Ik zag ooit een vrouw die zichzelf voor de metro wierp. Ik zag haar op een bankje zitten op het perron. Toen er een trein aankwam en de wind toenam, sprong ze op het spoor en rende ze richting de tunnel. Mensen schreeuwden en de trein remde hard, maar niets kon voorkomen dat de tweehonderd ton wegende metalen massa de vrouw tot een spoorwegpizza reduceerde. Elk jaar sterven meer dan 100 mensen op deze manier. Metrobestuurders noemen ze ‘one unders’. Door alle ophef rond een nieuwe film die deze situatie in het belachelijke trekt, hebben onze collega’s van Vice UK met een metrobestuurder gesproken over de ‘one unders’.

“Ik weet niet of het komt door stoer gedrag of omdat ze er stiekem bang voor zijn, maar sommige chauffeurs zijn zo van, ‘Oh, ik kan niet wachten tot ik er eentje onder krijg’, omdat je dan een volledig betaald verlof van een half jaar krijgt. Deze bestuurders kan het niet veel schelen: er zit bloed over heel de voorkant van de trein, de persoon eronder schreeuwt, de politie en de ambulance zijn ter plekke, en de bestuurder zit gewoon doodleuk zijn krant te lezen en zijn boterham op te eten. Het heeft geen enkel effect.”

“Maar ik heb ook verhalen gehoord van mensen die erover vertelden alsof het niets was en die uiteindelijk van de trein gehaald moesten worden. Het kan je echt breken. Iemand die ik goed ken, had een ‘one under’ gehad en was lange tijd met ziekteverlof. Er was een kerel die langs de uitgang naar het perron liep, zo’n honderd meter van waar mijn vriend stond. Hij klom naar beneden, hij sprong niet. Hij bleef gewoon op de rails staan. De bestuurder probeerde te remmen, maar het was onmogelijk om op tijd te stoppen. Veel mensen zeggen dat je moet wegkijken of naar beneden kijken, maar die gast deed dat dus niet. Hij keek recht naar de man op het spoor. Ze hadden echt zeker drie seconden oogcontact voor de trein hem raakte. De gedachte dat hij het laatste levende wezen was dat die kerel had gezien, heeft mijn vriend echt totaal kapot gemaakt. Sommige mensen durven niet meer met de metro na zulke dingen.”   

“Hier is het ergste verhaal dat ik ooit heb gehoord, en het is echt gebeurd, want ik ken de kerel die op de trein zat. Hij was een instructeur –mijn instructeur toen ik begon- en zat op de trein, maar niet achter het stuur. Hij reed gewoon mee met de bestuurder, dat gebeurt wel vaker als treinen overvol zijn. Ze reden met de Northern Line en hadden flink de sokken erin. Hij was wat aan het praten met de bestuurder, toen er plots een vrouw op het spoor stond. Ze was volledig naakt en stond daar in een pose zoals Jezus aan het kruis hing. Natuurlijk werd ze geraakt en stierf ze. Na de lijkschouwing bleek dat ze schizofreen was. Ze was naar het station gegaan, had zich uitgekleed -haar kleren netjes opgevouwen- en dwaalde rond in de tunnel. Ze stond er gewoon, te wachten.”

“Ik heb het zelf nog nooit meegemaakt, maar zo’n zes weken geleden was het bijna raak. Het was rond 11 uur ’s ochtneds en ik kwam van Heathrow met een snelheid van 75km/u. Ik zat half te slapen, omdat het elke dag hetzelfde liedje is, maar plots besefte ik dat er in de verte iets bewoog. Terwijl ik dichterbij kwam, besefte ik dat het een man was die op het spoor liep. Ik probeerde te remmen, maar het duurt wel even voordat je stilstaat bij zo’n hoge snelheid. Hij stond middenop het spoor en wandelde recht op mij af. Ik dacht, “Dit is niet goed, ik ga hem gewoon raken.” Toen, op het laatste moment, zette hij een stap opzij en sprong hij op het andere spoor. Ik had hem niet geraakt, maar je kan wel begrijpen dat ik enorm zat te beven!”

“Als je met een ‘one under’ te maken krijgt, word je getest op alcohol en drugs. Je moet drie dagen vrij nemen. Als je doet wat het spoorbedrijf zegt, keer je meteen terug naar je werk, maar de meeste mensen nemen wat extra dagen vrij.”

“De Northern Line is altijd de ergste lijn, en daarna denk ik die van Piccadilly. King’s Cross en Victoria hebben de meeste slachtoffers, maar dat zijn gigantische stations met tien verschillende lijnen die erdoor lopen. Tooting Bec heeft volgens mij de meeste doden voor een individuele lijn, in de buurt staat groot psychiatrisch ziekenhuis. Aldgate East heeft er ook veel.” 

“Volgens de legende is er een bestuurder van de Northern Line die al zeven ‘one unders’ heeft gehad. Ik heb het gevoel dat het lot je toch iets wil vertellen als je er al zoveel gehad hebt, snap je!?”

“Een van de dingen bij ‘one unders’ is dat als de mensen geraakt worden, je zou denken dat ze onmiddellijk sterven, maar de helft van de tijd is dat niet zo. Soms timen de mensen hun sprong niet goed genoeg en zitten ze vast in het gat onder de rails. Sommige mensen noemen die gaten zelfmoordputten omdat het lijk daar altijd in valt, maar anderen zeggen dat dit onzin is en dat die gaten er voor afval zijn.”

“Enkele nachten gelegen vertelde een instructeur me over een geval in Heathrow. Het perron zat vol toeristen en een kerel klom op het spoor en ging erop liggen. Hij werd niet geëlektrocuteerd omdat zijn kleding hem beschermde, isoleerde. Er ontstond een enorme opschudding. Toen reed de trein het station binnen, niet overdreven snel, en raakte die gast. De bestuurder was echt van streek. Plots hoort hij een geluid onder de trein. De man kwam er ineens onderuit. Wat er gebeurd was, was dat de trein de man in de zelfmoordput had geduwd. hij had geen schrammetje! Er is altijd veel politie op Heathrow en ze vroegen hem, “Wat ben je aan het doen?” Hij leek bijna beschaamd. “Oh, het spijt me echt. Ik ga maar naar huis.” Ze konden het niet geloven.