Tot voor kort dachten we altijd dat The Rakes een hoekig Brits rockbandje met een nogal spastische zanger was. Lekker nerveuzig en neurotisch. Op hun tweede album Ten New Messages ( dat volgende week uitkomt ) klinken ze echter nogal bezorgd over het wel en wee van de aardkloot die we met zijn allen bewonen. Doorgaans is dat genoeg reden om ze direct bij het oud vuil zetten, maar aangezien de songtitel The World was a Mess but his Hair was Perfect best grappig is en de liedjes goed te pruimen zijn besloten we ze toch maar te vragen hoe ze denken over ‘ de problemen in Irak’.

Vorig jaar waren jullie een grote kleine band. Nu lijken jullie door te groeien en zijn jullie vooralsnog een kleine grote band. Hoe voorkom je dat je de nieuwe Snow Patrol wordt?
Zanger Alan Donohoe: Ik denk dat het belangrijk is dat je de harde kern van je fans niet uit het oog verliest. Met die personen moet je een goede band onderhouden. Mensen die niet echt om muziek geven mogen je cd ook wel kopen, maar dat moet niet je core audience worden.

Klinkt logisch. Je moet dus voorkomen dat al je vrienden het stiekem bagger vinden wat je maakt, maar jij dat niet meer ziet omdat allerlei oppervlakkige types je inmiddels op handen dragen.
Gitarist Matthew Swinnerton: Inderdaad. Maar je mag wel een beetje advocaat van de duivel spelen. Het is bijvoorbeeld best ironisch dat The World was a Mess onlangs de soundtrack bij een modeshow was. Niet dat alle modellen leeghoofden zijn, maar toch, ze liepen over de catwalk luisterende naar een nummer dat fel gekant was tegen hun manier van leven.
Alan: Voor de goede orde: We gaven het nummer in bruikleen omdat we de kledingontwerper van die show wel erg graag mogen.

Er komen nogal wat grote thema’s voorbij op Ten New Messages. Oorlog is er een van. Hoe denken jullie eigenlijk over de huidige situatie in Irak?
Alan: ‘ Onze songs zijn vooral escapistisch. ‘We Danced Together’ gaat over dansen op daken van huizen in tijden van oorlog. Proberen te vergeten wat een zooitje het leven vaak is.

Lekker makkelijk.
Alan: ‘ Ik denk dat men vaak over het hoofd ziet dat er in landen waar een oorlog woedt ook gewoon geleefd wordt. De risico’s zijn enorm, maar meestal gaan mensen gewoon nog naar hun werk terwijl er bommen vallen. Of naar de supermarkt. Ze zullen wel moeten. De media vertellen doorgaans vooral het verhaal van de militairen en terroristen in de gevechtszones en verliezen uit het oog dat burgers die niets met zo’n oorlog te maken hebben zich ook voortdurend in die gebieden bevinden.

Wrang genoeg is het meestal goed voor een muziekscene als er oorlog in een land is. Mensen moeten zich afreageren. Dus is er meer underground. Hoe zou dat in Irak zijn?
Alan: Geen idee, maar als ik me in oorlogsgebied bevond zou de muziek die ik maakte in ieder geval nog feller zijn. Zeker als er, zoals in dit geval, geen makkelijke oplossing voor de situatie is.
Matthew: Het doet me denken aan die aflevering van The Simpsons waarin Homer hoort dat hij nog maar 24 uur te leven heeft. Hij maakt een bomvol activiteiten-schema voor zijn laatste dag, maar verslaapt zich gigantisch hahaha. ( serieuzer ) Als zo’n oorlog in Irak te lang duurt kan het tot algehele apathie onder de bevolking leiden. Dat op een gegeven moment niemand meer gelooft in betere tijden.

Ok, bedankt. Ik denk trouwens dat dat punt allang bereikt is.

ARNEY SCUM

Het nieuwe album ‘Ten New Messages’ is nu uit op V2.