Die persdagen zijn echt niet wat ze geweest zijn. Serieus, het is woensdagmiddag, het regent, en ik ben de enige die is komen opdagen…

Om mezelf toch een houding te geven bestel ik een koffie. Een euro alstublieft, krijg ik nors te verstaan van de Grieks die de dienst uitmaakt in dit troosteloze hol. Jongens, jongens. Misschien moest ik maar eens een andere baan zoeken. Mooi, daar zijn de drie Belgische leden van Creature With The Atom Brain. We zullen het interview hier maar doen zeker?

CWAB: Cool dat je er bent, de hele persmeute zit momenteel op Pop Com in Duitsland, maar ze weten niet wat ze missen. Mogen we op jouw kosten een trappist bestellen?

Eerst je chocomelk opdrinken… Fijn leven hebben jullie eigenlijk. Jullie moeten zelf niet meer naar optredens gaan zoeken.
Nope, dat hebben we vroeger al genoeg moeten doen. We zijn nu toch al een tijdje bezig en het begint er goed uit te zien. Nouja, het moet allemaal niet te hard gaan voor ons, gewoon kleine en grote clubs afwisselen, da’s het beste. De ene week een grote zaal, dan weer een jeugdhuis in Snaaskerke ofzo.

In het buitenland draait het ook al goed, dus?
Aldo: Snaaskerke ligt tegen Oostende, een groezelig jeugdhuis. Locals die compleet uit hun dak gaan op de muziek van de mannen van ’t stad, heerlijk. We verkopen op zulke plekken ook altijd meer cd’s. Ik heb het zelf van binnen en buiten meegemaakt in de Lintfabriek waar ik zo’n 16 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Dat zijn onze CGBG’s he! Den Hemel in Zichem is ook zo’n geweldige plek, de zaal is net een soort schip, altijd goed vol, dicht bij het publiek.

Dave: De Witte Non in Hasselt was ook zo’n plek. Ik heb daar Zappa nog ontdekt. Dat kon ook moeilijk anders want de baas zette echt niets anders op, constant Zappa, Zappa, Zappa!”

Halen jullie ook vrouwen uit het publiek die tegen jullie aan moeten schuren tijdens solo’s?
In het begin hadden we een soort schilderspakken aan. We waren helemaal ingewikkeld in plastic folie, dat was onze show. Na enkele bijna verstikkingsdoodervaringen zijn we daarvan afgestapt. We zijn niet zulke huppelaars, ieder zijn ding. Mauro bijvoorbeeld moet altijd wel ergens op of af kunnen springen, maar wij kunnen evenveel genieten van een Mark Lanegan die het een heel optreden op één tegel doet.

Michiel: “Ik kom uit het hardcore milieu dus daar gaat het er sowieso al hevig aan toe op het podium, ik speelde bij Dead Stop en dat was echt de top qua heavy toestanden. We hebben echt in elke uithoek van deze aardkloot gezeten en overal kwam het publiek meedoen op ’t podium.

Oogcontact?
We kijken niet echt veel naar het publiek. We zitten in een roes vanaf het moment dat het eerste nummer begint. Niet dat we verlegen zijn ofzo, hoe dichterbij de mensen staan, hoe beter. Op Jazz Bilzen, daar zag je pas toestanden! Gewoon kerels die op het podium lagen te freaken op de muziek van de band die stond te spelen. Beter dan op Pinkpop, daar stonden we zo’n 9 meter van het publiek, en da’s ook maar niks. Er zijn ook extremen, Max Rouen wil bijna nooit optreden, gewoon omdat hij weet dat zijn muziek toch nooit zo goed zal zijn als op plaat, of Aphex Twin, die is te bang om een podium te beklimmen, we hopen dat we nooit zulke kortsluiting in onze koppen krijgen!

Zijn jullie hardcore kaartlezers of doen jullie het als echte softies met de gps?
No way, ik ben nog leraar aardrijkskunde geweest, over mijn lijk dat zo’n Colruyt-stem mij gaat vertellen hoe ik op een optreden kom Meestal rijden we op automatische piloot, radio aan, en rijden maar. Vroeger reden we na een optreden regelmatig naar zee, wat uitwaaien en ons in een café of twee vermaken tot sluitingstijd.

De Seatsniffers doen een benefiet omdat hun tourbus is gepikt. Hebben jullie al zulke tegenslagen meegemaakt?
Een versterker en een pedaal gepikt, en die hadden we net van iemand geleend. Moest als het een van ons was, zou het niet zo erg geweest zijn. We zijn geen gasten die onze instrumenten in een brandkast bewaren. Zolang we maar kunnen spelen. Buiten die 60’s Ludwig drums dan en die Gibson SG uit ’76.

Wat zijn de vooruitzichten?
We zitten hier eigenlijk op een telefoontje te wachten, we kunnen misschien het voorprogramma gaan doen van the Jesus and Mary Chain.

Nice!

‘I am the Golden Gate Bridge’ komt uit op 15/10 op Munich (en is bovendien geweldig)!