Hee Vice,

Ik heb een klein online skateboard magazine, genaamd Daydreamer. Met dat magazine wil ik puur en onvervalst skaten laten zien: geen overdreven gesponsorde gasten en juist wel originele rauwe spots.  Zodoende zijn we dus altijd opzoek naar nieuwe spots, maar daarvoor moesten we onderhand wel buiten Nederland gaan zoeken. In een klein land als Nederland valt maar zoveel te skaten en te zien. Ik had vijf jaar geleden in Slap magazine gelezen over een skatetrip naar India. Naar hun ervaring was er echter nauwelijks een stoep te vinden in dat land, laat staan iets te skaten. Maar het had bij mij wel interesse weten op wakkeren voor dat land. Dus toen ik van vrienden hoorde dat er ondertussen wel wat te skaten viel en er zelfs een skatepark in Goa zou zijn, moest ik er wel heen. Toen ben ik meteen op zoek gegaan naar een reisgenoot en zijn we op een korte drie weken-durende trip gegaan door India. Natuurlijk waren we rampzalig voorbereid, maar desondanks wisten we ons door 22 uur lange treinritten in de laagste klasse en andere helse omstandigheden te vechten. Met als resultaat deze foto’s.
DERK STEEMERS

Toen Reinier (mijn
reisgenoot) en ik door het stadje Udupi heen dwarrelde op zoek naar spots kwamen
we bij een luxe flat terecht. We vonden hier op dit rauwe binnenplaatsje een
natuurstenen curb waar we heerlijk op zouden kunnen skaten. Dus wij dachten: we
gaan er voor! Twee minuten later komt er een oude vent aanzetten die schreeuwt:
“iessch nut possiebul!” In mijn puberale bui schreeuw ik terug:”Is possible!”
Hopend dat ie ons daardoor niet durfde weg te sturen. Ze schrikken nogal van
blanken die voor zichzelf opkomen. Uiteindelijk is de hele flat komen kijken,
hebben we er een half uur geskate en heeft die vent, waarvan ik eerst dacht dat
hij ons zou wegsturen, ons getrakteerd op eten in een
restaurant.

In India is ieder verschil in prijs ook een
verschil in sociale klasse. Zo ook met de bus reizen. Wij hadden geen cent te besteden, en namen dus de state bussen in plaats van de airconditioned toerbussen. Wat dus voor veel verbaasde gezichten zorgde:”een blanke in mijn busje?”
De state bus is een gammele verzameling ijzer op wielen waar je letterlijk uit
je stoel word gegooid bij iedere puthole in de weg en geloof me, dat zijn er een
aantal. Daarnaast word de bus ook nog eens bestuurd door Otto de buschauffeur
uit de Simpsons. Alle recepten zijn er voor een rotreis, maar er gaat niks boven
uit het raam hangen in zo’n bus en eigenlijk ‘wiegt’ de bus je nog heerlijk in
slaap ook. En ach… mocht er iets fout gaan kan je altijd nog met je skateboard
het raam in tikken en er uit springen.

In dat zelfde Udupi vonden we de eerste avond
al deze perfecte marmeren trap, dus wij gingen daar de volgende dag heen. Binnen enkele
tellen stonden er veertig oudere mannen te kijken. Na wat trucs te hebben geland,
wilde ik de fotoapparatuur te voorschijn toveren. Helaas kwam er een
winkeleigenaar opdagen die ons wegstuurde en dreigde om de politie te bellen.
Dit was nogal een stom dreigement, de wijkagent stond er namelijk al lang en
vermaakte zich prima terwijl hij ons van die trap zag springen. Wij gingen voor
de zekerheid maar weg. Maar niet voorgoed, de dag erna deden we even een snelle
hit & run missie en deed Reinier nog even snel de trap en schoot ik er deze
foto van.

Dit
is Zahir, een 18-jarige jongen die we in de trein tegenkwamen op de rit
van Mysore naar Hassan. We raakten aan de praat over de verschillen
tussen India en Nederland. Hij was vooral geshockt door het feit dat ik
alleen op kamers woon (dus niet meer bij mijn ouders), ongetrouwd was
en toch geen maagd. Hij vroeg me welke manier van relaties ik het
fijnst vond: onze losbandige relaties met buiten-echtelijke seks of de
Indiase hechte relaties en huwelijken. Ik vertelde hem dat ik voor onze
westerse manier koos, omdat ik vind dat je op je achttiende nog geen
levenspartner kan vinden. Toen wist hij zich geen houding meer te
geven. Hij was niet beledigd, hij had een culture shock.

We hadden er net 22 uur aan treinreizen
opzitten, aan een stuk door en in de allerlaagste klasse. Dat was dus ‘slapen’
(als je het zo mag noemen) onder de houten stoelen of zittend op de stoel
leunend tegen je tas. Toen we eindelijk aankwamen in Ahmedabad kwam ik er achter
dat mijn hele lichaam  onder de huiduitslag zat (overal behalve daar, zullen we
maar zeggen). Omdat we helemaal kapot waren hadden we op het station een
kamertje gehuurd om op kracht te komen, zodat we diezelfde avond weer een
propere nachttrein konden nemen. Rond het station vonden we alle gemakken:
restaurants, een internet café en spots! Natuurlijk kregen we binnen no-time
publiek en mocht ik mijn truukje gaan doen. Deze rail was geen pretje: stroef
als de malle en net voordat je er op wilt springen zit er een 3 centimeter grote
crack gevuld met zand. Maar natuurlijk werd ook dit truukje geklaard en konden
we voordat de security kwam, de spullen pakken en onze trein in rollen.