Kunstenares Mahomi Kunikata zit bij het Japanse kunst-productiehuis KaiKai Kiki en maakt schilderijen waarin alles draait om
onverholen vreselijkheden en de dood. Grote schilderijen met titels als Hibiki-kun and the High School National Suicide Tournament zorgen
ervoor dat je er met een lach op af loopt, maar als je beter kijkt, je ongemakkelijk gaat voelen. Lara
Bakema sprak Mahomi laatst op haar expositie Fancy Funeral en kwam tot de conclusie dat de jonge kunstenares
weliswaar is blijven hangen in een ernstige haiku-trip, maar wel
de meest gruwelijke, ranzige sprookjes van Tokyo kan vertellen.

Vice: Hee Mahomi. Zullen we het interview beginnen met even te kijken naar wat van je oudere werk? Deze tekening bijvoorbeeld. Waarom zit dit meisje op de grond krijt op haar vagina te smeren?
Mahomi: Iemand heeft het in haar gestopt en daar is ze heel verdrietig om. Ze probeert het eruit te krijgen.

Wie heeft het in haar gestopt?

Dat weet ik eigenlijk niet.

Is het een zelfportret?

Er zitten wat elementen in die op mij slaan maar het is geen zelfportret.

Ok. Laten we even kijken naar Hibiki-kun and the High School National Suicide Tournament. Hoe kom je op zo’n titel?

Nou, het High School National Suicide Tournament is een toernooi waarbij de knapste jongens van de middelbare scholen door het hele land worden gekidnapped en vervolgens gedwongen worden om publiekelijk zelfmoord te plegen. Door zichzelf in stukken te snijden bijvoorbeeld, of door zoutzuur te drinken of zichzelf te wurgen. Hun dood is het hoogtepunt van het spektakel. Helaas haalt bijna niemand de laatste ronde omdat het gewoon te pijnlijk is. De meesten geven het al op de helft op… De jongen die je hier ziet is een van de deelnemers.

Tekende je ook al dit soort heavy dingen toen je klein was?

Ja. Toen ik klein was tekende ik schattige manga-poppetjes na, maar op de een of andere manier eindigden ze altijd met een strop om hun nek, of met afgehakte ledemaatjes. Ik liet ze nooit aan iemand zien omdat ik me ervoor schaamde. Zeker tegenover mijn ouders. Die zouden denken dat ik gek was. Later, toen ik een beetje bekend begon te worden, begrepen ze er nog steeds niets van, maar ik geloof dat ze nu wel zo’n beetje achter me staan.

Hoe was het leven als arme, niet begrepen kunstenaar? Had je een bijbaantje?

Ik fotografeerde mensen in het voetbalstadion. Die verkleedden zich dan in semi-traditionele Japanse kostuums en kochten mijn foto’s als souvenir.

Dat moeten een hoop blije plaatjes geweest zijn. Zag je die mensen dan ook voor je met stroppen om hun nek?

Ja, ik geloof het wel ja.

Hoe ben je er in geslaagd om te groeien als kunstenares?

In 2003 of 2004, ik weet niet meer precies wanneer, organiseerde Takashi [Murakami, baas van KaiKai Kiki, Red.] een kunstbeurs waar jonge kunstenaars de kans hadden hun werk te laten zien. Hij zag mijn werk en we raakten in gesprek. Zo is onze samenwerking begonnen, en dat is wat mij bijvoorbeeld hier gebracht heeft.
 

Waarom heet de expositie Fancy Funeral?

In Japan is de begrafenissenbranche heel groot. De ceremonies zijn overdreven officieel, en heel kil. Wanneer een van je geliefden sterft, wordt diens begrafenis geregeld door allemaal stijve protocollen en regeltjes. Er blijft geen ruimte over voor persoonlijke dingen. Toen mijn oudere broer stierf wist ik bijvoorbeeld een tijd lang geen woord uit te brengen. Letterlijk: ik kon een tijd lang niet praten omdat ik het idee had dat ik niet kon zeggen wat ik echt voelde. Ik vind dat iedereen gewoon recht heeft op een begrafenis zoals men dat zelf wil. Gewoon op je persoonlijke, ‘fancy’ manier.

Breng je daarom een zogezegd suikerlaagje aan op je werk? Met die felle kleuren en schattige meisjes? Om mensen minder depressief te maken over de dood?

In het echt brengen mensen ook een suikerlaagje aan op hun verdriet, door bijvoorbeeld te gaan winkelen of veel te gaan vreten. Als we ons naar voelen proberen we die gevoelens altijd weg te nemen door zulk soort dingen te gaan doen. Dus het is niet zo dat dat mijn boodschap is, het is gewoon wat iedereen doet.

Ik zag een clipje op Youtube waarbij je op een expo in New York verkleed was als een soort grote, harige boom. Het zag er vrij onschuldig uit maar ik kan me op de een of andere manier voorstellen dat de mensen daar zich toch wel een beetje ongemakkelijk gevoeld moeten hebben.

Dat was geen boom. Het is een monster, een van de karakters die geregeld terugkomt in mijn werk. De mensen waren er niet zozeer bang voor, ik kon ook gewoon door dat pak heen praten enzo. Alleen af en toe, als ik een tijdje stil had gestaan, dachten sommigen dat ik een scupltuur was. Die mensen schrokken natuurlijk als ik opeens ging bewegen.
 

Wat denk je, is het gepast om mijn 5-jarige neefje een Mahomi Kunikata te geven als verjaarskadootje?

Hangt af van de jongen. Het kan heel traumatisch zijn om iemand iets in het gezicht te duwen wat -ie eng vindt. Maar ik was een tijdje terug op een basisschooltje in Tokyo waar ik een klas een hele enge tekenfilm liet zien waarin een klein jongetje werd opgevreten door een verschrikkelijk monster. Achteraf liet ik de kinderen tekeningen maken over wat ze hadden gezien; niemand had een trauma opgelopen. Waarschijnlijk waren het allemaal kleine Mahomi Kunikataatjes.

Tekst: Lara Bakema
Abeeldingen gebruikt met toestemming van Mahomi Kunikata/Kakai Kiki .Co, Ltd en Galerie Alex Daniels – Reflex Amsterdam.