Net als bij de meeste mensen zijn bij dj’s en producers de meeste mensen tracks verbonden aan gebeurtenissen uit hun leven. In Crate Expectations stellen we een playlist samen aan de hand van deze herinneringen, die ze op deze manier met ons kunnen delen. Deze week Dennis Ferrer.

THUMP: Wat is het eerste nummer waar je van hield?

Wat zijn de eerste twee platen die je ooit hebt gemixt?
“Our Father, The Lord’s Prayer” en “Hail Mary”. Dit moet ik even uitleggen. Ik ging naar een Katholieke school in de Bronx, New York, omdat mijn ouders dachten dat strenge discipline zou helpen om mij op het goede pad te houden in een buurt die overspoeld werd door criminaliteit en allerlei vage figuren. Dit was dus niet het geval, dus op een dag moest ik naar de kerk om al mijn zonden op te biechten aan de priester – wat overigens best lang duurde.

De priester vertelde me dat ik vijf keer “Our Father’s/The Lord’s Prayer” en tien keer “Hail Mary’s” moest zingen om God’s vergiffenis te krijgen. Ik bedankte hem, verliet het biechthokje, ging op mijn knieen zitten en begon Our Father te zingen. Maar ik wist de volledige tekst niet, dus ik dacht fuck it, het klinkt hetzelfde. De priester is hier niet en daarnaast boeit het hem echt niet. Die gast heeft betere dingen te doen.

Wat is je ergste guilty pleasure song?
Super genant, maar oke. “A Te” door Lorenzo Jovanotti Cherubini. Het is een Italiaanse ballad: Ik bedoel deze shit is geniaal! Hij schreef een nummer simpel genaamd “Aan jou” Ik bedoel, what the fuck? Het is zo simpel, zo hartverscheurend. Al eeuwenlang een nummer voor trouwerijen. Het is een lied dat ik graag had willen schrijven aan de liefde van mijn leven, wanneer je de woorden niet kan vinden om te beschrijven wat je voelt en dan simpelweg zegt “Aan jou”. De piano akkoorden zijn prachtig en wanneer de gitaar begint met de snaar akkoorden, voilà! It’s a wrap. Ik verwacht niet dat veel mensen dit zullen begrijpen, maar als je openminded bent en je hebt respect voor ballads en het tekstschrijven ervan dan is dit zeker een tranentrekker.

Welk nummer heb je de laatste maand op repeat gehad?
Mari Kvien Brunvoll’s “Everywhere You Go (Ricardo Villalobos Remix).” Deze plaat is echt helemaal gestoord. Deep, sexy, underground, vocals, Villalobos doet wat hij doet. Het is alsof je iets moet leren eten, maar als je het een aantal keer gegeten hebt ben je verkocht.

Over welke plaat ben je het meest enthousiast om te draaien tijdens primetime op de Objektivity label night?
Guillaume en The Coutu Dumonts “Ghetto Indigo (Original Mix).” Het is geen nieuwe track, maar de voornaamste melodielijn is waanzinnig. Er valt hier niet veel over te zeggen. Je snapt hem of je snapt hem niet. Maar verdomd, ik ben echt verslaafd aan deze plaat. Ondergewaardeerd is ‘ie!

Wat is de laatste plaat die je wil horen voordat de lichten aangaan?
Marshall Jefferson’s “House Music Anthem.” Hier hoef ik niet echt iets over uit te leggen toch? Het is onherroepelijk, het einde van alle house muziek anthems. Als je dit niet vet vindt, dan weet ik gewoon niet wat ik moet zeggen. Dit is de echte definitie van HOUSE.

Wat is het nummer wat je wil horen vlak voor je doodgaat?
Ik weet dat ik op de oldschool tour ben, maar het verdient het genoemd te worden. Odyssey’s “Inside Out.” Het gaat hier allemaal om de snaar akkoorden. Dit is serieuze dansmuziek. Ik kan er niet veel over zeggen behalve dat het mij emotioneel raakt. Ik doe mijn ogen dicht en ik verlies mezelf in de schoonheid van de muziek.