Εικονογράφηση από τον Kyle Norris

Η βροχή στο Λος Άντζελες σημαίνει κάτι περισσότερο από επικείμενες κατολισθήσεις. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να βλέπουν ακόμα και τη μικρότερη ψιχάλα ως βιβλική καταστροφή ή ως δικαιολογία για να μείνουν μέσα, να φτιαχτούν και να ανεβάσουν στο Instagram τη θύελλα ειδωμένη από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας. Έτσι συνήθως είναι μόνο οι τουρίστες ή οι τρελοί -ή και τα δύο- αυτοί που συναντάς όταν περπατάς, ακόμα και τις στιγμές που έχουν σταματήσει οι ψιχάλες.

Περπατούσα έξω γιατί πιστεύω ότι η βροχή -σε μια περιοχή όπου υπάρχει ελάχιστα διαφορετικός καιρός εκτός από τη λιακάδα- είναι συναρπαστική. Επίσης ήμουν έξω για να πάρω τσιγάρα. Το κοντινότερο μέρος για να τα αγοράσω είναι μία κάβα, μόλις ένα στενό κάτω από τη Sunset Strip. Η βροχή συνέχιζε, έτσι συνέχισα να περπατάω. Το Chateau Marmont είναι πάντα αρκετά ενδιαφέρον να το βλέπεις νωρίς το Σάββατο, όταν όλοι οι παρκαδόροι, οι άνδρες της ασφάλειας και οι μπάρμαν ετοιμάζονται για το χαμό που αναμένεται να ακολουθήσει. Σταμάτησα και μίλησα με τον μπάρμαν. Τον ρώτησα εάν βλέπει πολλά είδη χαρακτήρων δουλεύοντας στο μπαρ του Marmont τα σαββατοκύριακα. «Δεν έχεις ιδέα», είπε.

Και έπειτα έπεσα πάνω στον Rob Ford. Είχα διασχίσει τον δρόμο και περπατούσα προς το ξενοδοχείο Standard, απολύτως χαμένος στις σκέψεις μου -ανυποψίαστος, γιατί είχα κάνει αυτό τον περίπατο εκατομμύρια φορές στο παρελθόν. Για κάποιο λόγο, βλέποντας τον Rob Ford ήταν σαν να βλέπω ένα παλιό φίλο -με αυτό το άνοιγμα του στόματος από έκπληξη που έχει ένας τύπος που κρατάει μια χαρτοσακούλα με κινέζικο φαγητό. «Ω, Θεέ μου – Γεια σου!», είπα, πριν επεξεργαστώ την πληροφορία ότι αυτός είναι ο δήμαρχος του Τορόντο και όχι ένας παλιός φίλος. «Rob Ford!».

«Ναι! Γεια!», είπε. Και χωρίς την παραμικρή ένδειξη της προσποίησης ενός πολιτικού, με αγκάλιασε. Ένιωσα εντελώς άνετα. Τι άλλο υποτίθεται ότι μπορείς να κάνεις όταν είσαι κορίτσι που συναντάει τον Rob Ford; Χειραψία; Να κρατήσω απόσταση; Ήταν μια ωραία αγκαλιά.

Του είπα ότι ήμουν από το Rosedale, στο Τορόντο.

«Αποκλείεται!» είπε. «Τι κάνεις εδώ;».

Του είπα ότι έμενα εκεί κοντά και τον ρώτησα αυτός τι έκανε εδώ. «Θα πας στα Όσκαρ;»

«Ναι», είπε.

«Είσαι μεγάλη διασημότητα τώρα!»

«Ναι», είπε. «Έκλεισα για να πάω στον Kimmel». Μόλις τέλειωσα -τώρα επιστρέφω”. Κρατούσε το κινέζικό του.

«Πώς ήταν ο Kimmel;»

«Νομίζω πήγε καλά», απάντησε, ενώ φαινόταν λίγο εξαντλημένος.

Ρώτησε εάν δούλευα στο Χόλιγουντ. Του είπα ναι και είπε «Ουάου, σούπερ». Δεν ήταν αυτό που λέμε ομιλητικός, αλλά από κοντά είναι εκπληκτικά χαρισματικός. Ήδη με είχε πείσει. Σε αυτή τη φάση είχε μαζευτεί λίγος κόσμος. Μια μαμά με την κόρη της παρακολουθούσαν με ανυπομονησία. Ένας ψηλός, μεγαλύτερος, καλοντυμένος άνδρας -πολύ καλοβαλμένος και σοφιστικέ για να θέλει να διακόψει ένα κορίτσι που μιλάει στον Rob Ford- συνέχισε να χώνεται σπρώχνοντας. «Γεια σου, φίλε», του είπε ο δήμαρχος, «θέλεις να βγάλουμε φωτογραφία;». Ήταν εντελώς στο στοιχείο του -ευτυχισμένος. Έβαλε το χέρι του γύρω από τον τύπο, που σε αυτή τη φάση έμοιαζε σαν μωρό που «μπαμπαλίζει». Έβγαλα τη φωτογραφία. Του έδωσα την φωτογραφική μηχανή. Την κοίταξε. «Μπορείς να βγάλεις άλλη μία;»

Την έβγαλα, έφυγε και ο δήμαρχος με ρώτησε τι δουλειά κάνω. Μιλήσαμε για αυτό. Τον ρώτησα εάν ήταν ενθουσιασμένος για τα Όσκαρ. Δεν είμαι απολύτως σίγουρη για το πώς προέκυψε να πούμε ότι ήταν προσκεκλημένος. «Ναι!» είπε. «Αγαπώ το Λ.Α». Μιλήσαμε για το Λ.Α.

Η μητέρα που παρακολουθούσε τελικά πήρε το λόγο. Ήθελε κι αυτή μια φωτογραφία. Η κόρη της ήταν πολύ αγχωμένη. Παρέμειναν στην περίμετρο του κύκλου, που διευρυνόταν κάθε λεπτό και μέχρι εκείνη τη στιγμή, είχε μετατραπεί σε πραγματικό πλήθος γύρω από τον δήμαρχο του Τορόντο, ο οποίος στεκόταν έξω από το Standard με το κινέζικο του. Λίγα λεπτά αφού είχε φύγει από την εκπομπή του Kimmel και ολοφάνερη τη διάθεση του να μείνει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του και να ξεκουραστεί πριν από τα Όσκαρ. Έβαλε το χέρι του γύρω από τους ώμους της. Ήταν συγκινημένη.

Είναι σχεδόν αδύνατο να εξηγήσω πόσο απολαυστικός είναι ο Rob Ford από κοντά -έχει μια απίστευτη εμπιστοσύνη στο σώμα του. Τίποτα από αυτό που βλέπεις στο διαδίκτυο δεν απαθανατίζει πραγματικά τι παρουσία έχει. Βλέπεις αυτές τις φωτογραφίες, ενός χοντρού ψωνισμένου, ξέρεις ότι κάπνιζε κρακ και ξέρεις ότι ο μόνος λόγος που πήγε στον Kimmel είναι πως κάπνιζε κρακ. Αλλά είναι πολύ ελκυστικός. Θέλεις να είσαι γύρω του. Έβγαλα την φωτογραφία. «Είμαι ωραία;» ρώτησε η μαμά. Της είπε ότι ήταν. Η μαμά με κοίταξε σκεπτική. «Πρέπει να την πιστέψεις» είπε ο δήμαρχος. «Είναι ένα πλούσιο κορίτσι από το Rosedale -ξέρουν πώς να βγάζουν φωτογραφίες με το iPhone».

Της έδωσα πίσω το τηλέφωνο της και είπα ότι αυτό το σχόλιο για το Rosedale ήταν άδικο. Μου έδωσε την κάρτα του. «Πάρε με τηλέφωνο», είπε. Του είπα ότι θα τον πάρω. Αγκαλιαστήκαμε ξανά. Νομίζω ότι τηλεφώνησαν στο γραφείο του. Ο πρώην φίλος μου με κατηγόρησε ότι θέλω να κάνω σεξ με τον Rob Ford. Δεν είναι εντελώς λάθος. Πρέπει να τον δεις από κοντά. Είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς ανθρώπους που έχω ποτέ συναντήσει. Θα είχε πλάκα. Θα γελούσε. Δεν θα ήταν αγχωτικό, και δεν θα ήταν ξεπέτα. Θα ήταν για να διασκεδάσουμε με τολμηρό τρόπο. Θα τον ψήφιζα.