Connan Mockasin is met zijn wilde bos blonde haren op het eerste oog een beetje een rare vogel. Als soloartiest maakt hij (tijdens zijn tours onder andere gesteund door leden van Das Pop en the Veils) de meest bizarre popliedjes over mocassins gemaakt van buidelratten en een eenhoorn in uniform. Hij zingt deze met een stem die zo hoog is dat je niet zou geloven dat het echt uit een volwassen man komt, en draagt tijdens zijn optredens ook graag dierenkostuums. Onze verslaggeefster Elina interviewde Connan in een rommelig tourbusje op een parkeerplaats voor OT301 in Amsterdam, waar hij als onderdeel van een overvolle Nederlandse tour optrad. Lurkend aan een fles rode wijn vertelde hij haar over zijn aankomende debuutalbum, en toen ze zijn schilderhobby ter sprake bracht krabbelde hij ook nog even een zelfportret in elkaar.

Vice: Je hebt een paar jaar in bandformatie gespeeld, en werkt nu als solo artiest. Daarbij heb je ook een switch gemaakt tussen genres.
Connan: Ja, ik was het hele band gebeuren een beetje beu, dus toen ben ik daar één of twee jaar geleden mee gestopt. Ik vond het op een gegeven moment gewoon zó stomvervelend worden om die sixties blues gitaarmuziek te spelen. Dat deed ik namelijk echt al jaren, van kinds af aan.

Maar denk je dan dat je muzieksmaak is veranderd of zou je zeggen dat het meer een andere kant van jezelf is?
Ja, ik denk dat laatste. Dat was gewoon ook wat de jongens waarmee ik speelde… nou ja, niet allebei eigenlijk, maar ze vonden het prima om dat soort muziek te spelen. Na zes maanden begon het mij te vervelen terwijl zij er mee door wilden gaan. Eigenlijk had ik veel eerder uit dat project moeten stappen, maar voor mijn gevoel werd ik ook bijna gedwongen om te blijven.

Zullen we je over een jaar of vijf dan misschien opeens disco zien spelen? Of denk je dat je op een bepaald moment weer naar een ander genre overstapt?
Ja ik heb de neiging me snel te vervelen.

Een moeilijke vraag misschien, maar als je nu je eigen Wikipedia-pagina zou moeten maken, hoe zou je jouw muziek dan omschrijven?
Tja, ik heb dan de neiging heel ongeïnspireerd gewoon ‘alternatief’ te zeggen.

Ik vind je muziek eigenlijk best wel trippy. Vragen mensen je vaak of je aan de drugs bent?
Ja, best wel vaak ja.
Ze denken waarschijnlijk dat ik alleen op die manier zo’n sound kan vinden. En dat is natuurlijk onzin.

Hoe ver ben je eigenlijk precies met het maken van je album?
Het is echt heel erg bijna af, ik moet nog ongeveer een week mixen in Nieuw Zeeland. Het gaat een dubbel minialbum worden, waarvan ik de eerste helft hier in Europa heb opgenomen en de tweede helft in Nieuw Zeeland. Het gaat Please Turn Me into the Snat heten, en een snat is een dier dat half slang is en half rat. Het eerste deel van het album is voor de snat, en het tweede deel voor de quadropuss (zie tekening, red.).

Ik las ergens dat je nogal wars bent van hypes en niet op die manier succes zou willen hebben, maar wat gebeurt er nou als je album enorm goed wordt ontvangen en op nummer 1 komt te staan en je gigantische superster dreigt te worden?
Dat zou erg grappig zijn! Ik denk dat ik trots zou zijn op het feit dat ik het allemaal heb gedaan zoals ik het wilde, dat het me daarom niet echt uit zou maken. Maar ik weet het niet hoor… Als je bijvoorbeeld ziet hoe dat met Ladyhawke, met Pip, is gegaan, dat zou ik echt niet willen. Toen ik jonger was en nog op school zat vond ik beroemd zijn nog wel cool. Maar ik ben eigenlijk heel blij met hoe het nu is. Dat er gewoon wat mensen zijn die je werk willen horen, dat is eigenlijk genoeg. Het is mijn droom om over de hele wereld in kleine theaters te spelen. Dat zou het tofste zijn!

INTERVIEW DOOR ELINA TOZZI