Mike Skinner vormt in zijn eentje The Streets, da’s een bekend verhaal. Maar een jochie van de straat is hij allang niet meer. Vandaar dat hij op het nieuwe album grote universele onderwerpen als religie, milieu en vrienschap aankaart, terwijl hij op eerdere platen de gang naar zijn dagelijkse biertje beschreef. Daarbij is Skinner (29) inmiddels gelukkig geworden, en dat moet je als muzikant natuurlijk nooit doen.

Vice: Vertel maar, vanwaar heb je nu alle samples weer bij elkaar gejat.
Mike Skinner: Er staat geen enkele sample op het hele album. Uiteraard is het wel met de computer in elkaar gezet en zijn er veel loops, maar alles is op echte instrumenten ingespeeld. Ik heb de regel bedacht alleen live instrumenten te gebruiken. Dat is een stuk moeilijker kan ik je vertellen. Maar ik heb veel geleerd, vooral over traditionele opnametechnieken. Ik wilde namelijk wel dat het zou klinken als oude soul die ik graag had willen samplen. Je moet dus écht weten wat je doet om drums op die manier goed te laten klinken. Het is de evolutie van mij als songschrijver. Het schrijven gaat beter of althans, ik mag graag geloven dat ik beter ben geworden.

Er zijn wat minder typische Streets-verhaaltjes te horen.
Ik doe al jaren aan scriptschrijven. Een van de problemen die ik had met het vorige album was dat alles bijna uit scènes bestond. Ik heb deze keer enorm mijn best gedaan om me te herinneren dat ik nummers aan het maken was. Hopelijk kan ik ooit een hele film schrijven.

Hoe ziet een Mike Skinner film er dan uit?
Geen idee. Het zal zeker fictie worden, maar wel buiten alle traditionele structuren. Low budget en alles zelf doen. Daar heb ik wel zin in. Er zijn nog geen concrete plannen, maar ik weet wel met wie het samen zal zijn. Ted Mayhem, met wie ik ook Beat Stevie doe, mijn online tv station. Voor het zover is, concentreer ik me op het volgende, laatste Streets album.

Ja, gaat het écht de laatste worden?
Ik had dat eigenlijk niet zo willen aankondigen, maar op mijn blog kwam dat zo naar buiten. Ik liep met die gedachten, dat heb ik opschreven, als er nu naar gevraagd wordt bevestig ik het. Nog één, dan zit het er op. Daar twijfel ik nooit aan. Ik wil NOOIT twee keer dezelfde plaat maken. In mijn hoofd zijn The Streets een formule aan het worden. Zeker als je ouder wordt, want dan ambieer je gewoon makkelijk leven. Ik wil vermijden dat het te makkelijk wordt.

Het past wel in het plaatje. Je wordt 30, hebt je geld verdient en gaat gelukkig door het leven. Goede muziek komt toch alleen van ongelukkige mensen?
Misschien wel. Ik denk dat als mensen tevreden zijn, er geen reden is om iets uit te dragen. Het is misschien iets gecompliceerder dan dat, maar overall zie ik het zo. Je hebt iets nodig om over te zingen. Er bestaat niet zoiets als een goed, vrolijk verhaal. Een verhaal kan vrolijk eindigen, maar een goed verhaal moet iets hebben dat verkeerd gaat. Ook al lijken de songs op dit album vrij opgewekt, als je goed luistert hoor je dat ze helemaal niet positief zijn tot je bij het refrein aankomt. Everything Is Borrowed is misschien positief, maar ‘At The Edge Of A Cliff’ gaat over een gast die van een rots af wil springen. Er moeten problemen in ieder verhaal zitten. Daarom zullen mensen met problemen betere verhalen vertellen.

Wordt dat een film of muziek in een andere constructie?
Daar heb ik niet echt over nagedacht. Hopelijk de muziek bij mijn eigen film. Director en Composer Mike Skinner. Die staat wel goed, vind ik.

Je wordt binnenkort 30. Wat doet dat met je?
Niks. Als ik mijn leven had verkloot, had ik me er wel zorgen over gemaakt. Maar ik heb de laatste tien jaar zoveel gedaan, dat ik het gevoel heb al stukken ouder te zijn dan mijn teller zegt. Daar heb ik geen last van. Mijn ambitie blijft hetzelfde.

Ben je ook gelukkig?
Ja. Ik ben wel een gelukkiger geweest, ik ben ook wel eens somberder geweest.

De cd is in ieder geval erg verrassend optimistisch.
Klopt. Toch was het geen vrolijk proces. Het was een moeilijk album om te maken. Persoonlijk was er niets aan de hand, maar het was een worsteling om het erop te krijgen zoals ik wilde. Ik heb wel dertig songs geschreven die niet goed genoeg waren. Daarbij heb ik de regel bedacht het niet over de hedendaagse tijd te hebben. Dat had ik twee keer gedaan, nu moest het anders. Al met al heb ik het mezelf moeilijk gemaakt.

Je bent uitgekomen bij grote, universele onderwerpen zoals het milieu, religie, vriendschap.
Ik ben gevoelig. Ik kan me uit het veld laten slaan door mijn eigen gedachten. Dat neemt wel langzaam af.

ARNE VAN TERPHOVEN