Ο Si Barber Φωτογραφίζει την Πραγματικότητα της Βρετανικής «Big Society»

Είναι τελικά η λιτότητα κάτι τόσο τρομερό; Όντως, σε περιόδους κρίσης οι άνθρωποι έχουν την τάση να πλακώνονται στο ξύλο πιο συχνά, να υποτιμούν την αξία της ίδιας τους της ζωής και να καταλήγουν να παρασύρονται στον δαιμονικό κόσμο των ναρκωτικών, της ψυχικής ασθένειας και των άστεγων. Από την άλλη όμως -και συγγνώμη που βάζω βέτο αλλά είμαι, γαμώτο, από την Ελλάδα, οπότε ξέρω- η λιτότητα βοηθάει επίσης στην απαλλαγή από άνευ ουσίας μαλακίες στη ζωή των ανθρώπων. Τέρμα τα ταξί. Τέρμα οι ακριβές πίτσες μετά τα μεθύσια. Τέρμα τα λευκά παγώνια για τον κήπο. Τέρμα τα διαμαντένια πασούμια. Αυτά τα πράγματα δεν είναι τόσο σημαντικά όταν είσαι απασχολημένος με το πώς θα βγει το φαγητό της ημέρας.

Ο Σι Μπάρμπερ είναι ένας φωτογράφος που ζει στο Νόρφολκ και τα τελευταία περίπου 6 χρόνια έχει ευαισθητοποιηθεί με την ιλαρότητα της ζωής στην ταλανισμένη από την πιστωτική κρίση Βρετανία, ώστε να τη φωτογραφίζει με ειλικρίνεια. Δεν ξέρω εάν αυτό σημαίνει κάτι όταν βγαίνει από το στόμα μιας ξένης, αλλά όταν περιηγήθηκα στο πρότζεκτ «The Big Society», αντίκρισα εικόνες της Βρετανίας -αυτής της υπέροχα fucked-upμοναχικής χώρας της Ευρώπης- που ονειρεύτηκα όταν ήμουν μικρή και αγάπησα σαν ενήλικας,. Μίλησα με τον Σι για τη δουλειά του.

Videos by VICE

VICE: Γεια σου Σι. Δουλεύεις το έργο σου «The Big Society» εδώ κι αρκετό καιρό. Έτσι δεν είναι;

Εργάζομαι πάντα πάνω στο The Big Society. Όταν το ξεκίνησα το 2007, μπορούσα να ξοδέψω καμιά 200άρα στερλίνες σε βενζίνη, διαμονή και φαγητό και να αποδράσω στη Σκωτία για το σαββατοκύριακο -αυτά τα έξοδα τότε τα κάλυπτε η δουλειά μου, που είναι η φωτογράφιση με ανάθεση. Τώρα που οι καιροί έχουν δυσκολέψει, προσπαθώ να βγάλω όσο γίνεται πιο πολλά από μια φωτογράφιση. Βγαίνω έξω και κάνω δύο και τρία πράγματα ταυτόχρονα.

Σου συμβαίνει συχνά να καταπιάνεσαι με ένα σχέδιο που απεχθάνεσαι;

Δε μισώ τίποτα από αυτά που κάνω, απλώς βρίσκω αρκετά περιορισμένη τη φαντασία μερικών ανθρώπων που μου αναθέτουν δουλειά. Επιπλέον, εργάζομαι πολύ για κλασικές εφημερίδες που έχουν περιορισμένη άποψη για το τι συνιστά μία καλή φωτογραφία. Για παράδειγμα, ζητούν περισσότερο πλευρικό φωτισμό, κάτι που είναι λιγάκι ντεμοντέ.

Αυτό που μου αρέσει στις εικόνες σου είναι η απλότητά τους. Μοιάζει σα να στρέφεις την κάμερα σε κάτι που συναντάς και βγάζεις μία φωτογραφία που έχει νόημα.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη φωτογραφία που σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;

Οι Βασίλισσες των Λουλουδιών

Μου αρέσει πραγματικά η φωτογραφία με τις Βασίλισσες των Λουλουδιών. Και το μνημείο της Μπάρμπι, επίσης.

Υπάρχει μία υποβόσκουσα θλίψη και στις δύο φωτογραφίες. Οι Βασίλισσες των Λουλουδιών ειδικά, έχουν ενδιαφέρον γιατί η φετινή παρέλαση ήταν και η τελευταία. Γίνεται στο Σπάλντιγκ, στο Λίνκολνσάιρ, σε μία αγροτική περιοχή και κέντρο της βιομηχανίας των λουλουδιών. Εάν σου αγοράσουν λουλούδια από πρατήριο βενζίνης, πιθανώς προέρχονται από το Λίνκολνσάιρ. Τέλος πάντων, την παρέλαση χρηματοδοτούσε το τοπικό συμβούλιο και οι τοπικές επιχειρήσεις, αλλά τώρα δεν έχει κανείς χρήματα. Έχει προκαλέσει και αρκετή ένταση το μεταναστευτικό κύμα από την Ανατολική Ευρώπη. Δεν υπάρχουν εκδηλώσεις σωματικής βίας, παρατηρείται κυρίως πολιτιστική ένταση που προσδίδει στο μέρος πολύ ενδιαφέρον.

Και η Εσταυρωμένη Μπάρμπι;

Αυτό ήταν πάνω στην Κούμπρια σε ένα δρόμο που ονομάζεται A66 και που θεωρείται από τους ντόπιους, επικίνδυνος. Εκεί γίνονται πολλά ατυχήματα αλλά το πιο λυπηρό είναι ότι τα τοπικά συμβούλια καθαρίζουν τους δρόμους από τα μνημεία που μόλις έχουν στηθεί. Τυπικά θεωρούνται ένα είδος διαφήμισης, κάτι που το θεωρώ πολύ θλιβερό. Από την άλλη, όμως, φαίνονται πολύ φθηνά. «Συγγνώμη, είσαι νεκρός, αλλά μπορώ να ξοδέψω μόνο ένα πεντόλιρο για σένα». Αλλά και πάλι, αυτή είναι η δική μου άποψη. Δεν θα ήθελα να υποτιμήσω τη μνήμη κανενός. Έτσι κι αλλιώς, τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα. Στέκονται στην άκρη του δρόμου για κάποιες ημέρες και μετά εξαφανίζονται σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Μνημείο για δυστύχημα στο δρόμο Α66 στην Κούμπρια.

Ποια είναι η αγαπημένη σου φωτογραφία;

Νομίζω ότι είναι αυτή με το πόστερ της Κλώντια Σίφερ που καλύφθηκε με χιτζάμπ από μπογιά. Το είδα στο Όλντχαμ στο Μάντσεστερ, μία περιοχή με μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό, και αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι το λεωφορείο στο φόντο της φωτογραφίας. Για μένα αυτό είναι ένα πολύ παραδοσιακό αγγλικό σύμβολο – νομίζω ότι δημιουργεί μία κάποια ένταση στη φωτογραφία, που με συναρπάζει.

Κάτι που έχω παρατηρήσει στις φωτογραφίες σου είναι ότι πολλές είναι αφιερωμένες στη στρατιωτική ζωή. Πώς κι έτσι;

Μεγάλωσα σε οικογένεια στρατιωτικών. Ο πατέρας μου ήταν στη Βασιλική Αεροπορία και αυτό που πάντα με συγκλονίζει με το στρατό είναι ότι φαινομενικά υπάρχει μια απίστευτη πειθαρχία, αλλά στο παρασκήνιο επικρατεί η απόλυτη καταστροφή. Για παράδειγμα το ποσοστό των διαζευγμένων στο στρατό είναι τεράστιο- ξεπερνούν το 50%.
Πως το εξηγείς αυτό;

Πιστεύω ότι οφείλεται εν μέρει στις συνεχείς μετακινήσεις. Ένα άλλο στοιχείο που μου κινεί το ενδιαφέρον, είναι ο έντονος συναισθηματισμός που υπάρχει γύρω από το στρατό. Τα κυρίαρχα Μέσα Ενημέρωσης είναι προσανατολισμένα στο να παρουσιάζουν τον πόλεμο ως κάποιο είδος ευγενούς προσπάθειας. Στην πράξη όμως, πρόκειται για γέρους που στέλνουν νέους να σκοτωθούν. Εάν γυρίσουν πίσω, συνήθως τους λείπουν ορισμένα μέλη του σώματός τους. Δεν φαίνεται όμως να γίνεται πραγματική συζήτηση για αυτό στα Μέσα Ενημέρωσης.

Καλωσορίζοντας στην πατρίδα τους στρατιώτες από το Αφγανιστάν. Η σορός του στρατιώτη Τζέιμς Κριγκ μεταφέρεται στην εκκλησία του Στράντμπρουκ στο Σάφολκ. Ο 21-χρονος έγινε το 257ο μέλος των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων που άφησε εκεί την τελευταία του πνοή όταν σκοτώθηκε σε μια έκρηξη στη Μούσα Κάλα.

Θα έλεγες ότι σου αρέσει να προκαλούν οι φωτογραφίες σου τέτοιες συζητήσεις;

Απολύτως, αλλά μόλις θέσεις ένα τέτοιο ερώτημα, σου κλείνουν το στόμα και σε αποκαλούν εξτρεμιστή. Κι ασφαλώς, υπάρχει και το όλο γεγονός ότι όταν γυρίσουν οι πληγωμένοι στρατιώτες από τον πόλεμο, τους αναλαμβάνει κάποιος φιλανθρωπικός οργανισμός. Αυτό δημιουργεί την όλη ιδέα του «ήρωα» που είναι χονδροειδώς συναισθηματική, σχεδόν μέχρι του σημείου να γίνει απαίσια. Η κυβέρνηση στέλνει κόσμο στον πόλεμο, αλλά όταν αυτός γυρίζει πίσω, περιμένει από τις φιλανθρωπικές οργανώσεις να τον αναλάβει.

Προφανώς, στη Βρετανία εξαιτίας της οικονομικής ύφεσης, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θέλουν να καταταγούν στο στρατό και υπάρχουν και στρατολόγοι που πηγαίνουν στα σχολεία και δείχνουν στα παιδιά όλες αυτές τις ωραίες φωτογραφίες με τύπους που κυκλοφορούν με όπλα. Δεν τους δείχνουν εκείνους που γυρίζουν πίσω χωρίς πόδια, όμως. Όταν θέλουν να σε βάλουν να κάνεις πράγματα που δεν είναι προς το συμφέρον σου, συχνά περιτυλίγουν τις προτάσεις τους με μια αίσθηση πατριωτισμού. Ξαφνικά το να χαραμίσεις τη ζωή σου είναι το καθήκον σου.

Μιλώντας για πατριωτισμό, υπάρχει αυτό το στοιχείο στις φωτογραφίες σου, το οποίο εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους. Υπάρχει ένα γλυκόπικρο συναίσθημα που διαπερνάει τη δουλειά σου- νομίζω είναι σαν να λένε οι φωτογραφίες σου: η Αγγλία είναι απίθανη, η Αγγλία είναι αστεία και η Αγγλία έχει γαμηθεί.

Έχεις απόλυτο δίκιο. Όταν οι εποχές είναι δύσκολες, τείνεις να βλέπεις κύματα πατριωτισμού. Όπως με τη Θάτσερ και τα Φόκλαντς. Ο πατέρας μου ήταν στον πόλεμο- ήμουν 14 όταν ξέσπασε ο πόλεμος. Εκείνο τον καιρό δεν ήξερε κανείς που βρίσκονται τα Φόκλαντς, πολλοί νόμιζαν ότι βρίσκονταν κοντά στη Σκωτία. Όταν η Θάτσερ τα πήρε πίσω, έγινε αυτό το τεράστιο κομμάτι της Αγγλίας και της «αγγλικότητας». Κάτι που στην πράξη είναι εντελώς κατασκευασμένο

Εορτασμοί για τους βασιλικούς γάμους.

Προφανώς, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι κακό στο να αγαπάς τη χώρα σου. Απλώς, πιστεύω ότι όταν οι άνθρωποι γινόμαστε υπερβολικά πατριωτικοί, πολύ συχνά κάνουμε λάθος. Βλέπεις ανθρώπους να γράφουν «Αγαπώ τη Μεγάλη Βρετανία» και δεν μπορούν να γράψουν ορθογραφημένα την λέξη. Στους εορτασμούς των βασιλικών γάμων πέτυχα έναν τύπο να βγάζει λόγο στο δρόμο για το πόσο μεγάλη είναι η Βρετανία, κρατώντας μια σημαία σε κοντάρι. Όταν σταμάτησε να φωνάζει, άρχισε να κυματίζει τη σημαία και τότε ανακαλύψαμε ότι την είχε κρεμάσει ανάποδα. Τόσο ηλίθιοι μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι όταν φτάνουν τα πράγματα στα άκρα.

Ανέφερες ότι ξεκίνησες να δουλεύεις τo «The Big Society» το 2007. Τι ήρθε πρώτο, η ιδέα του έργου ή οι φωτογραφίες της Βρετανίας στo υφεσιακό σοκ;

Περπατούσα στο Κέιμπριτζ και κατηφόριζα σ’ έναν δρόμο όπου υπήρχε μία μεγάλη ουρά ανθρώπων που στέκονταν έξω από το υποκατάστημα της τράπεζας «Northern Rock». Περίμεναν στην ουρά για να σηκώσουν τα χρήματά τους, επειδή η τράπεζα είχε χρεοκοπήσει, κι ήταν η πρώτη τράπεζα που φαλίριζε σε αυτή τη χώρα εδώ κι 150 χρόνια. Mου έκανε εντύπωση τότε, σαν να υπήρχε κάτι προσχεδιασμένο, γιατί δεν γράφτηκαν πολλά στις εφημερίδες την εποχή εκείνη για το κραχ. Έτσι, άρχισα να κάνω μικροπράγματα, αλλά όταν συνεχίστηκε η πιστωτική κρίση, άρχισα να κάνω περισσότερα. Η διαφορά είναι ότι τότε δε χρειαζόταν να ψάξω να βρω θέματα, έτειναν να εμφανίζονται μπροστά μου όλο και πιο συχνά.

Θα έλεγες ότι μία κακή οικονομία συντελεί σε παράλογη συμπεριφορά;

Απολύτως, και η ειρωνεία είναι ότι οι καλύτερες φωτογραφίες βγαίνουν σε εποχές κακής οικονομίας. Ξεκίνησα το έργο το 2007 και ταξίδευα σε όλη τη χώρα ψάχνοντας τότε θέματα, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι η μεγάλη εικόνα όπως οι ταραχές και τέτοιου είδους καταστάσεις. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι τα μικρότερα πράγματα. Θέλω να φωτογραφίζω το μνημείο στην άκρη του δρόμου, όχι το δυστύχημα. Όταν κοιτάζεις τη φωτογραφία από το δυστύχημα σοκάρεσαι γιατί βλέπεις έναν βαριά τραυματισμένο, ενώ με το μνημείο βλέπεις την παθητική φύση της ζωής. Δεν εννοώ ότι η ζωή είναι αξιολύπητη αλλά το να συναρμολογήσεις αυτό το μνημείο με δυο κομμάτια ξύλο, μπορεί να σου δώσει μια ιδέα του πόσο ευάλωτη είναι η ζωή, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Δείτε περισσότερη απ’ τη δουλειά του Si ε δώ.