bugatti brengen dan de meeste van hun rockende tegenhangers. Maar zolang de rest van de rapgame blijft denken dat een liveshow niet geslaagd is zonder je mixtape op het hoogste volume door kutspeakers te blazen blijf ik voorlopig liever thuis.
