Ο νέος αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Γουίλιαμ Γκέι. Γράφει για μια κοινότητα χαρακτήρων που ζούνε κάπου στο Τενεσί, στην μέση του πουθενά και τους ενώνει η γεωγραφία, το αίμα, ο ανταγωνισμός, η απληστία, η αγάπη και η εκδίκηση. Το περίεργο με τον Γκέι είναι πως είναι σαν τον δίδυμο αδερφό του Κόρμακ Μακάρθι, αν όχι αυτός, τότε η πένα του σίγουρα. Για να το εξηγήσω καλύτερα, το έργο του Γκέι θα μπορούσε να είναι δημιούργημα του Μακάρθι, αν αυτός δεν είχε φύγει ποτέ από το Τενεσί για το Τέξας και από εκεί στο Νέο Μεξικό, αν δεν είχε γράψει ποτέ την Τριλογία των Συνόρων, το Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους, τον Δρόμο και τον Συνήγορο. Ο Γκέι λοιπόν είναι ο Μακάρθι που έμεινε στην πολιτεία που τον γέννησε και συνέχισε να γράφει τις σκληρές γοτθικές ιστορίες του νότου που βρίσκει κανείς στα τέσσερα πρώτα βιβλία του, το Παιδί του Θεού, το Orchard Keeper, to Suttree και το Outer Dark.
Με τον Γκέι, όπως και με τον Μακάρθι πριν από αυτόν, βρίσκεις ιστορίες που λαμβάνουν χώρα στα μέσα του 20ου αιώνα και έχουν να κάνουν με το να ξεθάβεις νεκρούς και να τους παρενοχλείς σεξουαλικά. Στα βιβλία του διαβάζεις συζητήσεις με την χαρακτηριστική γλώσσα του νότου. Είναι τόσο αυθεντικές που θα νόμιζες πως ο Γκέι ταξίδεψε πίσω στον χρόνο και απλά κατέγραψε αυτά που άκουσε. Γράφει ζωηρές και μακροσκελείς περιγραφές της φύσης, που μέσα από την καθαρότητα τους, σου περνούν αυτό το σχεδόν μυστικιστικό στοιχείο που κρύβεται πίσω από το αδυσώπητο προσωπείο των τοπίων του νότου. Και φυσικά, οι άνδρες στα έργα του είναι σαν δαίμονες. Είναι διεφθαρμένοι και πανούργοι τόσο με τα σχέδια τους όσο και με τις καραμπίνες τους. Δεν τους περισσεύει συμπόνια ή συμπάθεια για τον συνάνθρωπο τους, το μόνο που τους ενώνει με αυτούς τελικά, το μόνο που μοιράζονται είναι το δέρμα που φοράνε, αλλά κάτω από αυτό κατοικεί μόνο μια σατανική θέληση. Είναι άνδρες που κατάγονται απο τον Φλεμ Σνόουπς, τον χαρακτήρα του Γουίλιαμ Φόκνερ από την τριλογία των Σνόουπς. Η ανατροφή τους στον στερημένο νότο τους έχει γεμίσει με φιλαργυρία και πονηρία, κάνοντας την καρδιά τους μαύρη. Ο μόνος στόχος που έχουν στην ζωή είναι να μαζέψουν πλούτη σε βάρος των άλλων και πολλές φορές, εκφράζοντας τον σαδισμό που κρύβουν μέσα τους, το κάνουν ακριβώς επειδή κάνουν κακό στους άλλους.
Videos by VICE
Από όσο γνωρίζω, ο Γκέι άρχισε να δημοσιεύει τα έργα του προς το τέλος της ζωής του, δουλεύοντας ως τότε σε διάφορες δουλειές, από οικοδόμος και ξυλουργός, μέχρι ελαιοχρωματιστής και ό,τι άλλο έβρισκε. Το πρώτο του βιβλίο, το Long Home, είναι το νέο μου αγαπημένο βιβλίο. Ο τίτλος του παραπέμπει στον αιώνιο ύπνο του θανάτου. Οι χαρακτήρες του είναι βυθισμένοι μέσα στις επαρχιώτικες ζωές τους, κάνοντας πράγματα που φαινομενικά δεν έχουν καμία αξία. Αλλά με έναν μοναδικό τρόπο, ο Γκέι δίνει στις δραστηριότητες τους μια αίσθηση μεγαλείου, κάνοντας ακόμα και την κατασκευή ενός παντοπωλείου στην μέση του δάσους να αφήνει πίσω του τον ξυλουργικό του χαρακτήρα και να στροβιλίζεται σε μια αιώνιας αντιπαλότητα μεταξύ του γιού και του πατέρα-φονιά. Πώς το κάνει αυτό; Πώς καταφέρνουν ο Μακάρθι και ο Γκέι να παίρνουν στιγμές της ζωής που δεν αξίζουν την προσοχή μας και να τις μεταμορφώνουν σε πράξεις με συνέπειες για τις οποίες νοιαζόμαστε;
Διαβάζω πάρα πολλά βιβλία και δύσκολα καταφέρνουν κάποια να συλλάβουν την προσοχή μου, όπως τα έργα αυτών των συγγραφέων. Πιστεύω πως αυτό συμβαίνει γιατί παρά το γεγονός ότι έχω μεγαλώσει σε μια πλούσια πόλη της Καλιφόρνιας του 20ου αιώνα, μπορώ και αναγνωρίζω στοιχεία σε αυτούς του χαρακτήρες από τον Νότο του παρελθόντος. Επιφανειακά οι περιστάσεις της ζωής τους δεν βρίσκουν σημείο επαφής με την ανατροφή που έλαβα στην Δυτική Ακτή, αλλά είναι άνθρωποι που παλεύουν με τα καθημερινά θέματα της ζωής: τον έρωτα, το να βγάζεις πέρα με την δουλειά σου, να πολεμάς τους εχθρούς σου. Όμως οι συγγραφείς, μέσω αυτών των χαρακτήρων, αντιμετωπίζουν τα αιώνια ερωτήματα: τι σημαίνει το να είσαι μια δημιουργική δύναμη σε αυτόν τον πλανήτη; Υπάρχει Θεός; Πώς μπορούμε να βρούμε το νόημα της ζωής χωρίς την ξεκάθαρη παρουσία Του; Αυτός ο εμποτισμός της αιωνιότητας στην καθημερινότητα, δίνει στο έργο του Γκέι το ίδιο βάθος, την ίδια αξία με αυτά του Φόκνερ και του Μακάρθι. Μας λέει πως την ίδια στιγμή τα πάντα μπορεί να είναι σημαντικά, αλλά και ασήμαντα, απλά προϊόντα του ήχου και της οργής.
