Donderagavond is waarschijnlijk een slecht moment om te winkelen, maar ik moest zonodig een nieuwe broek kopen. Als je, zoals ik, veel gevraagd wordt als entertainer ben je verplicht om je presentatie op peil te houden. Ieder moment van de week. Zo waren de muzikanten van James Brown destijds verplicht om netjes voor de dag te komen vanaf het moment dat ze een stap buiten de deur zetten, en werden ze ook nog gevraagd een beleefde omgangsvorm te hanteren. Ze representeerden namelijk iets, stonden voor een levenshouding (mag ik aannemen) en hadden hun beroepseer hoog te houden.

Tot midden jaren zeventig was jazz nog verstrengeld met een opwindende levensstijl, en zo kleedden de muzikanten zich ook. Opvallend, elitair en opdringerig (gekke hoedjes, sinistere sikken, dure pakken, esoterische sieraden) om niet genegeerd te worden. En zo klonken ze dan ook. Ik ga me hier niet uitsloven om iemand te overtuigen van de kwaliteiten van Weather Report of Mahavishnu Orchestra -zoek dat zelf maar uit-, maar zij waren het einde van een tijdperk. Seks werd steriel. Nou ja, allemaal lang geleden en nu niet meer van belang.

Waar was ik? Oh ja, een broek aan het passen. Een afschuwelijke bezigheid. Erg fijn daarentegen was het om buiten in de drukte alle representatieve figuren van verschillende popgenres op te merken. Kijk, daar heb je een groepje sportieve weedrokers met hun skateboards. Altijd vol leven en delen alles wat ze te vertellen hebben met toevallige voorbijgangers. Een beetje zoals als de Marokkanen. Persoonlijk mag ik die gasten wel. Ze hebben meestal ook lekkere vriendinnetjes. Hoe zit dat eigenlijk met hun muziek? Vooral dingen die ‘urban’ klinken, voor zover ik weet. Ik kan me geen folkrock voorstellen bij het leunen tegen grafittimuren. Of ragtime, haha. Ik zou de stoere ADHD-stonerklanken à la Mastodon wel ideaal vinden als krakende muzak bij een namiddag hangen in de onfrisse buitenlucht rond winkelbuurten. Moest ik als 12-jarige dat tafereel op afstand gadeslaan, ik raakte verdomme nog onder de indruk. Papa en mama zouden kunnen komen afdokken in de subculturele speciaalzaak het weekend erop! Wat geen probleem is, want ouderwetse ouders bestaan al lang niet meer. Net zomin als een manier van uiten die niet is gebonden aan een lifestyle. Dat is waar, want de paus heeft het onlangs gezegd.

Wow, daar heb je de Gothics. Of is het Goths? The Fans Formerly Known As New Wavers voor de vergrijzende provincialen onder ons (o.a. ondergetekende). Bij hen kun je zeker een hoop goeie muziek horen, tenminste dat is mijn mening. De combinatie slechtgezind en experimenteel maakt al snel naam als spectaculaire act. Zo neem ik aan dat er in die kringen nog steeds genoten wordt van Industrial Pop. SPK, Throbbing Gristle, Whitehouse, Cabaret Voltaire, Non en afgeleiden. Pioniers, geen nepperds. Okee, ik ben streng, maar dat is iets waar je me later dankbaar om zal zijn. De mix van extremiteiten en belezenheid ben ik tot nog toe niet meer in die mate tegengekomen bij een ander genre. Het verschil zit hem vanzelfsprekend in het verstand. Niks zo functioneel als gespierde hersenen wanneer de tijd rijp is voor destructie (de hele eeuw door dus). De meest intelligente popmuzikanten weten dan ook dat hun gesofistikeerde ideeën gecamoufleerd moeten worden onder een laag vuile domheid, of het mist zijn doel. Dan kun je net zo goed klassieke muziek gaan maken. Maar de wereld krijgt altijd wat het verdient. En zo zullen ingedommelde kinderzielen telkens toch weer geïnspireerd worden door profeten van De Valse Domheid. Met hogepriesters als Iggy Pop, Lou Reed, Pete Doherty, Keith Richards, George Clinton, Arno Hintjens en noem maar op. De echte dommeriken, alleen door een geoefend oor te herkennen, en door henzelf niet als zodanig erkend, maken het onderscheid soms moeilijk. Op lange termijn komt het toch uit. Beïnvloed zijn door één van de hiervoor genoemden volstaat dus niet. Shit, van deze uitleg heb ik onwijs veel zin in bier gekregen. En Status Quo. Een mens zit toch raar in elkaar. Het is nooit goed. Bijvoorbeeld: de beste tekstschrijver heeft meestal de slechtste zangstem en omgekeerd. Vergelijk Shane McGowan maar eens met Jeff Buckley, of Jonathan Richman met Thom Yorke. Misschien heeft dat iets te maken met het juiste gebrek hebben, en daarmee het bijpassende gevoel voor humor missen. Maar misschien is dat alleen maar goed. Want lollig zijn al die nachtegalen niet.

MAURO